God / the Almightyخدا

شنیدم به عروسش گفت: «همه‌مون دل‌ضعفه شدیم؛ کاشکی خدا بکشدش راحتش کنه.»

I heard her say to her daughter-in-law, “We have all grown faint at heart; if only God would kill him and put him at ease.”

ولی هیچوقت نه مسجد و نه صدای اذان و نه وضو و نه اخ و تف انداختن و دولا راست شدن در مقابل یک قادر متعال و صاحب اختیار مطلق که باید به زبان عربی با او اختلاط کرد در من تأثیری نداشته است.

But neither the mosque nor the call to prayer nor ablution nor spitting and bending down and straightening up before an almighty being possessed of absolute power, with whom one must converse in Arabic, had ever had any effect on me.

ولی تلفظ این کلمات از ته دل نبود، چون من بیشتر خوشم می‌آمد با یک نفر دوست یا آشنا حرف بزنم تا با خدا ـ با قادر متعال! چون خدا از سر من زیاد بود.

But the utterance of these words was not from the bottom of my heart, because I preferred to speak with a friend or acquaintance rather than with God—with the Almighty! For God was too much for me.

زمانی که در یک رختخواب گرم و نمناک خوابیده بودم همه این مسائل برایم به اندازه جوی ارزش نداشت؛ و در این موقع نمی‌خواستم بدانم که حقیقتا خدایی وجود دارد یا اینکه فقط مظهر فرمانروایان روی زمین است که برای استحکام مقام الوهیت و چاپیدن رعایای خود تصور کرده‌اند، تصویر روی زمین را به آسمان منعکس کرده‌اند!

As I lay in a warm, damp bed, all these matters were not worth a grain of barley to me; and at that moment I did not wish to know whether a God truly existed, or whether he was merely a representation invented by earthly rulers to reinforce their divine status and exploit their subjects, projecting an image of the earth into heaven!