The Blind Owl in Persian and Englishبوف کور

در زندگی زخمهایی هست که مثل خوره در انزوا روح را آهسته می‌خورد و می‌تراشد.

In life there are wounds that, like canker, slowly eat away at and scrape the soul in solitude.

این دردها را نمی‌شود به‌کسی اظهار کرد، چون عموما عادت دارند که این دردهای باورنکردنی را جزو اتفاقات و پیشامدهای نادر و عجیب بشمارند؛

These pains cannot be disclosed to anyone, because people generally have the habit of counting such unbelievable pains among rare and strange events and occurrences;

و اگر کسی بگوید یا بنویسد، مردم برسبیل عقاید جاری و عقاید خودشان سعی می‌کنند آنرا با لبخند شکاک و تمسخرآمیز تلقی بکنند؛

and if someone speaks or writes of them, people, according to prevailing beliefs and their own beliefs, try to receive it with a skeptical and mocking smile;

زیرا بشر هنوز چاره و دوائی برایش پیدا نکرده و تنها داروی آن فراموشی به‌توسط شراب و خواب مصنوعی به‌وسیلهٔ افیون و مواد مخدره است؛

because humankind has not yet found a remedy or medicine for it, and its only medicine is forgetfulness through wine and artificial sleep by means of opium and narcotic substances;

ولی افسوس که تأثیر این‌گونه داروها موقت است و به‌جای تسکین پس از مدتی بر شدت درد می‌افزاید.

but alas, the effect of these kinds of medicines is temporary, and instead of soothing, after a while it adds to the intensity of the pain.

آیا روزی به اسرار این اتفاقات ماوراء طبیعی، این انعکاس سایهٔ روح که در حالت اغماء و برزخ بین خواب و بیداری جلوه می‌کند کسی پی خواهد برد؟

Will anyone one day discover the secrets of these supernatural occurrences, this reflection of the shadow of the soul that appears in a state of unconsciousness and in the interval between sleep and wakefulness?

من فقط به‌شرح یکی از این پیشامدها می‌پردازم که برای خودم اتفاق افتاده و به‌قدری مرا تکان داده که هرگز فراموش نخواهم کرد،

I shall deal only with the account of one of these occurrences, which happened to me and shook me so much that I shall never forget it,

و نشان شوم آن ـ تا زنده‌ام، از روز ازل تا ابد تا آنجا که خارج از فهم و ادراک بشر است ـ زندگی مرا زهرآلود خواهد کرد.

and its ominous mark—as long as I am alive, from the first day to eternity, as far as is beyond human understanding and perception—will poison my life.

زهرآلود نوشتم، ولی می‌خواستم بگویم داغ آنرا همیشه با خودم داشته و خواهم داشت.

I wrote “poison,” but I meant to say that I have always borne, and shall always bear, its brand with me.

من سعی خواهم کرد آنچه را که یادم هست، آنچه را که از ارتباط وقایع در نظرم مانده بنویسم، شاید بتوانم راجع به‌آن یک قضاوت کلی بکنم؛

I shall try to write what I remember, what has remained in my mind of the connection between events, so that perhaps I can make an overall judgment about it;

نه! فقط اطمینان حاصل بکنم و یا اصلا خودم بتوانم باور بکنم ـ چون برای من هیچ اهمیتی ندارد که دیگران باور بکنند یا نکنند.

no! Only to become certain, or even to be able to believe it myself—because it is of no importance to me whether others believe it or not.

فقط می‌ترسم که فردا بمیرم و هنوز خودم را نشناخته باشم.

I only fear that I may die tomorrow without yet having known myself.

زیرا در طی تجربیات زندگی به‌این مطلب برخوردم که چه ورطهٔ هولناکی میان من و دیگران وجود دارد؛

For in the course of life experiences I encountered the fact that there is a terrible abyss between me and others;

و فهمیدم که تا ممکن است باید خاموش شد، تا ممکن است باید افکار خودم را برای خودم نگه دارم

and I understood that as far as possible one must remain silent, as far as possible I must keep my thoughts to myself,

و اگر حالا تصمیم گرفتم که بنویسم فقط برای اینست که خودم را به‌سایه‌ام معرفی بکنم ـ سایه‌ای که روی دیوار خمیده و مثل این است که هرچه می‌نویسم با اشتهای هرچه تمام‌تر می‌بلعد ـ.

and if I have now decided to write, it is only so that I may introduce myself to my shadow—a shadow bent over on the wall, which seems to swallow everything I write with the greatest appetite.

برای اوست که می‌خواهم آزمایشی بکنم؛ ببینم شاید بتوانیم یکدیگر را بهتر بشناسیم.

It is for it that I want to make an experiment; to see whether perhaps we can know one another better.

چون از زمانی که همهٔ روابط خودم را با دیگران بریده‌ام می‌خواهم خودم را بهتر بشناسم.

Because since the time I severed all my relations with others, I have wanted to know myself better.

افکار پوچ! باشد، ولی از هر حقیقتی بیشتر مرا شکنجه می‌کند.

Empty thoughts! Let it be so, but they torment me more than any truth.

آیا این مردمی که شبیه من هستند، که ظاهرا احتیاجات و هوا و هوس مرا دارند برای گول زدن من نیستند؟

Are these people who resemble me, who apparently have my needs and desires, not there to deceive me?

آیا یک مشت سایه نیستند که فقط برای مسخره کردن و گول زدن من به‌وجود آمده‌اند؟

Are they not a handful of shadows that have come into existence only to mock and deceive me?

آیا آنچه که حس می‌کنم، می‌بینم و می‌سنجم سرتاسر موهوم نیست که با حقیقت خیلی فرق دارد؟

Is not all that I feel, see, and measure illusory, and very different from reality?

من فقط برای سایهٔ خودم می‌نویسم که جلو چراغ به‌دیوار افتاده است، باید خودم را بهش معرفی بکنم.

I write only for my own shadow, which has fallen on the wall in front of the lamp; I must introduce myself to it.

در این دنیای پست پر از فقر و مسکنت، برای نخستین‌بار گمان کردم که در زندگی من یک شعاع آفتاب درخشید؛

In this low world full of poverty and destitution, for the first time I thought that a ray of sunlight had shone in my life;

اما افسوس، این شعاع آفتاب نبود، بلکه فقط یک پرتو گذرنده، یک ستارهٔ پرنده بود که به‌صورت یک زن یا فرشته به‌من تجلی کرد

but alas, this was not a ray of sunlight, but only a passing gleam, a shooting star, that appeared to me in the form of a woman or an angel,

و در روشنایی آن یک لحظه، فقط یک ثانیه، همهٔ بدبختیهای زندگی خودم را دیدم و به‌عظمت و شکوه آن پی بردم،

and in its light, for one instant, only one second, I saw all the misfortunes of my life and grasped its greatness and splendor,

و بعد این پرتو در گرداب تاریکی که باید ناپدید بشود دوباره ناپدید شد.

and afterward this gleam disappeared again into the whirlpool of darkness in which it had to disappear.

نه، نتوانستم این پرتو گذرنده را برای خودم نگه دارم.

No, I could not keep this passing gleam for myself.

سه ماه ـ نه ـ دو ماه و چهار روز بود که پی او را گم کرده بودم،

It had been three months—no—two months and four days since I had lost her trace,

ولی یادگار چشمهای جادویی یا شرارهٔ کشندهٔ چشمهایش در زندگی من همیشه ماند.

but the memory of her magical eyes, or the deadly spark of her eyes, remained forever in my life.

چطور می‌توانم او را فراموش بکنم که آنقدر وابسته به‌زندگی من است؟

How can I forget her, when she is so bound up with my life?

نه، اسم او را هرگز نخواهم برد، چون دیگر او با آن اندام اثیری، باریک و مه‌آلود،

No, I shall never utter her name, because she, with that ethereal, slender, misty figure,

با آن دو چشم درشت متعجب و درخشان که پشت آن زندگی من آهسته و دردناک می‌سوخت و می‌گداخت، او دیگر متعلق به‌این دنیای پست درنده نیست.

with those two large, astonished, shining eyes behind which my life slowly and painfully burned and melted, no longer belongs to this low, predatory world.

نه، اسم او را نباید آلوده به‌چیزهای زمینی بکنم.

No, I must not contaminate her name with earthly things.

بعد از او من دیگر خودم را از جرگهٔ آدمها، از جرگهٔ احمقها و خوشبختها به‌کلی بیرون کشیدم و برای فراموشی به شراب و تریاک پناه بردم.

After her I withdrew myself completely from the circle of people, from the circle of fools and fortunate people, and for forgetfulness I took refuge in wine and opium.

زندگی من تمام روز میان چهاردیوار اتاقم می‌گذشت و می‌گذرد.

My life passed, and passes, all day within the four walls of my room.

سرتاسر زندگیم میان چهاردیوار گذشته است.

My entire life has passed within four walls.

تمام روز مشغولیات من نقاشی روی جلد قلمدان بود.

All day my occupation was painting on pen-case covers.

همهٔ وقتم وقف نقاشی روی جلد قلمدان و استعمال مشروب و تریاک می‌شد،

All my time was devoted to painting on pen-case covers and using alcoholic drink and opium,

و شغل مضحک نقاشی روی قلمدان اختیار کرده بودم برای اینکه خودم را گیج بکنم، برای اینکه وقت را بکشم.

and I had adopted the ridiculous occupation of painting pen cases in order to stupefy myself, in order to kill time.

از حسن اتفاق، خانه‌ام بیرون شهر، در یک محل ساکت و آرام دور از آشوب و جنجال زندگی مردم واقع شده؛

By good fortune, my house is outside the city, in a quiet and peaceful place far from the uproar and commotion of people’s lives;

اطراف آن کاملاً مجزا و دورش خرابه است.

its surroundings are completely isolated, and around it are ruins.

فقط از آن طرف خندق، خانه‌های گلی توسری‌خورده پیدا است و شهر شروع می‌شود.

Only on the other side of the ditch do battered mud houses appear, and the city begins.

نمی‌دانم این خانه را کدام مجنون یا کج‌سلیقه در عهد دقیانوس ساخته!

I do not know what madman or person of crooked taste built this house in the age of Decius!

چشمم را که می‌بندم نه فقط همهٔ سوراخ‌سنبه‌هایش پیش چشمم مجسم می‌شود، بلکه فشار آنها را روی دوش خودم حس می‌کنم.

When I close my eyes, not only do all its nooks and crannies take shape before my eyes, but I feel their pressure on my shoulders.

خانه‌ای که فقط روی قلمدانهای قدیم ممکن است نقاشی کرده باشند.

A house such as might only have been painted on old pen cases.

باید همهٔ اینها را بنویسم تا ببینم که به خودم مشتبه نشده باشد!

I must write all these things to see whether I have not deluded myself!

باید همهٔ اینها را به سایهٔ خودم که روی دیوار افتاده است توضیح بدهم.

I must explain all these things to my shadow that has fallen upon the wall.

آری، پیشتر برایم فقط یک دلخوشی یا دلخوش‌کنک مانده بود.

Yes, previously only one consolation or little make-believe consolation had remained for me.

میان چهاردیوار اطاقم روی قلمدان نقاشی می‌کردم و با این سرگرمی مضحک وقت را می‌گذرانیدم.

Within the four walls of my room I painted on pen cases, and passed the time with this ridiculous amusement.

اما بعد از آنکه آن دو چشم را دیدم، بعد از آنکه او را دیدم، اصلاً معنی، مفهوم و ارزش هر جنبش و حرکتی از نظرم افتاد.

But after I saw those two eyes, after I saw her, the meaning, sense, and value of every movement and motion altogether fell away in my estimation.

ولی چیزی که غریب، چیزی که باورنکردنی است، نمی‌دانم چرا موضوع مجلس همهٔ نقاشیهای من از ابتدا یک جور و یک شکل بوده است!

But what is strange, what is unbelievable, is that I do not know why the subject of the scene in all my paintings has from the beginning been of one kind and one form!

همیشه یک درخت سرو می‌کشیدم که زیرش پیرمردی قوزکرده شبیه جوکیان هندوستان عبا به خودش پیچیده، چنباتمه نشسته و دور سرش شالمه بسته بود و انگشت سبابهٔ دست چپش را به حالت تعجب به لبش گذاشته بود.

I always drew a cypress tree beneath which a hunchbacked old man, resembling the yogis of India, had wrapped a cloak around himself, sat squatting, tied a turban around his head, and placed the forefinger of his left hand against his lips in astonishment.

روبروی او دختری با لباس سیاه بلند خم شده به او گل نیلوفر تعارف می‌کرد ـ چون میان آنها یک جوی آب فاصله داشت ـ.

Opposite him a girl in a long black dress was bending forward and offering him a morning-glory flower—because a stream of water separated them.

آیا این مجلس را من سابقاً دیده بوده‌ام، یا در خواب به من الهام شده بود؟

Had I seen this scene before, or had it been inspired in me in a dream?

نمی‌دانم، فقط می‌دانم که هرچه نقاشی می‌کردم همه‌اش همین مجلس و همین موضوع بود.

I do not know; I know only that whatever I painted, it was always this same scene and this same subject.

دستم بدون اراده این تصویر را می‌کشید، و غریب‌تر آنکه برای این نقش مشتری پیدا می‌شد،

My hand drew this picture without will, and stranger still, buyers were found for this design,

و حتی به توسط عمویم از این جلد قلمدانها به هندوستان می‌فرستادم که می‌فروخت و پولش را برایم می‌فرستاد.

and I even sent these pen-case covers to India through my uncle, who sold them and sent me the money.

این مجلس در عین حال به نظرم دور و نزدیک می‌آمد.

This scene seemed to me, at the same time, distant and near.

درست یادم نیست ـ حالا قضیه‌ای بخاطرم آمد ـ گفتم: باید یادبودهای خودم را بنویسم، ولی این پیشآمد خیلی بعد اتفاق افتاده و ربطی به موضوع ندارد و در اثر همین اتفاق از نقاشی بکلی دست کشیدم.

I do not remember exactly—now an incident came to my mind—I said: I must write my memories, but this event happened much later and has nothing to do with the subject, and as a result of this very event I gave up painting altogether.

دو ماه پیش ـ نه ـ دو ماه و چهار روز می‌گذرد.

Two months ago—no—two months and four days have passed.

سیزدهٔ نوروز بود. همهٔ مردم بیرون شهر هجوم آورده بودند؛

It was the thirteenth of Nowruz. All the people had crowded outside the city;

من پنجرهٔ اطاقم را بسته بودم، برای اینکه سرفارغ نقاشی بکنم.

I had closed the window of my room so that I could paint with an untroubled mind.

نزدیک غروب، گرم نقاشی بودم؛ یکمرتبه در باز شد و عمویم وارد شد؛ یعنی خودش گفت که عموی من است.

Near sunset I was absorbed in painting; suddenly the door opened and my uncle entered; that is, he himself said that he was my uncle.

من هرگز او را ندیده بودم ـ چون از ابتدای جوانی به مسافرت دوردستی رفته بود ـ.

I had never seen him—because he had gone on a distant journey at the beginning of his youth.

گویا ناخدای کشتی بود، تصور کردم شاید کار تجارتی با من دارد، چون شنیده بودم که تجارت هم می‌کند.

Apparently he was a ship’s captain; I imagined he might have commercial business with me, since I had heard that he also traded.

به هر حال عمویم پیرمردی بود قوزکرده که شالمهٔ هندی دور سرش بسته بود، عبای زرد پاره‌ای روی دوشش بود، و سر و رویش را با شال گردن پیچیده بود،

In any case, my uncle was a hunchbacked old man who had an Indian turban tied around his head, a torn yellow cloak over his shoulders, and his head and face wrapped in a scarf,

یخه‌اش باز بود و سینهٔ پشم‌آلودش دیده می‌شد.

his collar was open and his hairy chest could be seen.

ریش کوسه‌اش را که از زیر شال گردن بیرون آمده بود می‌شد دانه‌دانه شمرد.

The sparse hairs of his beard that came out from beneath the scarf could be counted one by one.

پلکهای ناسور سرخ و لب شکری داشت.

He had raw red eyelids and a harelip.

یک شباهت دور و مضحک با من داشت. مثل اینکه عکس من روی آینهٔ دق افتاده باشد.

He had a distant and ridiculous resemblance to me. It was as though my reflection had fallen on a distorting mirror.

من همیشه شکل پدرم را پیش خودم همین‌جور تصور می‌کردم.

I had always pictured my father’s appearance to myself in just this way.

به محض ورود رفت کنار اطاق چمباتمه زد.

As soon as he entered, he went to the side of the room and squatted.

من به فکرم رسید که برای پذیرایی او چیزی تهیه بکنم.

It occurred to me that I should prepare something to offer him.

چراغ را روشن کردم، رفتم در پستوی تاریک اطاقم، هر گوشه را وارسی کردم تا شاید بتوانم چیزی باب دندان او پیدا کنم ـ اگرچه می‌دانستم که در خانه چیزی به هم نمی‌رسد، چون نه تریاک برایم مانده بود و نه مشروب ـ.

I lit the lamp, went into the dark back closet of my room, and searched every corner in the hope of finding something to his liking—although I knew there was nothing in the house, for I had neither opium nor liquor left.

ناگهان نگاهم به بالای رف افتاد گویا به من الهام شد، دیدم یک بغلی شراب کهنه که به من ارث رسیده بود ـ گویا به مناسبت تولد من این شراب را انداخته بودند ـ بالای رف بود.

Suddenly my gaze fell on the high shelf, as though it were revealed to me; I saw that a flask of old wine that I had inherited—apparently they had made this wine on the occasion of my birth—was on the shelf.

هیچوقت من به این صرافت نیفتاده بودم؛ اصلاً به کلی یادم رفته بود که چنین چیزی در خانه هست.

I had never thought of it; indeed I had completely forgotten that such a thing was in the house.

برای اینکه دستم به رف برسد چهارپایه‌ای را که آنجا بود زیر پایم گذاشتم؛ ولی همین که آمدم بغلی را بردارم ناگهان از سوراخ هواخور رف چشمم به بیرون افتاد؛

To reach the shelf I put a stool that was there under my feet; but just as I came to take the flask, suddenly my eyes fell outside through the shelf’s ventilation opening;

دیدم در صحرای پشت اطاقم پیرمردی قوزکرده، زیر درخت سروی نشسته بود و یک دختر جوان ـ نه، یک فرشتهٔ آسمانی ـ جلو او ایستاده خم شده بود و با دست راستش گل نیلوفر کبودی به او تعارف می‌کرد

I saw that in the open ground behind my room a hunchbacked old man sat under a cypress tree, and a young girl—no, a heavenly angel—stood bent before him and offered him a blue morning glory with her right hand,

در حالی که پیرمرد ناخن انگشت سبابهٔ دست چپش را می‌جوید.

while the old man gnawed the nail of the forefinger of his left hand.

دختر درست در مقابل من واقع شده بود، ولی به نظر می‌آمد که هیچ متوجه اطراف خودش نمی‌شد.

The girl was directly opposite me, but it seemed that she paid no attention at all to her surroundings.

نگاه می‌کرد، بی‌آنکه نگاه کرده باشد؛ لبخند مدهوشانه و بی‌اراده‌ای کنار لبش خشک شده بود، مثل اینکه به فکر شخص غایبی بوده باشد.

She looked without having looked; a dazed and involuntary smile had dried at the corner of her lips, as though she were thinking of an absent person.

از آنجا بود که چشمهای مهیب افسونگر، چشمهایی که مثل این بود که به انسان سرزنش تلخی می‌زند، چشمهای مضطرب، متعجب، تهدیدکننده و وعده‌دهندهٔ او را دیدم

It was from there that I saw her terrible, bewitching eyes, eyes that seemed to cast a bitter reproach at a person, her anxious, astonished, threatening and promising eyes,

و پرتو زندگی من روی این گودیهای براق پرمعنی ممزوج و در ته آن جذب شد.

and the ray of my life mingled with these bright, meaningful hollows and was absorbed in their depths.

این آینهٔ جذاب، همهٔ هستی مرا تا آنجایی که فکر بشر عاجز است به خودش می‌کشید.

This alluring mirror drew all my being toward itself, to a point beyond the power of human thought.

چشمهای مورب ترکمنی که یک فروغ ماوراء طبیعی و مست‌کننده داشت، در عین حال می‌ترسانید و جذب می‌کرد،

Her slanting Turkmen eyes, which possessed a supernatural and intoxicating radiance, at once frightened and attracted,

مثل اینکه با چشمهایش مناظر ترسناک و ماورای طبیعی دیده بود که هرکسی نمی‌توانست ببیند؛

as though with her eyes she had seen frightening and supernatural sights that not everyone could see;

گونه‌های برجسته، پیشانی بلند، ابروهای باریک به‌هم‌پیوسته، لبهای گوشت‌آلوی نیمه‌باز، لبهایی که مثل این بود که تازه از یک بوسهٔ گرم طولانی جدا شده ولی هنوز سیر نشده بود.

prominent cheekbones, a high forehead, thin joined eyebrows, half-open fleshy lips, lips that seemed to have just parted from a long warm kiss yet were not satisfied.

موهای ژولیدهٔ سیاه و نامرتب دور صورت مهتابی او را گرفته بود و یک رشته از آن روی شقیقه‌اش چسبیده بود.

Disheveled black, untidy hair surrounded her moonlike face, and one strand of it clung to her temple.

لطافت اعضا و بی‌اعتنایی اثیری حرکاتش از سستی و موقتی بودن او حکایت می‌کرد.

The delicacy of her limbs and the ethereal indifference of her movements told of her frailty and transience.

فقط یک دختر رقاص بتکدهٔ هند ممکن بود حرکات موزون او را داشته باشد.

Only a dancing girl of an Indian temple could have had her rhythmic movements.

حالت افسرده و شادی غم‌انگیزش، همهٔ اینها نشان می‌داد که او مانند مردمان معمولی نیست.

Her dejected state and sorrowful gaiety—all this showed that she was unlike ordinary people.

اصلاً خوشگلی او معمولی نبود. او مثل یک منظرهٔ رویای افیونی به من جلوه کرد...

Indeed, her beauty was not ordinary. She appeared to me like a scene from an opium dream...

او همان حرارت عشقی مهرگیاه را در من تولید کرد.

She produced in me that same heat of the love of the mandrake.

اندام نازک و کشیده با خط متناسبی که از شانه، بازو، پستانها، سینه، کپل و ساق پاهایش پایین می‌رفت

Her slender, elongated figure, with a proportioned line descending from her shoulder, arm, breasts, chest, buttocks and calves,

مثل این بود که تن او را از آغوش جفتش بیرون کشیده باشند؛ مثل مادهٔ مهرگیاه بود که از بغل جفتش جدا کرده باشند.

was as though her body had been pulled from her mate’s embrace; she was like the female mandrake separated from her mate.

لباس سیاه چین‌خورده‌ای پوشیده بود که قالب و چسب تنش بود.

She wore a pleated black dress that fitted closely and clung to her body.

وقتی که من نگاه کردم گویا می‌خواست از روی جویی که بین او و پیرمرد فاصله داشت بپرد؛ ولی نتوانست.

When I looked, it seemed she wanted to leap over the stream separating her from the old man; but she could not.

آنوقت پیرمرد زد زیر خنده. خندهٔ خشک و زننده‌ای بود که مو را به تن آدم راست می‌کرد.

Then the old man burst into laughter. It was a dry, offensive laugh that made the hair on a person’s body stand up.

یک خندهٔ سخت دورگه و مسخره‌آمیز کرد بی‌آنکه صورتش تغییری بکند.

He gave a harsh, two-toned, mocking laugh without his face changing.

مثل انعکاس خنده‌ای بود که از میان تهی بیرون آمده باشد.

It was like the echo of a laugh that had come from an emptiness.

من در حالی که بغلی شراب دستم بود هراسان از روی چهارپایه پایین جستم.

With the wine flask in my hand, I jumped down from the stool in alarm.

نمی‌دانم چرا می‌لرزیدم. یک نوع لرزهٔ پر از وحشت و کیف بود.

I do not know why I was trembling. It was a kind of trembling filled with terror and pleasure.

مثل اینکه از خواب گوارا و ترسناکی پریده باشم.

As though I had sprung out of a pleasant and frightening dream.

بغلی شراب را زمین گذاشتم و سرم را میان دو دستم گرفتم.

I placed the wine flask on the ground and took my head between my two hands.

چند دقیقه، چند ساعت طول کشید؟ نمی‌دانم.

Did it last a few minutes, a few hours? I do not know.

همینکه به خودم آمدم بغلی شراب را برداشتم، وارد اطاق شدم، دیدم عمویم رفته و لای در اطاق را مثل دهن مرده باز گذاشته بود.

As soon as I came to myself I took the flask of wine and entered the room; I saw that my uncle had gone and left the door of the room ajar like a dead person’s mouth.

اما زنگ خندهٔ خشک پیرمرد هنوز توی گوشم صدا می‌کرد.

But the resonance of the old man’s dry laugh was still sounding in my ears.

هوا تاریک می‌شد، چراغ دود می‌زد، ولی لرزهٔ مکیف و ترسناکی که در خودم حس کرده بودم هنوز اثرش باقی بود.

The air was growing dark, the lamp was smoking, but the pleasurable and frightening trembling I had felt within myself still had its effect.

زندگی من از این لحظه تغییر کرد.

My life changed from this moment.

به یک نگاه کافی بود، برای اینکه آن فرشتهٔ آسمانی، آن دختر اثیری، تا آنجایی که فهم بشر عاجز از ادراک آن است تأثیر خودش را در من می‌گذارد.

One glance was enough for that heavenly angel, that ethereal girl, to leave her effect upon me to an extent beyond human understanding.

در این وقت از خود بیخود شده بودم؛ مثل اینکه من اسم او را قبلا می‌دانسته‌ام.

At this time I had become beside myself; it was as though I had known her name before.

شرارهٔ چشمهایش، رنگش، بویش، حرکاتش همه به نظر من آشنا می‌آمد.

The spark of her eyes, her color, her scent, her movements all seemed familiar to me.

مثل اینکه روان من در زندگی پیشین در عالم مثال با روان او همجوار بوده از یک اصل و یک ماده بوده و بایستی که به هم ملحق شده باشیم.

As though my soul in a previous life, in the world of forms, had been beside her soul, had been of one origin and one substance, and we were meant to have joined together.

می‌بایستی در این زندگی نزدیک او بوده باشم.

I was meant to have been near her in this life.

هرگز نمی‌خواستم او را لمس بکنم، فقط اشعهٔ نامرئی که از تن ما خارج و به هم آمیخته می‌شد کافی بود.

I never wanted to touch her; only the invisible rays coming out of our bodies and mingling together were enough.

این پیش‌آمد وحشت‌انگیز که به اولین نگاه به نظر من آشنا آمد.

This terrifying occurrence, which at the first glance seemed familiar to me.

آیا همیشه دو نفر عاشق همین احساس را نمی‌کنند که سابقا یکدیگر را دیده بوده‌اند، که رابطهٔ مرموزی میان آنها وجود داشته است؟

Do two people in love not always have this same feeling, that they have seen each other before, that a mysterious relationship has existed between them?

در این دنیای پست یا عشق او را می‌خواستم و یا عشق هیچکس را.

In this lowly world I wanted either her love or the love of no one.

آیا ممکن بود کس دیگری در من تأثیر بکند؟

Could anyone else have an effect on me?

ولی خندهٔ خشک و زنندهٔ پیرمرد ـ این خندهٔ مشئوم ـ رابطهٔ میان ما را از هم پاره کرد.

But the old man’s dry and offensive laugh—this ominous laugh—tore apart the connection between us.

تمام شب را به این فکر بودم.

All night I was thinking of this.

چندین بار خواستم بروم از روزنهٔ دیوار نگاه بکنم ولی از صدای خندهٔ پیرمرد می‌ترسیدم.

Several times I wanted to go and look through the opening in the wall, but I was afraid of the sound of the old man’s laughter.

روز بعد را به همین فکر بودم.

I spent the next day with the same thought.

آیا می‌توانستم از دیدارش به‌کلی چشم بپوشم؟

Could I give up seeing her altogether?

فردای آنروز بالاخره با هزار ترس و لرز تصمیم گرفتم بغلی شراب را دوباره سر جایش بگذارم.

The day after that, at last, with a thousand fears and tremblings, I decided to put the flask of wine back in its place.

ولی همینکه پردهٔ جلو پستو را پس زدم و نگاه کردم، دیوار سیاه تاریک، مانند همان تاریکی که سرتاسر زندگی مرا فراگرفته جلو من بود.

But as soon as I pulled aside the curtain in front of the back closet and looked, the black, dark wall was before me, like the very darkness that had enveloped my entire life.

اصلا هیچ منفذ و روزنه‌ای به خارج دیده نمی‌شد.

There was absolutely no hole or opening to the outside to be seen.

روزنهٔ چهارگوشهٔ دیوار به‌کلی مسدود و از جنس آن شده بود.

The square opening in the wall had been completely blocked and had become of the same substance as the wall.

مثل اینکه از ابتدا وجود نداشته است.

As if it had never existed from the beginning.

چهارپایه را پیش کشیدم؛ ولی هرچه دیوانه‌وار روی بدنهٔ دیوار مشت می‌زدم و گوش می‌دادم یا جلوی چراغ نگاه می‌کردم کمترین نشانه‌ای از روزنهٔ دیوار دیده نمی‌شد، و به دیوار کلفت و قطور ضربه‌های من کارگر نبود.

I pulled the stool forward; but however frantically I struck the wall with my fists and listened, or looked by the lamp, not the slightest trace of the wall opening could be seen, and my blows had no effect on the thick, massive wall.

یکپارچه سرب شده بود.

It had become a single mass of lead.

آیا می‌توانستم به‌کلی صرف نظر کنم؟ اما دست خودم نبود.

Could I abandon it entirely? But it was not in my power.

از این ببعد مانند روحی که در شکنجه باشد، هرچه انتظار کشیدم، هرچه کشیک کشیدم، هرچه جستجو کردم فایده‌ای نداشت.

From then on, like a soul under torture, however much I waited, however much I kept watch, however much I searched, it was of no use.

تمام اطراف خانه‌مان را زیر پا کردم، نه یک روز، نه دو روز؛ بلکه دو ماه و چهار روز، مانند اشخاص خونی که به محل جنایت خود برمی‌گردند، هر روز طرف غروب مثل مرغ سرکنده دور خانه‌مان می‌گشتم، بطوری که همهٔ سنگها و همهٔ ریگهای اطراف آن را می‌شناختم.

I went over all the surroundings of our house, not for one day or two, but for two months and four days; like murderers returning to the scene of their crime, every day toward sunset I wandered around our house like a decapitated chicken, so that I knew every stone and pebble around it.

اما هیچ اثری از درخت سرو، از جوی آب و از کسانی که آنجا دیده بودم پیدا نکردم.

But I found no trace of the cypress tree, the stream, or the people I had seen there.

آنقدر شبها جلو مهتاب زانو به زمین زدم، از درختها، از سنگها، از ماه ـ که شاید او به ما نگاه کرده باشد ـ استغاثه و تضرع کرده‌ام و همهٔ موجودات را به کمک طلبیده‌ام ولی کمترین اثری از او ندیدم.

So many nights I knelt in the moonlight; I implored the trees, the stones, and the moon—which perhaps had looked upon us—and called on every being for help, but I saw not the slightest trace of her.

اصلا فهمیدم که همهٔ این کارها بیهوده است، زیرا او نمی‌توانست با چیزهای این دنیا رابطه و وابستگی داشته باشد.

I came to understand that all these actions were useless, because she could have no relationship or attachment to the things of this world.

مثلا آبی که او گیسوانش را با آن شستشو می‌داده بایستی از یک چشمهٔ منحصر به‌فرد ناشناس و یا غاری سحرآمیز بوده باشد.

For example, the water with which she washed her hair must have come from an unknown, singular spring or an enchanted cave.

لباس او از تار و پود ابریشم و پنبهٔ معمولی نبوده، و دستهای مادی، دستهای آدمی آن را ندوخته بود.

Her garment was not woven from ordinary silk and cotton, and material hands, human hands, had not sewn it.

او یک وجود برگزیده بود.

She was a chosen being.

فهمیدم که آن گلهای نیلوفر، گل معمولی نبوده.

I understood that those morning-glory flowers had not been ordinary flowers.

مطمئن شدم اگر آب معمولی به رویش می‌زد صورتش می‌پلاسید و اگر با انگشتان بلند و ظریفش گل نیلوفر معمولی را می‌چید انگشتش مثل ورق گل پژمرده می‌شد.

I became certain that if ordinary water struck her face it would wither, and if she picked an ordinary morning glory with her long, delicate fingers, her finger would wither like a flower petal.

همهٔ اینها را فهمیدم.

I understood all this.

این دختر ـ نه این فرشته ـ برای من سرچشمهٔ تعجب و الهام ناگفتنی بود.

This girl—no, this angel—was for me a source of indescribable wonder and inspiration.

وجودش لطیف و دست‌نزدنی بود.

Her being was delicate and untouchable.

او بود که حس پرستش را در من تولید کرد.

It was she who produced the feeling of worship in me.

من مطمئنم که نگاه یک نفر بیگانه، یک نفر آدم معمولی، او را کنفت و پژمرده می‌کرد.

I am certain that the gaze of a stranger, an ordinary person, would make her abashed and withered.

از وقتی که او را گم کردم، از زمانی که یک دیوار سنگین، یک سد نمناک بدون روزنه به‌سنگینی سرب، جلو من و او کشیده شد، حس کردم که زندگیم برای همیشه بیهوده و گم‌شده است.

From the time I lost her, from the time a heavy wall, a damp barrier without an opening and as heavy as lead, was drawn between her and me, I felt that my life was forever futile and lost.

اگرچه نوازش نگاه و کیف عمیقی که از دیدنش برده بودم یکطرفه بود و جوابی برایم نداشت ـ زیرا او مرا ندیده بود ـ ولی من احتیاج به این چشمها داشتم،

Although the caress of the gaze and the deep pleasure I had taken from seeing her were one-sided and had no answer for me—because she had not seen me—I needed these eyes,

و فقط یک نگاه او کافی بود که همهٔ مشکلات فلسفی و معماهای الهی را برایم حل بکند.

and just one glance from her was enough to solve for me all philosophical difficulties and divine riddles.

به یک نگاه او دیگر رمز و اسراری برایم وجود نداشت.

With one glance from her, no mystery or secret remained for me.

از این به بعد به مقدار مشروب و تریاک خودم افزودم. اما افسوس!

From then on I increased the amount of alcohol and opium I consumed. But alas!

به‌جای اینکه این داروهای ناامیدی فکر مرا فلج و کرخت بکند، به‌جای اینکه فراموش بکنم، روزبروز، ساعت به‌ساعت، دقیقه به‌دقیقه، فکر او، اندام او، صورت او خیلی سخت‌تر از پیش جلوم مجسم می‌شد.

Instead of these medicines of despair paralyzing and numbing my thoughts, instead of my forgetting, day by day, hour by hour, minute by minute, the thought of her, her figure, her face appeared before me much more intensely than before.

چگونه می‌توانستم فراموش بکنم؟

How could I forget?

چشمهایم که باز بود و یا روی هم می‌گذاشتم، در خواب و در بیداری، او جلو من بود.

Whether my eyes were open or I closed them, in sleep and wakefulness, she was before me.

از میان روزنهٔ پستوی اطاقم، مثل شبی که فکر و منطق مردم را فراگرفته، از میان سوراخ چهارگوشه که به بیرون باز می‌شد دائم جلو چشمم بود.

From through the opening of the back closet of my room, like a night that had enveloped people’s thought and reason, from through the square hole opening to the outside, she was constantly before my eyes.

آسایش به من حرام شده بود. چطور می‌توانستم آسایش داشته باشم؟

Rest had been forbidden to me. How could I have rest?

هر روز تنگ غروب عادت کرده بودم که به گردش بروم.

Every day, just at sunset, I had become accustomed to going for a walk.

نمی‌دانم چرا می‌خواستم و اصرار داشتم که جوی آب، درخت سرو، و بتهٔ گل نیلوفر را پیدا بکنم؟

I do not know why I wanted, and insisted, to find the stream, the cypress tree, and the morning-glory bush.

همانطوری که به تریاک عادت کرده بودم، همانطور به این گردش عادت داشتم، مثل اینکه نیرویی مرا به این کار وادار می‌کرد.

Just as I had become accustomed to opium, I had likewise become accustomed to this walk, as though a force compelled me to do it.

در تمام راه همه‌اش به فکر او بودم. به‌یاد اولین دیداری که از او کرده بودم.

Throughout the way I thought only of her, remembering the first time I had seen her.

می‌خواستم محلی که روز سیزده‌بدر او را آنجا دیده بودم پیدا کنم.

I wanted to find the place where I had seen her on the day of Sizdah Bedar.

اگر آنجا را پیدا می‌کردم، اگر می‌توانستم زیر آن درخت سرو بنشینم، حتما در زندگی من آرامشی تولید می‌شد.

If I found that place, if I could sit under that cypress tree, surely a calm would arise in my life.

ولی افسوس به‌جز خاشاک و شن داغ، و استخوان دندهٔ اسب، و سگی که روی خاکروبه‌ها بو می‌کشید، چیز دیگری نبود.

But alas, apart from refuse and hot sand, a horse’s rib bone, and a dog sniffing at rubbish heaps, there was nothing else.

آیا من حقیقتا با او ملاقات کرده بودم؟ هرگز!

Had I actually met her? Never!

فقط او را دزدکی و پنهانی از یک سوراخ، از یک روزنهٔ بدبخت پستوی اطاقم دیدم.

I had only seen her furtively and secretly through a hole, through a wretched opening in the back closet of my room.

مثل سگ گرسنه‌ای که روی خاکروبه‌ها بو می‌کشد و جستجو می‌کند.

Like a hungry dog sniffing and searching through rubbish heaps.

اما همینکه از دور زنبیل می‌آورند از ترس می‌رود پنهان می‌شود، بعد برمی‌گردد که تکه‌های لذیذ خودش را در خاکروبهٔ تازه جستجو بکند.

But as soon as a basket is brought from afar, it goes and hides in fear, then returns to search for its tasty morsels in the fresh rubbish.

من هم همان حال را داشتم، ولی این روزنه مسدود شده بود.

I was in the same state, but this opening had been blocked.

برای من او یک دسته گل تر و تازه بود که روی خاکروبه انداخته باشند.

To me she was a fresh bouquet of flowers thrown onto a rubbish heap.

شب آخری که مثل هر شب به گردش رفتم هوا گرفته و بارانی بود و مه غلیظی در اطراف پیچیده بود.

On the last night when, as every night, I went out walking, the sky was overcast and rainy, and a thick mist had spread all around.

در هوای بارانی که از زنندگی رنگها و بی‌حیایی خطوط اشیا می‌کاهد، من یک نوع آزادی و راحتی حس می‌کردم، و مثل این بود که باران افکار تاریک مرا می‌شست.

In rainy weather, which diminishes the harshness of colors and the shamelessness of the outlines of objects, I felt a kind of freedom and ease, and it was as though the rain washed my dark thoughts.

در این شب آنچه که نباید بشود شد.

On this night, what ought not to happen happened.

من بی‌اراده پرسه می‌زدم.

I was wandering without will.

ولی در این ساعتهای تنهایی، در این دقیقه‌ها که درست مدت آن یادم نیست، خیلی سخت‌تر از همیشه صورت هول و محو او مثل اینکه از پشت ابر و دود ظاهر شده باشد، صورت بی‌حرکت و بی‌حالتش مثل نقاشیهای روی جلد قلمدان جلو چشمم مجسم بود.

But in these hours of solitude, these minutes whose exact duration I do not remember, far more intensely than ever her terrifying, indistinct face, as though appearing from behind cloud and smoke, her motionless and expressionless face, like the paintings on pen-case covers, was present before my eyes.

وقتی که برگشتم گمان می‌کنم خیلی از شب گذشته بود و مه انبوهی در هوا متراکم شده بود، بطوری که درست جلو پایم را نمی‌دیدم.

When I returned, I think much of the night had passed and a dense fog had gathered in the air, so that I could not properly see immediately in front of my feet.

ولی از روی عادت، از روی حس مخصوصی که در من بیدار شده بود جلو در خانه‌ام که رسیدم دیدم یک هیکل سیاهپوش، هیکل زنی روی سکوی در خانه‌ام نشسته.

But by habit, by a particular feeling that had awakened in me, when I reached the front of my house I saw a black-clad figure, the figure of a woman, sitting on the platform at my doorway.

کبریت زدم که جای کلید را پیدا کنم ولی نمی‌دانم چرا بی‌اراده چشمم به‌طرف هیکل سیاهپوش متوجه شد!

I struck a match to find the keyhole, but I do not know why my eyes involuntarily turned toward the black-clad figure!

و دو چشم مورب، دو چشم درشت سیاه که میان صورت مهتابی لاغری بود، همان چشمهایی را که به‌صورت انسان خیره می‌شد بی‌آنکه نگاه بکند شناختم.

And I recognized two slanting eyes, two large black eyes set in a thin, moonlike face, those very eyes that stared at a person’s face without looking.

اگر او را سابق بر این ندیده بودم، می‌شناختم. نه، گول نخورده بودم. این هیکل سیاهپوش او بود.

Even if I had not seen her before, I would have recognized her. No, I had not been deceived. This black-clad figure was she.

من مثل وقتی که آدم خواب می‌بیند خودش می‌داند که خواب است و می‌خواهد بیدار بشود اما نمی‌تواند، مات و منگ ایستادم، سر جای خودم خشک شدم.

Like a person who dreams and knows that it is a dream and wishes to wake but cannot, I stood stunned and dazed, frozen in my place.

کبریت تا ته سوخت و انگشتهایم را سوزانید، آنوقت یکمرتبه به‌خودم آمدم، کلید را در قفل پیچاندم، در باز شد، خودم را کنار کشیدم.

The match burned to its end and burned my fingers; then suddenly I came to myself, turned the key in the lock, the door opened, and I drew aside.

او مثل کسی که راه را بشناسد از روی سکو بلند شد، از دالان تاریک گذشت، در اطاقم را باز کرد، و من هم پشت سر او وارد اطاقم شدم.

She rose from the platform like someone who knew the way, passed through the dark passage, opened the door of my room, and I too entered my room behind her.

دستپاچه چراغ را روشن کردم، دیدم او رفته روی تختخواب من دراز کشیده. صورتش در سایه واقع شده بود.

In confusion I lit the lamp; I saw that she had gone and lain down on my bed. Her face lay in shadow.

نمی‌دانستم که او مرا می‌بیند یا نه! صدایم را می‌توانست بشنود یا نه! ظاهراً نه حالت ترس داشت و نه میل مقاومت. مثل این بود که بدون اراده آمده بود.

I did not know whether she could see me or not! Whether she could hear my voice or not! Apparently she showed neither fear nor a wish to resist. It was as though she had come without will.

آیا ناخوش بود؟ راهش را گم کرده بود؟ او بدون اراده مانند یک نفر خوابگرد آمده بود.

Was she ill? Had she lost her way? She had come without will, like a sleepwalker.

در این لحظه هیچ موجودی حالاتی را که طی کردم نمی‌تواند تصور کند. یکجور درد گوارا و ناگفتنی حس کردم.

At this moment—no being can imagine the states through which I passed. I felt a kind of pleasant, inexpressible pain.

نه، گول نخورده بودم. این همان زن، همان دختر بود که بدون تعجب، بدون یک کلمه حرف وارد اطاق من شده بود.

No, I had not been deceived. This was the same woman, the same girl who had entered my room without surprise, without a single word.

همیشه پیش خودم تصور می‌کردم که اولین برخورد ما همینطور خواهد بود.

I had always imagined to myself that our first meeting would be like this.

این حالت برایم حکم یک خواب ژرف بی‌پایان را داشت ـ چون باید به خواب خیلی عمیق رفت تا بشود چنین خوابی را دید ـ

This state had for me the force of a deep, endless sleep—for one must go into a very deep sleep to be able to see such a dream—

و این سکوت برایم حکم یک زندگی جاودانی را داشت، چون در حالت ازل و ابد نمی‌شود حرف زد.

and this silence had for me the force of an eternal life, because in the state of pre-eternity and eternity one cannot speak.

برای من او در عین حال یک زن بود و یک چیز ماوراء بشری با خودش داشت.

For me she was at once a woman, and she had something beyond human about her.

صورتش یک فراموشی گیج‌کنندهٔ همهٔ صورتهای آدمهای دیگر را برایم می‌آورد، بطوری که از تماشای او لرزه به‌اندامم افتاد و زانوهایم سست شد.

Her face brought me a bewildering forgetting of the faces of all other people, so that looking at her made my body tremble and my knees go weak.

در این لحظه تمام سرگذشت دردناک زندگی خودم را پشت چشمهای درشت، چشمهای بی‌اندازه درشت او دیدم، چشمهای تر و براق، مثل گوی الماس سیاهی که در اشک انداخته باشند.

At this moment I saw the whole painful story of my life behind her large eyes, her immeasurably large eyes, wet and shining, like a sphere of black diamond placed in tears.

در چشمهایش، در چشمهای سیاهش، شب ابدی و تاریکی متراکمی را که جستجو می‌کردم پیدا کردم، و در سیاهی مهیب افسونگر آن غوطه‌ور شدم.

In her eyes, in her black eyes, I found the eternal night and dense darkness I had been seeking, and I was submerged in their terrifying, enchanting blackness.

مثل این بود که قوه‌ای را از درون وجودم بیرون می‌کشند. زمین زیر پایم می‌لرزید و اگر زمین خورده بودم یک کیف ناگفتنی کرده بودم.

It was as though a force were being drawn out of my being. The earth beneath my feet trembled, and if I had fallen I would have experienced an indescribable pleasure.

قلبم ایستاد، جلو نفس خودم را گرفتم، می‌ترسیدم که نفس بکشم و او مانند ابر یا دود ناپدید بشود.

My heart stopped; I held back my breath; I was afraid to breathe lest she disappear like a cloud or smoke.

سکوت او حکم معجز را داشت. مثل این بود که یک دیوار بلورین میان ما کشیده بودند.

Her silence had the force of a miracle. It was as though a crystal wall had been drawn between us.

از این دم، از این ساعت و تا ابدیت خفه می‌شدم.

From this moment, from this hour and until eternity, I was suffocating.

چشمهای خستهٔ او مثل اینکه یک چیز غیرطبیعی که همه‌کس نمی‌تواند ببیند، مثل اینکه مرگ را دیده باشد آهسته به‌هم رفت، پلکهای چشمش بسته شد،

Her tired eyes, as though she had seen something unnatural that not everyone can see, as though she had seen death, slowly came together; her eyelids closed,

و من مانند غریقی که بعد از تقلا و جان‌کندن روی آب می‌آید از شدت حرارت تب به‌خودم لرزیدم و با سر آستین عرق روی پیشانیم را پاک کردم.

and I, like a drowning person who comes to the surface after struggling and agonizing, shook from the intensity of the fever's heat and wiped the sweat on my forehead with the end of my sleeve.

صورت او همان حالت آرام و بی‌حرکت را داشت ولی مثل این بود که تکیده‌تر و لاغرتر شده بود.

Her face had the same calm and motionless expression, but it seemed to have become more wasted and thinner.

همینطور دراز کشیده بود، ناخن انگشت سبابهٔ دست چپش را می‌جوید،

She lay there just so, biting the nail of the index finger of her left hand,

رنگ صورتش مهتابی و از پشت رخت سیاه نازکی که چسب تنش بود خط ساق پا، بازو و دو طرف سینه و تمام تنش پیدا بود.

her face was moon-colored, and through the thin black garment clinging to her body the outlines of her lower legs, arms, both sides of her chest, and her whole body were visible.

برای اینکه او را بهتر ببینم من خم شدم، چون چشمهایش بسته شده بود.

I bent down to see her better, because her eyes had closed.

اما هرچه به‌صورتش نگاه کردم مثل این بود که او از من به‌کلی دور است.

But however much I looked at her face, it was as though she were entirely far away from me.

ناگهان حس کردم که من به‌هیچ‌وجه از مکنونات قلب او خبر نداشتم و هیچ رابطه‌ای بین ما وجود ندارد.

Suddenly I felt that I knew nothing whatever of what was concealed in her heart and that no connection existed between us.

خواستم چیزی بگویم؛ ولی ترسیدم که گوش او، گوشهای حساس او که باید به‌یک موسیقی دور آسمانی و ملایم عادت داشته باشد، از صدای من متنفر بشود.

I wanted to say something; but I feared that her ears, her sensitive ears, which must have been accustomed to a distant, heavenly, gentle music, would be repelled by my voice.

به‌فکرم رسید که شاید گرسنه و یا تشنه‌اش باشد! رفتم در پستوی اطاقم تا چیزی برایش پیدا کنم؛ اگرچه می‌دانستم که هیچ چیز در خانه به‌هم نمی‌رسد.

It occurred to me that perhaps she was hungry or thirsty! I went into the back closet of my room to find something for her, although I knew that nothing could be found in the house.

اما مثل اینکه به من الهام شد؛ بالای رف یک بغلی شراب کهنه که از پدرم به من ارث رسیده بود داشتم.

But it was as though I received an inspiration; on the high shelf I had a flask of old wine that I had inherited from my father.

چهارپایه را گذاشتم، بغلی شراب را پایین آوردم، پاورچین پاورچین کنار تختخواب رفتم، دیدم مانند بچهٔ خسته و کوفته‌ای خوابیده بود.

I set down the stool, brought down the flask of wine, went tiptoe, tiptoe beside the bed, and saw that she was sleeping like a tired, worn-out child.

او کاملاً خوابیده بود و مژه‌های بلندش مثل مخمل به‌هم رفته بود.

She was completely asleep, and her long eyelashes had come together like velvet.

سر بغلی را باز کردم و یک پیاله شراب از لای دندانهای کلیدشده‌اش آهسته در دهان او ریختم.

I opened the flask and slowly poured a cup of wine into her mouth through her clenched teeth.

برای اولین‌بار در زندگیم احساس آرامش ناگهان تولید شد.

For the first time in my life, a feeling of calm suddenly arose.

چون دیدم این چشمهای بسته‌شده، مثل اینکه سلاتونی که مرا شکنجه می‌کرد و کابوسی که با چنگال آهنیش درون مرا می‌فشرد، کمی آرام گرفت.

For I saw these closed eyes, as though a cancer that tormented me and a nightmare that pressed my insides with its iron claws had quieted a little.

صندلی خودم را آوردم، کنار تخت گذاشتم و به‌صورت او خیره شدم.

I brought my chair, put it beside the bed, and stared at her face.

چه صورت بچگانه، چه حالت غریبی!

What a childlike face, what a strange expression!

آیا ممکن بود که این زن، این دختر، یا این فرشتهٔ عذاب ـ چون نمی‌دانستم چه اسمی رویش بگذارم ـ آیا ممکن بود که این زندگی دوگانه را داشته باشد؟

Was it possible that this woman, this girl, or this angel of torment—for I did not know what name to give her—was it possible that she had this double life?

آنقدر آرام، آنقدر بی‌تکلف؟

So calm, so unassuming?

حالا من می‌توانستم حرارت تنش را حس کنم و بوی نمناکی که از گیسوان سنگین سیاهش متصاعد می‌شد ببویم.

Now I could feel the warmth of her body and smell the damp odor rising from her heavy black hair.

نمی‌دانم چرا دست لرزان خودم را بلند کردم ـ چون دستم به‌اختیار خودم نبود ـ و روی زلفش کشیدم؟ زلفی که همیشه روی شقیقه‌هایش چسبیده بود.

I do not know why I raised my trembling hand—for my hand was not under my control—and passed it over her lock of hair? A lock that had always clung to her temples.

بعد انگشتانم را در زلفش فروبردم. موهای او سرد و نمناک بود؛ سرد، کاملاً سرد.

Then I thrust my fingers into her hair. Her hair was cold and damp; cold, completely cold.

مثل اینکه چند روز می‌گذشت که مرده بود. من اشتباه نکرده بودم، او مرده بود.

As though several days had passed since she died. I had not been mistaken; she was dead.

دستم را از توی پیش‌سینهٔ او برده روی پستان و قلبش گذاشتم. کمترین تپشی احساس نمی‌شد.

I slipped my hand inside the front of her garment and placed it upon her breast and heart. Not the slightest beat could be felt.

آینه را آوردم جلو بینی او گرفتم، ولی کمترین اثر از زندگی در او وجود نداشت.

I brought the mirror and held it before her nose, but there was not the slightest sign of life in her.

خواستم با حرارت تن خودم او را گرم بکنم، حرارت خود را باو بدهم و سردی مرگ را از او بگیرم، شاید باین وسیله بتوانم روح خودم را در کالبد او بدمم.

I wanted to warm her with the heat of my own body, give her my warmth, and take the coldness of death from her, perhaps by this means I could breathe my own spirit into her body.

لباسم را کندم رفتم روی تختخواب پهلویش خوابیدم. مثل نر و مادهٔ مهرگیاه به‌هم چسبیده بودیم.

I took off my clothes, went onto the bed and lay beside her. We were pressed together like the male and female mandrake.

اصلاً تن او مثل تن مادهٔ مهرگیاه بود که از نر خودش جدا کرده باشند و همان عشق سوزان مهرگیاه را داشت.

Indeed her body was like the body of a female mandrake separated from its male, and it had that same burning love of the mandrake.

دهنش گس و تلخ‌مزه طعم ته‌خیار را می‌داد. تمام تنش مثل تگرگ سرد شده بود.

Her mouth had an astringent, bitter taste, the taste of the end of a cucumber. Her entire body had grown cold as hail.

حس می‌کردم که خون در شریانم منجمد می‌شد و این سرما تا ته قلبم نفوذ می‌کرد.

I felt that the blood in my arteries was freezing and this cold was penetrating to the bottom of my heart.

همهٔ کوششهای من بیهوده بود. از تخت پایین آمدم، رختم را پوشیدم.

All my efforts were useless. I got down from the bed and put on my clothes.

نه، دروغ نبود، او اینجا در اطاق من، در تختخواب من آمده تنش را به‌من تسلیم کرد. تنش و روحش هردو را به‌من داد!

No, it was no lie; she had come here, into my room, into my bed, and surrendered her body to me. She had given me both her body and her soul!

تا زنده بود، تا زمانی که چشمهایش از زندگی سرشار بود، فقط یادگار چشمش مرا شکنجه می‌داد؛

While she was alive, while her eyes were filled with life, only the memory of her eyes tormented me;

ولی حالا بی‌حس و حرکت، سرد و با چشمهای بسته شده آمده خودش را تسلیم من کرد با چشمهای بسته!

but now, without feeling or movement, cold and with her eyes closed, she had come and surrendered herself to me—with closed eyes!

این همان کسی بود که تمام زندگی مرا زهرآلود کرده بود و یا اصلاً زندگی من مستعد بود که زهرآلود بشود و من به‌جز زندگی زهرآلود زندگی دیگری را نمی‌توانستم داشته باشم.

This was the same person who had poisoned my whole life—or perhaps my life was predisposed to become poisoned, and I could have no life other than a poisoned one.

حالا اینجا در اطاقم تن و سایه‌اش را به‌من داد.

Now here in my room she gave me her body and her shadow.

روح شکننده و موقت او که هیچ رابطه‌ای با دنیای زمینیان نداشت از میان لباس سیاه چین‌خورده‌اش آهسته بیرون آمد،

Her fragile, temporary soul, which had no connection with the world of earthly beings, slowly came out through her pleated black dress,

از میان جسمی که او را شکنجه می‌کرد و در دنیای سایه‌های سرگردان رفت، گویا سایهٔ مرا هم با خودش برد.

out of the body that tormented her, and went into the world of wandering shadows; it was as though it took my shadow with it too.

ولی تنش بی‌حس‌وحرکت آنجا افتاده بود. عضلات نرم و لمس او رگ‌وپی و استخوانهایش منتظر پوسیده شدن بودند،

But her body lay there without feeling or movement. Her soft, numb muscles, her sinews and bones, were waiting to decay,

و خوراک لذیذی برای کرمها و موشهای زیر زمین تهیه شده بود.

and a delicious meal had been prepared for the worms and mice beneath the ground.

من در این اطاق فقیر پر از نکبت و مسکنت، در اطاقی که مثل گور بود، در میان تاریکی شب جاودانی که مرا فراگرفته بود و به بدنهٔ دیوارها فرورفته بود

In this poor room full of misery and destitution, in a room like a grave, amid the darkness of the eternal night that surrounded me and had penetrated the walls,

بایستی یک شب بلند تاریک سرد و بی‌انتها در جوار مرده به‌سر ببرم. با مردهٔ او.

I had to spend a long, dark, cold, endless night beside a dead person. Beside her dead body.

بنظرم آمد که تا دنیا دنیا است، تا من بوده‌ام، یک مرده، یک مردهٔ سرد و بی‌حس‌وحرکت در اطاق تاریک با من بوده است.

It seemed to me that for as long as the world has been the world, for as long as I have existed, a corpse, a cold and motionless corpse, has been with me in the dark room.

در این لحظه افکارم منجمد شده بود، یک زندگی منحصر‌به‌فرد عجیب در من تولید شد.

At that moment my thoughts had frozen; a strange and singular life arose within me.

چون زندگیم مربوط به‌همهٔ هستیهایی می‌شد که دور من بودند، به‌همهٔ سایه‌هایی که در اطرافم می‌لرزیدند

For my life became connected to all the beings around me, to all the shadows trembling around me,

و وابستگی عمیق و جدایی‌ناپذیر با دنیا و حرکت موجودات و طبیعت داشتم و به‌وسیلهٔ رشته‌های نامرئی جریان اضطرابی بین من و همهٔ عناصر طبیعت برقرار شده بود.

and I had a deep and inseparable bond with the world and the movement of beings and nature, and by invisible threads a current of agitation had been established between me and all the elements of nature.

هیچگونه فکر و خیالی به‌نظرم غیرطبیعی نمی‌آمد.

No thought or fancy seemed unnatural to me.

من قادر بودم به‌آسانی به‌رموز نقاشیهای قدیمی، به‌اسرار کتابهای مشکل فلسفه، به‌حماقت ازلی اشکال و انواع پی ببرم؛

I was able easily to grasp the symbols of old paintings, the secrets of difficult philosophical books, the primordial stupidity of forms and kinds;

زیرا در این لحظه من در گردش زمین و افلاک، در نشو و نمای رستنیها و جنبش جانوران شرکت داشتم،

because at that moment I participated in the turning of the earth and heavens, in the growth of plants and movement of animals;

گذشته و آینده، دور و نزدیک، با زندگی احساساتی من شریک و توأم شده بود.

past and future, far and near, had become joined and mingled with my emotional life.

در اینجور مواقع هرکس به‌یک عادت قوی زندگی خود، به‌یک وسواس خود، پناهنده می‌شود:

At times like this everyone takes refuge in a strong habit of their life, in an obsession of their own:

عرق‌خور می‌رود مست می‌کند، نویسنده می‌نویسد، حجار سنگتراشی می‌کند

the drinker goes and gets drunk, the writer writes, the stonecutter carves stone,

و هرکدام دق دل و عقدهٔ خودشان را به‌وسیلهٔ فرار در محرک قوی زندگی خود خالی می‌کنند.

and each empties out their pent-up bitterness and complexes by escaping into the powerful driving force of their life.

و در این مواقع است که یکنفر هنرمند حقیقی می‌تواند از خودش شاهکاری به‌وجود بیاورد.

And it is at such times that a true artist can bring forth a masterpiece.

ولی من! من که بی‌ذوق و بیچاره بودم، یک نقاش روی جلد قلمدان، چه می‌توانستم بکنم؟

But I! I, who was talentless and wretched, a painter of pen-case covers—what could I do?

با این تصاویر خشک و براق و بی‌روح که همه‌اش به‌یک شکل بود چه می‌توانستم بکشم که شاهکار بشود؟

With these dry, glossy, soulless pictures, all of the same form, what could I draw that would become a masterpiece?

اما در تمام هستی خودم ذوق سرشار و حرارت مفرطی حس می‌کردم، یکجور ویر و شور مخصوصی بود،

But throughout my whole being I felt overflowing inspiration and excessive heat, a particular kind of urge and excitement;

می‌خواستم این چشمهایی که برای همیشه بسته شده بود روی کاغذ بکشم و برای خودم نگه دارم.

I wanted to draw on paper those eyes that were closed forever and keep them for myself.

این حس مرا وادار کرد که تصمیم خود را عملی بکنم. یعنی دست خودم نبود.

This feeling forced me to carry out my decision. That is, it was not under my control.

آنهم وقتی که آدم با یک مرده محبوس است. همین فکر، شادی مخصوصی در من تولید کرد.

And this when one is shut in with a corpse. This very thought produced a particular joy in me.

بالاخره چراغ را که دود می‌کرد خاموش کردم، دو شمعدان آوردم و بالای سر او روشن کردم،

At last I put out the lamp, which was smoking, brought two candlesticks, and lit them above her head;

جلو نور لرزان شمع حالت صورتش آرامتر شد و در سایه‌روشن اطاق حالت مرموز و اثیری به‌خودش گرفت.

in the trembling candlelight the expression of her face grew calmer and in the half-light of the room took on a mysterious, ethereal aspect.

کاغذ و لوازم کارم را برداشتم، آمدم کنار تخت او ـ چون دیگر این تخت مال او بود ـ

I took my paper and working materials and came beside her bed—for the bed now belonged to her—

می‌خواستم این شکلی که خیلی آهسته و خرده خرده محکوم به تجزیه و نیستی بود،

I wanted this form that very slowly, little by little, was condemned to decomposition and nonexistence,

این شکلی که ظاهراً بی‌حرکت و به‌یک حالت بود سرفارغ از رویش بکشم،

this form which was apparently motionless and in one position, to draw from it at leisure,

روی کاغذ خطوط اصلی آنرا ضبط بکنم، همان خطوطی که از این صورت در من مؤثر بود انتخاب بکنم.

to record its principal lines on paper, to select those very lines of this face that affected me.

نقاشی هرچند مختصر و ساده باشد ولی باید تأثیر بکند و روحی داشته باشد.

A drawing, however slight and simple it may be, must have an effect and possess a soul.

اما من که عادت به نقاشی چاپی روی جلد قلمدان کرده بودم حالا باید فکر خودم را بکار بیندازم و خیال خودم،

But I, who was accustomed to printed-looking painting on pen-case covers, now had to set my own thought and imagination to work,

یعنی آن موهومی که از صورت او در من تأثیر داشت پیش خودم مجسم بکنم،

that is, to envision for myself the phantom impression of her face that affected me,

یک نگاه به صورت او بیندازم، بعد چشمم را ببندم و خطهایی که از صورت او انتخاب می‌کردم روی کاغذ بیاورم

to cast a glance at her face, then close my eyes and put upon paper the lines I selected from her face,

تا به این وسیله با فکر خودم شاید تریاکی برای روح شکنجه‌شده‌ام پیدا بکنم.

so that by this means, through my own thought, I might perhaps find an opium for my tormented soul.

بالاخره در زندگی بی‌حرکت خطها و اشکال پناه بردم.

At last I took refuge in the motionless life of lines and shapes.

این موضوع با شیوهٔ نقاشی مردهٔ من تناسب خاصی داشت. نقاشی از روی مرده ـ اصلاً من نقاش مرده‌ها بودم.

This subject had a particular suitability to my dead style of painting. Painting from a corpse—indeed, I was a painter of the dead.

ولی چشمها، چشمهای بستهٔ او، آیا لازم داشتم که دوباره آنها را ببینم؟

But the eyes, her closed eyes—did I need to see them again?

آیا به‌قدر کافی در فکر و مغز من مجسم نبودند؟

Were they not sufficiently formed in my thoughts and brain?

نمی‌دانم تا نزدیک صبح چندبار از روی صورت او نقاشی کردم!

I do not know how many times, until nearly morning, I drew from her face!

ولی هیچکدام موافق میلم نمی‌شد. هرچه می‌کشیدم پاره می‌کردم ـ

But none was to my liking. Whatever I drew, I tore up—

از این کار نه خسته می‌شدم و نه گذشت زمان را حس می‌کردم.

I neither grew tired of this work nor felt the passage of time.

تاریک‌روشن بود، روشنایی کدری از پشت شیشه‌های پنجره داخل اطاقم شده بود.

It was half-light; a dull light had entered my room through the windowpanes.

من مشغول تصویری بودم که به‌نظرم از همه بهتر شده بود، ولی چشمها،

I was working on a picture that seemed to me better than all the others, but the eyes,

آن چشمهایی که به حال سرزنش بود مثل اینکه گناهان پوزش‌ناپذیری از من سرزده باشد!

those eyes that had a reproachful expression, as though I had committed unforgivable sins!

آن چشمها را نمی‌توانستم روی کاغذ بیاورم. یکمرتبه همهٔ زندگی و یادبود آن چشمها از خاطرم محو شد.

I could not put those eyes on paper. All at once the whole life and memory of those eyes was erased from my mind.

کوشش من بیهوده بود. هرچه به صورت او نگاه می‌کردم نمی‌توانستم حالت آن را به خاطر بیاورم.

My effort was futile. However much I looked at her face, I could not recall its expression.

ناگهان دیدم در همین وقت گونه‌های او کم‌کم گل انداخت، یک رنگ سرخ جگرکی مثل رنگ گوشت جلو دکان قصابی جان گرفت

Suddenly I saw that at that moment her cheeks gradually flushed; a dark liver-red color, like the color of meat in front of a butcher’s shop, came to life,

و چشمهای بی‌اندازه باز و متعجب او، چشمهایی که همهٔ فروغ زندگی در آن مجسم شده بود و با روشنایی ناخوشی می‌درخشید،

and her excessively open, astonished eyes, eyes in which all the radiance of life had taken shape and which shone with a sickly light,

چشمهای بیمار سرزنش‌دهندهٔ او خیلی آهسته باز شد و به صورتم نگاه کرد.

her sick, reproaching eyes opened very slowly and looked at my face.

برای اولین‌بار بود که او متوجه من شد، به من نگاه کرد و دوباره چشمهایش به‌هم رفت.

For the first time she became aware of me; she looked at me, and her eyes closed again.

این پیشامد شاید لحظه‌ای بیش طول نکشید ولی کافی بود که من حالت چشمهای او را بگیرم و روی کاغذ بیاورم.

This occurrence perhaps lasted no more than a moment, but it was enough for me to capture the expression of her eyes and put it on paper.

با نیش قلم مو این حالت را کشیدم و این دفعه دیگر نقاشی را پاره نکردم.

With the tip of the brush I drew this expression, and this time I did not tear up the drawing.

بعد از سر جایم بلند شدم، آهسته نزدیک او رفتم، به‌خیالم زنده است، زنده شده،

Afterwards I rose from my place and slowly approached her; I imagined she was alive, had come to life,

عشق من در کالبد او روح دمیده. اما از نزدیک بوی مرده، بوی مردهٔ تجزیه‌شده را حس می‌کردم.

that my love had breathed a soul into her body. But up close I smelled a corpse, the smell of a decomposed corpse.

روی تنش کرمهای کوچک در هم می‌لولیدند و دو مگس زنبور طلایی دور او جلو روشنایی شمع پرواز می‌کردند.

Small worms writhed together on her body, and two golden wasp-flies flew around her in the candlelight.

او کاملاً مرده بود ولی چرا و چطور چشمهایش باز شد؟ نمی‌دانم.

She was completely dead, but why and how had her eyes opened? I do not know.

آیا در حالت رؤیا دیده بودم؟ آیا حقیقت داشت؟ نمی‌خواهم کسی این پرسش را از من بکند.

Had I seen it in a dream? Had it really happened? I do not want anyone to ask me this question.

ولی اصل کار صورت او، نه، چشمهایش بود؛

But the essential thing was her face—no, her eyes;

و حالا این چشمها را داشتم، روح چشمهایش را روی کاغذ داشتم و دیگر تنش به‌درد من نمی‌خورد،

and now I had these eyes; I had the soul of her eyes on paper, and her body was no longer of use to me,

این تنی که محکوم به نیستی و طعمهٔ کرمها و موشهای زیرزمین بود!

this body condemned to nonexistence and to become food for worms and underground mice!

حالا از این به‌بعد او در اختیار من بود نه من دست‌نشاندهٔ او.

Now, from this point on, she was at my disposal, not I her dependent.

هر دقیقه که مایل بودم می‌توانستم چشمهایش را ببینم.

Whenever I wished, I could see her eyes.

نقاشی را با احتیاط هرچه تمامتر بردم در قوطی حلبی خودم که جای دخلم بود گذاشتم و در پستوی اطاقم پنهان کردم.

With the greatest care I took the drawing, placed it in my tin box where I kept my money, and hid it in the back closet of my room.

شب پاورچین پاورچین می‌رفت، گویا به‌اندازهٔ کافی خستگی درکرده بود،

The night was leaving on tiptoe, as though it had rested enough,

صداهای دوردست خفیف به‌گوش می‌رسید، شاید یک مرغ یا پرندهٔ رهگذری خواب می‌دید، شاید گیاهها می‌روییدند.

faint sounds from far away could be heard; perhaps a fowl or a passing bird was dreaming, perhaps plants were growing.

در این وقت ستاره‌های رنگ‌پریده پشت توده‌های ابر ناپدید می‌شدند.

At this time the pale stars were disappearing behind masses of clouds.

روی صورتم نفس ملایم صبح را حس کردم و در همین وقت بانگ خروس از دور بلند شد.

I felt the gentle breath of morning on my face, and at that moment a rooster’s crow rose from afar.

آیا با مرده چه می‌توانستم بکنم؟ با مرده‌ای که تنش شروع به تجزیه شدن کرده بود!

What could I do with a dead person? With a dead woman whose body had begun to decompose!

اول به‌خیالم رسید که او را در اطاق خودم چال بکنم، بعد فکر کردم او را ببرم بیرون و در چاهی بیندازم، در چاهی که دور آن گلهای نیلوفر کبود روییده باشد.

At first it occurred to me to bury her in my room; then I thought of taking her outside and throwing her into a well, a well around which blue morning glories had grown.

اما همهٔ این کارها برای اینکه کسی نبیند چقدر فکر، چقدر زحمت و تردستی لازم داشت!

But all these actions, so that no one would see, required so much thought, so much effort and dexterity!

به‌علاوه نمی‌خواستم که نگاه بیگانه به او بیفتد.

Besides, I did not want a stranger’s gaze to fall on her.

همهٔ این کارها را می‌بایست به‌تنهایی و به‌دست خودم انجام بدهم.

I would have to do all these things alone, with my own hands.

من به‌درک! اصلاً زندگی من بعد از او چه فایده‌ای داشت؟

To hell with me! Indeed, what use would my life have after her?

اما او، هرگز، هرگز هیچ‌کس از مردمان معمولی، هیچ‌کس به‌غیر از من نمی‌بایستی که چشمش به مردهٔ او بیفتد.

But she—never, never should anyone of ordinary people, anyone other than me, set eyes on her dead body.

او آمده بود در اطاق من، جسم سرد و سایه‌اش را تسلیم من کرده بود برای اینکه کس دیگری او را نبیند، برای اینکه به نگاه بیگانه آلوده نشود.

She had come into my room and surrendered her cold body and her shadow to me so that no one else would see her, so that she would not be defiled by a stranger’s gaze.

بالاخره فکری به‌ذهنم رسید: اگر تن او را تکه‌تکه می‌کردم و در چمدان، همان چمدان کهنهٔ خودم می‌گذاشتم و با خود می‌بردم بیرون، دور، خیلی دور از چشم مردم و آن را چال می‌کردم!

At last an idea came to mind: what if I cut her body into pieces, placed them in a suitcase, my own old suitcase, took it outside with me, far, very far from people’s eyes, and buried it!

این دفعه دیگر تردید نکردم، کارد دسته‌استخوانی که در پستوی اطاقم داشتم آوردم،

This time I hesitated no longer; I brought the bone-handled knife that I had in the back closet of my room,

و خیلی با دقت، اول لباس سیاه نازکی که مثل تار عنکبوت او را در میان خودش محبوس کرده بود ـ تنها چیزی که بدنش را پوشانده بود ـ پاره کردم.

and very carefully first tore the thin black dress which, like a spider’s web, had confined her within itself—the only thing that covered her body.

مثل این بود که او قد کشیده بود! چون بلندتر از معمول به‌نظرم جلوه کرد.

It was as though she had grown taller! For she appeared taller than usual to me.

بعد سرش را جدا کردم. چکه‌های خون لخته‌شدهٔ سرد از گلویش بیرون آمد.

Then I separated her head. Drops of cold, clotted blood came out of her throat.

بعد دستها و پاهایش را بریدم و همهٔ تن او را با اعضایش مرتب در چمدان جا دادم و لباسش ـ همان لباس سیاه را ـ رویش کشیدم،

Then I cut off her hands and feet, arranged all of her body and its parts neatly in the suitcase, and drew her dress—that same black dress—over it,

در چمدان را قفل کردم و کلیدش را در جیبم گذاشتم.

locked the suitcase and put its key into my pocket.

همینکه فارغ شدم نفس راحتی کشیدم، چمدان را برداشتم، وزن کردم، سنگین بود.

As soon as I had finished I breathed a sigh of relief, lifted the suitcase, weighed it; it was heavy.

هیچ‌وقت آنقدر احساس خستگی در من پیدا نشده بود. نه، هرگز نمی‌توانستم چمدان را به‌تنهایی با خودم ببرم.

Never had I experienced so much tiredness. No, I could never carry the suitcase by myself.

هوا دوباره ابر و باران خفیفی شروع شده بود. از اطاقم بیرون رفتم تا شاید کسی را پیدا کنم که چمدان را همراه من بیاورد.

The sky had clouded over again and a light rain had begun. I went out of my room, perhaps to find someone who could bring the suitcase with me.

در آن حوالی دیاری دیده نمی‌شد.

Not a soul was to be seen nearby.

کمی دورتر درست دقت کردم از پشت هوای مه‌آلود پیرمردی را دیدم که قوز کرده و زیر یک درخت سرو نشسته بود.

A little farther away, when I looked closely, I saw through the misty air an old man, hunchbacked and seated beneath a cypress tree.

صورتش را که با شال گردن پهنی پیچیده بود دیده نمی‌شد.

His face, which he had wrapped in a broad neck scarf, could not be seen.

آهسته نزدیک او رفتم؛ هنوز چیزی نگفته بودم، پیرمرد خندهٔ دورگهٔ خشک و زننده‌ای کرد به‌طوری که موهای تنم راست شد؛ و گفت:

I slowly approached him; before I had said anything, the old man gave a dry, grating, two-toned laugh that made the hairs on my body stand on end; and he said:

«اگه حمال خواستی من خودم حاضرم هان... یه کالسکهٔ نعش‌کش هم دارم...

“If you want a porter, I myself am ready, eh... I have a hearse carriage too...

من هر روز مرده‌ها رو می‌برم شاعبدالعظیم خاک می‌سپرم ها...

Every day I take the dead to Shah Abdol-Azim and bury them, you know...

من تابوت هم می‌سازم، به‌اندازهٔ هر کسی تابوت دارم به‌طوری که مو نمی‌زنه، من خودم حاضرم، همین الان!»

I also make coffins; I have a coffin to fit anyone, so that it is not out by a hair; I am ready myself, right now!”

قهقه خندید بطوری که شانه‌هایش می‌لرزید.

He laughed aloud, so that his shoulders shook.

من با دست اشاره به‌سمت خانه‌ام کردم. ولی او فرصت حرف زدن به من نداد، و گفت:

I gestured toward my house with my hand. But he gave me no chance to speak, and said:

«لازم نیس، من خونهٔ تو رو بلدم، همین الآن ها...»

“No need; I know your house. Right now, eh...”

از سر جایش بلند شد، من به‌طرف خانه‌ام برگشتم، رفتم در اطاقم و چمدان مرده را به‌زحمت تا دم در آوردم.

He rose from where he sat; I returned toward my house, went into my room and with difficulty brought the suitcase containing the corpse to the door.

دیدم یک کالسکهٔ نعش‌کش کهنه و اسقاط دم در است که به آن دو اسب سیاه لاغر مثل تشریح بسته شده بود.

I saw an old, dilapidated hearse at the door, to which two lean black horses, like anatomical specimens, were harnessed.

پیرمرد قوزکرده آن بالا روی نشیمن نشسته بود و یک شلاق بلند در دست داشت، ولی اصلاً برنگشت به‌طرف من نگاه بکند.

The hunchbacked old man was seated up on the driver’s bench with a long whip in his hand, but did not turn at all to look at me.

من چمدان را به‌زحمت در درون کالسکه گذاشتم که میانش جای مخصوصی برای تابوت بود.

With difficulty I put the suitcase inside the carriage, which had a special space for a coffin in its middle.

خودم هم رفتم بالا میان جای تابوت دراز کشیدم و سرم را روی لبهٔ آن گذاشتم تا بتوانم اطراف را ببینم.

I too climbed in, lay down in the coffin space, and placed my head on its edge so that I could see around me.

بعد چمدان را روی سینه‌ام لغزانیدم و با دو دستم محکم نگه داشتم.

Then I slid the suitcase onto my chest and held it firmly with both hands.

شلاق در هوا صدا کرد، اسبها نفس‌زنان به‌راه افتادند،

The whip cracked in the air; the horses set off, breathing heavily,

از بینی آنها بخار نفسشان مثل لولهٔ دود در هوای بارانی دیده می‌شد و خیزهای بلند و ملایم برمی‌داشتند.

the vapor of their breath could be seen from their nostrils like a pipe of smoke in the rainy air, and they took long, gentle strides.

دستهای لاغر آنها مثل دزدی که طبق قانون انگشتهایش را بریده و در روغن داغ فرو کرده باشند آهسته و بلند و بی‌صدا روی زمین گذاشته می‌شد.

Their thin forelegs, like those of a thief whose fingers had been cut off according to the law and plunged into hot oil, were set slowly, with long movements and without sound, on the ground.

صدای زنگوله‌های گردن آنها در هوای مرطوب به‌آهنگ مخصوصی مترنم بود.

The sound of the bells on their necks rang in a particular rhythm through the damp air.

یک نوع راحتی بی‌دلیل و ناگفتنی سرتاپای مرا گرفته بود، به‌طوری که از حرکت کالسکهٔ نعش‌کش آب تو دلم تکان نمی‌خورد.

A kind of causeless, indescribable comfort had taken hold of me from head to foot, so that the motion of the hearse did not stir the water in my heart.

فقط سنگینی چمدان را روی قفسهٔ سینه‌ام حس می‌کردم.

I felt only the weight of the suitcase on my rib cage.

مردهٔ او، نعش او، مثل این بود که همیشه این وزن روی سینهٔ مرا فشار می‌داده.

Her dead body, her corpse—it was as though this weight had always been pressing on my chest.

مه غلیظ اطراف جاده را گرفته بود.

Thick mist had enveloped the surroundings of the road.

کالسکه با سرعت و راحتی مخصوصی از کوه و دشت و رودخانه می‌گذشت.

The carriage passed across mountains, plains and rivers with a particular speed and ease.

اطراف من یک چشم‌انداز جدید و بی‌مانندی پیدا بود که نه در خواب و نه در بیداری دیده بودم.

Around me there appeared a new and incomparable landscape that I had seen neither in sleep nor in wakefulness.

کوههای بریده‌بریده، درختهای عجیب و غریب توسری‌خورده، نفرین‌زده از دو جانب جاده پیدا که از لابه‌لای آن خانه‌های خاکستری‌رنگ به‌اشکال سه‌گوشه، مکعب و منشور، و با پنجره‌های کوتاه و تاریک بدون شیشه دیده می‌شد.

Jagged mountains and strange, beaten-down, accursed trees appeared on either side of the road; between them gray houses in the shapes of triangles, cubes and prisms, with low, dark, glassless windows, could be seen.

این پنجره‌ها به‌چشمهای گیج کسی که تب هذیانی داشته باشد شبیه بود.

These windows resembled the bewildered eyes of someone with a delirious fever.

نمی‌دانم دیوارها با خودشان چه داشتند که سرما و برودت را تا قلب انسان انتقال می‌دادند.

I do not know what the walls possessed that carried cold and chill as far as a person’s heart.

مثل این بود که هرگز یک موجود زنده نمی‌توانست در این خانه‌ها مسکن داشته باشد!

It was as though no living being could ever have inhabited these houses!

شاید برای سایهٔ موجودات اثیری این خانه‌ها درست شده بود!

Perhaps these houses had been made for the shadows of ethereal beings!

گویا کالسکه‌چی مرا از جادهٔ مخصوصی و یا از بیراهه می‌برد.

Apparently the carriage driver was taking me along a particular road or along a byway.

بعضی جاها فقط تنه‌های بریده و درختهای کج و کوله دور جاده را گرفته بودند

In some places only cut-off trunks and crooked, misshapen trees surrounded the road,

و پشت آنها خانه‌های پست و بلند به‌شکلهای هندسی مخروطی ـ مخروط ناقص ـ با پنجره‌های باریک و کج دیده می‌شد که گلهای نیلوفر کبود از لای آنها درآمده بود و از در و دیوار بالا می‌رفت.

and behind them low and tall houses in geometric, conical—truncated-conical—shapes were visible, with narrow, crooked windows from between which blue morning glories had come out and were climbing over doors and walls.

این منظره یکمرتبه پشت مه غلیظ ناپدید شد.

This landscape suddenly disappeared behind the thick mist.

ابرهای سنگین باردار قلهٔ کوهها را در میان گرفته می‌فشردند و نم‌نم باران مانند گرد و غبار ویلان و بی‌تکلیف در هوا پراکنده شده بود.

Heavy, pregnant clouds enclosed and pressed the mountain peaks, and fine rain was scattered in the air like wandering, aimless dust.

بعد از آنکه مدتها رفتیم نزدیک یک کوه بلند بی‌آب و علف، کالسکهٔ نعش‌کش نگه داشت.

After we had gone on for a long time, near a tall mountain without water or vegetation, the hearse stopped.

من چمدان را از روی سینه‌ام لغزانیدم و بلند شدم.

I slid the suitcase off my chest and stood up.

پشت کوه یک محوطهٔ خلوت آرام و باصفا بود، یک جایی که هرگز ندیده بودم و نمی‌شناختم، ولی به‌نظرم آشنا آمد.

Behind the mountain was a deserted, peaceful and pleasant enclosure, a place I had never seen and did not know, yet it seemed familiar to me.

مثل اینکه خارج از تصور من نبود.

As though it were not beyond my imagination.

روی زمین از بته‌های نیلوفر کبود بی‌بو پوشیده شده بود.

The ground was covered with plants of scentless blue morning glory.

به‌نظر می‌آمد که تاکنون کسی پایش را در این محل نگذاشته بود.

It seemed that no one had set foot in this place before.

من چمدان را روی زمین گذاشتم، پیرمرد کالسکه‌چی رویش را برگرداند و گفت:

I put the suitcase on the ground, and the old carriage driver turned his face and said:

«اینجا شاعبدالعظیمه، جایی بهتر از این برات پیدا نمیشه، پرنده پر نمیزنه ها...»

“This is Shah Abdol-Azim; you will not find a better place than this; not a bird stirs here, eh...”

دست کردم جیبم کرایهٔ کالسکه‌چی را بپردازم، دو قران و یک عباسی بیشتر توی جیبم نبود.

I put my hand into my pocket to pay the carriage driver’s fare; there were no more than two qerans and one abbasi in my pocket.

کالسکه‌چی خندهٔ خشک زننده‌ای کرد و گفت:

The carriage driver gave a dry, offensive laugh and said:

«قابلی نداره، بعد می‌گیرم. خونه‌ات رو بلدم، دیگه با من کاری نداشتین ها...؟

“It is not worthy of you; I will take it later. I know your house; you have no more business with me, eh...?

همینقدر بدون که در قبرکنی من بی‌سررشته نیستم ها...؟

Just know that I am not without experience in grave digging, eh...?

خجالت نداره بریم همینجا نزدیک رودخونه کنار درخت سرو یه گودال به‌اندازهٔ چمدون برات می‌کنم و می‌روم.»

There is nothing to be ashamed of. Come; right here near the river beside the cypress tree I will dig a hole the size of the suitcase for you, and go.”

پیرمرد با چالاکی مخصوصی که من نمی‌توانستم تصورش را بکنم از نشیمن خود پایین جست.

The old man jumped down from his seat with a peculiar agility that I could not have imagined.

من چمدان را برداشتم و دو نفری رفتیم کنار تنهٔ درختی که پهلوی رودخانهٔ خشکی بود.

I picked up the suitcase, and the two of us went beside the trunk of a tree that was near a dried-up river.

او گفت: «همینجا خوبه؟»

He said, “Is it good here?”

و بی‌آنکه منتظر جواب من بشود با بیلچه و کلنگی که همراه داشت مشغول کندن شد.

And without waiting for my answer, he began digging with the little spade and pickaxe he had with him.

من چمدان را زمین گذاشتم و سر جای خودم مات ایستاده بودم.

I put the suitcase on the ground and stood dumbfounded where I was.

پیرمرد با پشت خمیده و چالاکی آدم کهنه‌کاری مشغول بود.

The old man, with a bent back and the agility of an old hand, was busy [at work].

در ضمن کند و کاو چیزی شبیه کوزهٔ لعابی پیدا کرد؛ آن را در دستمال چرکی پیچیده بلند شد و گفت:

In the course of digging he found something resembling a glazed jar; he wrapped it in a dirty handkerchief, stood up, and said:

«اینهم گودال، ها...، درست به‌اندازهٔ چمدونه، مو نمی‌زنه ها...»

“Here is the hole, eh..., exactly the size of the suitcase; it does not differ by a hair, eh...”

من دست کردم جیبم که مزدش را بدهم. دو قران و یک عباسی بیشتر نداشتم.

I put my hand in my pocket to give him his wages. I had no more than two qerans and one abbasi.

پیرمرد خندهٔ خشک چندش‌انگیزی کرد و گفت:

The old man gave a dry, nauseating laugh and said:

«نمی‌خواد، قابلی نداره. من خونه‌تونو بلدم ها؛

“No need, it is not worthy of you. I know your house, eh;

وانگهی عوض مزدم من یک کوزه پیدا کردم، یه گلدون راغه، مال شهر قدیم ری، ها...»

besides, instead of my wages I found a jar, a Ragha vase, belonging to the ancient city of Ray, eh...”

بعد با هیکل خمیدهٔ قوزکرده‌اش می‌خندید به‌طوری که شانه‌هایش می‌لرزید.

Then he laughed with his bent, hunchbacked figure, so that his shoulders shook.

کوزه را که میان دستمال چروکی بسته بود زیر بغلش گرفته بود و به‌طرف کالسکهٔ نعش‌کش رفت و با چالاکی مخصوصی بالای نشیمن قرار گرفت.

He held beneath his arm the jar that he had tied inside a wrinkled handkerchief, went toward the hearse, and with a peculiar agility took his place on the seat.

شلاق در هوا صدا کرد، اسبها نفس‌زنان به‌راه افتادند،

The whip cracked in the air; the horses set off breathing heavily,

صدای زنگولهٔ گردن آنها در هوای مرطوب به‌آهنگ مخصوصی مترنم بود و کم‌کم پشت تودهٔ مه از چشم من ناپدید شد.

the sound of the bells around their necks rang in a particular rhythm in the damp air, and little by little [the carriage] disappeared from my sight behind a mass of mist.

همینکه تنها ماندم نفس راحتی کشیدم، مثل این بود که بار سنگینی از روی سینه‌ام برداشته شد و آرامش گوارایی سرتا پایم را فراگرفت.

As soon as I was alone I breathed a sigh of relief; it was as if a heavy burden had been lifted from my chest and a pleasant calm encompassed me from head to foot.

دور خودم را نگاه کردم؛ اینجا محوطهٔ کوچکی بود که میان تپه‌ها و کوههای کبود گیر کرده بود.

I looked around me; this was a small enclosed place caught between hills and blue mountains.

روی یک رشته‌کوه آثار و بناهای قدیمی با خشتهای کلفت و یک رودخانهٔ خشک در آن نزدیکی دیده می‌شد.

On a mountain ridge the remains of ancient buildings made with thick mud bricks could be seen, and a dry river nearby.

این محل دنج، دورافتاده و بی‌سروصدا بود.

This place was secluded, remote, and without noise.

من از ته دل خوشحال بودم و پیش خودم فکر کردم این چشمهای درشت وقتی که از خواب زمینی بیدار می‌شد جایی به‌فراخور ساختمان و قیافه‌اش پیدا می‌کرد؛

I was happy from the bottom of my heart, and thought to myself that these large eyes, when they awakened from earthly sleep, would find a place appropriate to their structure and appearance;

وآنگهی می‌بایستی که او دور از سایر مردم، دور از مردهٔ دیگران باشد، همانطوری که در زندگیش دور از زندگی دیگران بود.

besides, she had to be far from other people, far from other people’s dead, just as in her life she had been apart from other people’s lives.

چمدان را با احتیاط برداشتم و میان گودال گذاشتم. گودال درست به‌اندازهٔ چمدان بود، مو نمی‌زد.

I carefully lifted the suitcase and placed it in the hole. The hole was exactly the size of the suitcase, not differing by a hair.

ولی برای آخرین بار خواستم فقط یکبار در آن ـ در چمدان ـ نگاه کنم.

But for the last time I wanted to look inside it—inside the suitcase—just once.

دور خودم را نگاه کردم، دیاری دیده نمی‌شد. کلید را از جیبم درآوردم و در چمدان را باز کردم.

I looked around; not a soul was visible. I took the key out of my pocket and opened the suitcase.

اما وقتی که گوشهٔ لباس سیاه او را پس زدم، در میان خون دلمه‌شده و کرمهایی که در هم می‌لولیدند دو چشم درشت سیاه دیدم

But when I pushed aside the corner of her black dress, among the clotted blood and the worms writhing together, I saw two large black eyes

که بدون حالت، رک‌زده به‌من نگاه می‌کرد، و زندگی من ته این چشمها غرق شده بود.

that, without expression, stared fixedly at me, and my life had drowned in the depths of those eyes.

به‌تعجیل در چمدان را بستم و خاک رویش ریختم بعد با لگد خاک را محکم کردم،

Hurriedly I closed the suitcase and poured earth over it; then I stamped the earth firm with my foot,

رفتم از بته‌های نیلوفر کبود بی‌بو آوردم و روی خاکش نشا کردم،

I went and brought scentless blue morning-glory plants and planted them in its earth,

بعد قلوه‌سنگ و شن آوردم و رویش پاشیدم تا اثر قبر به‌کلی محو بشود به‌طوری که هیچ‌کس نتواند آن را تمیز بدهد.

then I brought pebbles and gravel and scattered them on top, so that every trace of the grave would disappear and no one could distinguish it.

به‌قدری خوب این کار را انجام دادم که خودم هم نمی‌توانستم قبر او را از باقی زمین تشخیص بدهم.

I did this so well that even I could not distinguish her grave from the rest of the ground.

کارم که تمام شد نگاهی به‌خودم انداختم، دیدم لباسم خاک‌آلود، پاره، و خون لخته‌شدهٔ سیاهی به آن چسبیده بود،

When my work was finished I looked at myself and saw that my clothes were dusty and torn and black clotted blood had stuck to them,

دو مگس زنبور طلایی دورم پرواز می‌کردند و کرمهای کوچکی به‌تنم چسبیده بود که در هم می‌لولیدند.

two golden wasp-flies were flying around me, and little worms that writhed together had stuck to my body.

خواستم لکهٔ خون روی دامن لباسم را پاک کنم اما هرچه آستینم را با آب دهن تر می‌کردم و رویش می‌مالیدم لکهٔ خون بدتر می‌دوانید و غلیظ‌تر می‌شد.

I wanted to clean the bloodstain on the skirt of my garment, but the more I moistened my sleeve with saliva and rubbed it, the more the bloodstain spread and thickened.

به‌طوری که به‌تمام تنم نشت می‌کرد و سرمای لزج خون را روی تنم حس کردم.

It seeped over my whole body, and I felt the slimy cold of blood upon my body.

نزدیک غروب بود، نم‌نم باران می‌آمد، من بی‌اراده رد چرخ کالسکهٔ نعش‌کش را گرفتم و راه افتادم.

It was near sunset; a fine rain was falling. Without willing it, I followed the tracks of the hearse’s wheels and set off.

همینکه هوا تاریک شد جای چرخ کالسکهٔ نعش‌کش را گم کردم.

As soon as it grew dark I lost the traces of the hearse’s wheels.

بی‌مقصد، بی‌فکر و بی‌اراده در تاریکی غلیظ متراکم آهسته راه می‌رفتم و نمی‌دانستم که به‌کجا خواهم رسید!

Without destination, thought, or will, I walked slowly in the dense, concentrated darkness and did not know where I would arrive!

چون بعد از او، بعد از آنکه آن چشمهای درشت را میان خون دلمه‌شده دیده بودم، در شب تاریکی، در شب عمیقی که تا سرتاسر زندگی مرا فراگرفته بود راه می‌رفتم،

For after her, after I had seen those great eyes amid the clotted blood, I was walking in a dark night, in a deep night that had enveloped my whole life,

چون دو چشمی که به‌منزلهٔ چراغ آن بود برای همیشه خاموش شده بود، و در اینصورت برایم یکسان بود که به‌مکان و مأوایی برسم یا هرگز نرسم.

because the two eyes that had served as its lamp had been extinguished forever, and so it was all the same to me whether I reached any place or refuge or never reached one.

سکوت کامل فرمانروایی داشت. به‌نظرم آمد که همه مرا ترک کرده بودند. به‌موجودات بی‌جان پناه بردم.

Complete silence reigned. It seemed to me that everyone had abandoned me. I sought refuge in lifeless things.

رابطه‌ای بین من و جریان طبیعت، بین من و تاریکی عمیقی که در روح من پایین آمده بود تولید شده بود.

A connection had arisen between me and the course of nature, between me and the deep darkness that had descended into my soul.

این سکوت یکجور زبانی است که ما نمی‌فهمیم؛ از شدت کیف سرم گیج رفت؛

This silence is a kind of language that we do not understand; from the intensity of pleasure my head grew dizzy;

حالت قی به‌من دست داد و پاهایم سست شد. خستگی بی‌پایانی در خودم حس کردم؛

I felt nausea and my legs weakened. I felt an endless exhaustion within myself;

رفتم در قبرستان کنار جاده روی سنگ قبری نشستم، سرم را میان دو دستم گرفتم و به‌حال خودم حیران بودم.

I went into the cemetery beside the road and sat on a gravestone, took my head between my two hands, and was bewildered at my own state.

ناگهان صدای خندهٔ خشک زننده‌ای مرا به‌خودم آورد.

Suddenly the sound of a dry, offensive laugh brought me to my senses.

رویم را برگردانیدم و دیدم هیکلی که سر و رویش را با شال گردن پیچیده بود پهلویم نشسته بود و چیزی در دستمال بسته زیر بغلش بود.

I turned and saw a figure seated beside me, its head and face wrapped in a scarf, with something tied in a handkerchief under its arm.

رویش را به‌من کرد و گفت:

He turned toward me and said:

«حتما تو می‌خواسی شهر بری، راهو گم کردی هان؟

“Surely you wanted to go to the city and lost the way, eh?

لابد با خودت میگی «این وقت شب من تو قبرسون چه‌کار دارم؟» اما نترس، سر و کار من با مرده‌هاس، شغلم گورکنیس، بد کاری نیس هان؟

You must be saying to yourself, “What am I doing in a cemetery at this hour of night?” But do not be afraid; my dealings are with the dead, my occupation is grave digging; it is not a bad job, eh?

من تمام راه و چاه‌های اینجا رو بلدم.

I know all the ways and pitfalls here.

مثلا امروز رفتم یه قبر بکنم این گلدون از زیر خاک دراومد، می‌دونی گلدون راغه، مال شهر قدیم ری هان؟

For instance, today I went to dig a grave and this vase came out from beneath the earth; you know, it is a Ragha vase, from the ancient city of Ray, eh?

اصلا قابلی نداره، من این کوزه رو به‌تو میدم بیادگار من داشته باش.»

It is really not worthy of you; I am giving you this jar so that you will have it as a keepsake of me.”

من دست کردم در جیبم، دو قران و یک عباسی درآوردم.

I put my hand into my pocket and took out two qerans and one abbasi.

پیرمرد با خندهٔ خشک چندش‌انگیزی گفت:

The old man said with a dry, repulsive laugh:

«هرگز! قابلی نداره! من تو رو می‌شناسم. خونت رو هم بلدم.

“Never! It is not worthy of you! I know you. I know your house too.

همین بغل، من یه کالسکه نعش‌کش دارم بیا تو رو به خونت برسونم هان! دو قدم راس.»

Right nearby I have a hearse. Come, let me take you to your house, eh! It is [only] two steps away.”

کوزه را در دامن من گذاشت و بلند شد. از زور خنده شانه‌هایش می‌لرزید.

He put the jar in my lap and rose. His shoulders shook from the force of his laughter.

من کوزه را برداشتم و دنبال هیکل قوزکردهٔ پیرمرد راه افتادم.

I picked up the jar and set off after the old man’s hunchbacked figure.

سر پیچ جاده یک کالسکهٔ نعش‌کش لکنته با دو اسب سیاه لاغر ایستاده بود.

At the bend in the road a rickety hearse stood with two thin black horses.

پیرمرد با چالاکی مخصوصی رفت بالای نشیمن نشست و من هم رفتم درون کالسکه میان جای مخصوصی که برای تابوت درست شده بود دراز کشیدم و سرم را روی لبهٔ بلند آن گذاشتم.

With his particular agility the old man climbed up and sat on the driver’s seat, and I too got into the carriage, lay down in the special space made for a coffin, and placed my head on its high edge.

برای اینکه اطراف خودم را بتوانم ببینم کوزه را روی سینه‌ام گذاشتم و با دستم آنرا نگه داشتم.

So that I could see my surroundings, I put the jar upon my chest and held it there with my hand.

شلاق در هوا صدا کرد. اسبها نفس‌زنان براه افتادند. خیزهای بلند و ملایم برمی‌داشتند.

The whip cracked in the air. The horses set off, breathing heavily. They took long and gentle strides.

پاهای آنها آهسته و بی‌صدا روی زمین گذاشته می‌شد. صدای زنگولهٔ گردن آنها در هوای مرطوب به آهنگ مخصوصی مترنم بود.

Their legs were placed slowly and soundlessly on the ground. The bells on their necks rang in a particular rhythm in the damp air.

از پشت ابر ستاره‌ها مثل حدقهٔ چشمهای براقی که از میان خون دلمه‌شدهٔ سیاه بیرون آمده باشند روی زمین را نگاه می‌کردند.

From behind the cloud the stars looked down at the earth like the sockets of shining eyes emerging from black clotted blood.

آسایش گوارایی سرتاپایم را فراگرفت. فقط گلدان مثل وزن جسد مرده‌ای روی سینهٔ مرا فشار می‌داد.

A pleasant ease enveloped me from head to foot. Only the vase pressed on my chest like the weight of a dead body.

درختهای پیچ‌درپیچ با شاخه‌های کج و کوله، مثل این بود که در تاریکی از ترس اینکه مبادا بلغزند و زمین بخورند، دست یکدیگر را گرفته بودند.

The twisting trees with their crooked branches seemed to have taken one another’s hands in the darkness for fear of slipping and falling.

خانه‌های عجیب و غریب به‌شکلهای بریده‌بریدهٔ هندسی با پنجره‌های متروک سیاه کنار جاده رج کشیده بودند.

Strange houses in broken geometric shapes, with deserted black windows, had lined up in rows beside the road.

ولی بدنهٔ دیوار این خانه مانند کرم شب‌تاب تشعشع کدر و ناخوشی از خود متصاعد می‌کرد.

But the surface of the wall of this house gave off a dim and sickly glow like a firefly.

درختها به‌حالت ترسناکی دسته‌دسته، ردیف‌ردیف، می‌گذشتند و از پی هم فرار می‌کردند. ولی به‌نظر می‌آمد که ساقهٔ نیلوفرها توی پای آنها می‌پیچند و زمین می‌خورند.

The trees passed in frightening groups and rows and fled after one another. Yet it seemed that the stems of the morning glories coiled around their feet and they fell.

بوی مرده، بوی گوشت تجزیه‌شده همهٔ جان مرا گرفته بود؛ گویا بوی مرده همیشه به جسم من فرورفته بود

The smell of the dead, the smell of decomposed flesh, had taken hold of my whole being; as though the smell of the dead had always penetrated my body

و همهٔ عمرم من در یک تابوت سیاه خوابیده بوده‌ام و یک نفر پیرمرد قوزی که صورتش را نمی‌دیدم مرا میان مه و سایه‌های گذرنده می‌گرداند.

and all my life I had lain in a black coffin, while a hunchbacked old man whose face I could not see carried me around among the mist and passing shadows.

کالسکهٔ نعش‌کش ایستاد، من کوزه را برداشتم و از کالسکه پایین جستم. جلو در خانه‌ام بودم.

The hearse stopped; I picked up the jar and jumped down from the carriage. I was before the door of my house.

به‌تعجیل وارد اتاقم شدم، کوزه را روی میز گذاشتم، رفتم قوطی حلبی ـ همان قوطی حلبی که غلکم بود و در پستوی اطاقم قایم کرده بودم ـ برداشتم

I hurried into my room, put the jar on the table, went and took the tin box—the same tin box that was my money box and that I had hidden in the back closet of my room—

آمدم دم در که به‌جای مزد قوطی را به پیرمرد کالسکه‌چی بدهم. ولی او غیبش زده بود. اثری از آثار او و کالسکه‌اش دیده نمی‌شد.

and came to the doorway to give the box to the old driver in place of wages. But he had vanished. No trace of him or his carriage could be seen.

دوباره مأیوس به‌اطاقم برگشتم، چراغ را روشن کردم، کوزه را از میان دستمال بیرون آوردم، خاک روی آن را با آستینم پاک کردم.

Disappointed, I returned to my room again, lit the lamp, took the jar out of the handkerchief, and wiped the dust from it with my sleeve.

کوزه لعاب شفاف قدیمی بنفش داشت که به‌رنگ زنبور طلایی خردشده درآمده بود

The jar had an old transparent violet glaze that had taken on the color of a crushed golden wasp

و یک طرف تنهٔ آن به‌شکل لوزی حاشیه‌ای از نیلوفر کبود رنگ داشت و میان آن ـ میان حاشیهٔ لوزی ـ صورت او، صورت زنی کشیده شده بود

and one side of its body had a diamond-shaped border of blue morning glories, and inside it—inside the diamond border—her face, the face of a woman, had been painted

که چشمهایش سیاه درشت، چشمهای درشت‌تر از معمول، چشمهای سرزنش‌دهنده داشت. مثل اینکه از من گناههای پوزش‌ناپذیری سر زده بود که خودم نمی‌دانستم.

whose eyes were large and black, larger than ordinary eyes, accusing eyes. As if I had committed unpardonable sins of which I myself did not know.

چشمهای افسونگر که در عین حال مضطرب و متعجب، تهدیدکننده و وعده‌دهنده بود.

Bewitching eyes which at the same time were anxious and astonished, threatening and promising.

این چشمها می‌ترسانید و جذب می‌کرد و یک پرتو ماورای طبیعی مست‌کننده در ته آن می‌درخشید.

These eyes frightened and attracted, and an intoxicating supernatural ray shone in their depths.

گونه‌های برجسته، پیشانی بلند، ابروهای باریک به‌هم‌پیوسته، لبهای گوشت‌آلوی نیمه‌باز و موهای نامرتب داشت که یک رشته از آن روی شقیقه‌هایش چسبیده بود.

She had prominent cheekbones, a high forehead, thin joined eyebrows, half-open fleshy lips, and untidy hair, one strand of which clung to her temples.

تصویری را که دیشب از روی او کشیده بودم از توی قوطی حلبی بیرون آوردم، مقابله کردم؛ با نقاشی کوزه ذره‌ای فرق نداشت، مثل اینکه عکس یکدیگر بودند.

I took the picture I had drawn of her last night out of the tin box and compared them; it differed not a particle from the painting on the jar, as though they were copies of each other.

هر دوی آنها یکی و اصلا کار یک نقاش بدبخت روی قلمدان‌ساز بود.

Both of them were one and the same, indeed the work of one wretched painter of pen cases.

شاید روح نقاش کوزه در موقع کشیدن در من حلول کرده بود و دست من به‌اختیار او درآمده بود.

Perhaps the spirit of the jar painter had entered me while I was drawing, and my hand had come under his control.

آنها را نمی‌شد از هم تشخیص داد؛ فقط نقاشی من روی کاغذ بود، در صورتی که نقاشی روی کوزه لعاب شفاف قدیمی داشت

It was not possible to distinguish them from one another; only my painting was on paper, whereas the painting on the jar had an old transparent glaze

که روح مرموز، یک روح غریب غیر معمولی به این تصویر داده بود و شرارهٔ روح شروری در ته چشمش می‌درخشید.

which had given this image a mysterious spirit, a strange extraordinary spirit, and the spark of a wicked spirit shone in the depth of her eye.

نه، باورکردنی نبود! همان چشمهای درشت بی‌فکر، همان قیافهٔ تودار و در عین حال آزاد!

No, it was unbelievable! The same large thoughtless eyes, the same reserved and at the same time free expression!

کسی نمی‌تواند پی ببرد که چه احساسی به‌من دست داد! می‌خواستم از خودم بگریزم. آیا چنین اتفاقی ممکن بود؟

No one can understand what feeling came over me! I wanted to escape from myself. Was such a thing possible?

تمام بدبختیهای زندگیم دوباره جلو چشمم مجسم شد. آیا فقط چشمهای یک نفر در زندگیم کافی نبود؟

All the misfortunes of my life appeared again before my eyes. Were the eyes of one person not enough in my life?

حالا دو نفر با همان چشمها، چشمهایی که مال او بود، به‌من نگاه می‌کردند! نه، قطعا تحمل‌ناپذیر بود.

Now two people with those same eyes, eyes that belonged to her, were looking at me! No, it was certainly unbearable.

چشمی که خودش آنجا نزدیک کوه کنار تنهٔ درخت سرو، پهلوی رودخانهٔ خشک به‌خاک سپرده شده بود.

Eyes whose owner had been buried there near the mountain by the trunk of the cypress tree, beside the dry river.

زیر گلهای نیلوفر کبود، در میان خون غلیظ، در میان کرم و جانوران و گزندگانی که دور او جشن گرفته بودند

Under the blue morning glories, amid thick blood, amid worms and creatures and vermin that were feasting around her

و ریشهٔ گیاهان به‌زودی در حدقهٔ آن فرو می‌رفت که شیره‌اش را بمکد حالا با زندگی قوی سرشار به‌من نگاه می‌کرد!

and the roots of plants would soon penetrate her eye sockets to suck their juices—now looked at me brimming with powerful life!

من خودم را تا این‌اندازه بدبخت و نفرین‌زده گمان نمی‌کردم، ولی به‌واسطهٔ حس جنایتی که در من پنهان بود،

I had not imagined myself so miserable and accursed, but because of a sense of crime hidden within me,

در عین حال خوشی بی‌دلیلی، خوشی غریبی به‌من دست داد؛ چون فهمیدم که یک نفر همدرد قدیمی داشته‌ام.

at the same time a causeless happiness, a strange happiness, came over me; for I understood that I had had an old fellow-sufferer.

آیا این نقاش قدیم، نقاشی که روی این کوزه را صدها شاید هزاران سال پیش نقاشی کرده بود همدرد من نبود؟

Was this ancient painter, the painter who had painted this jar hundreds, perhaps thousands, of years ago, not a fellow-sufferer of mine?

آیا همین عوالم مرا طی نکرده بود؟

Had he not passed through these same states of mine?

تا این‌لحظه من خودم را بدبخت‌ترین موجودات می‌دانستم؛ ولی پی بردم زمانی که روی آن کوهها در آن خانه‌ها و آبادیهای ویران که با خشتهای وزین ساخته شده بود

Until this moment I regarded myself as the most miserable of beings; but I realized that at a time when, on those mountains, in those houses and ruined settlements built of heavy bricks,

مردمانی زندگانی می‌کردند که حالا استخوان آنها پوسیده شده و شاید ذرات قسمتهای مختلف تن آنها در گلهای نیلوفر کبود زندگی می‌کرد،

people lived whose bones had now decayed and perhaps particles of the different parts of their bodies lived in blue morning glories,

میان این مردمان یک نفر نقاش فلک‌زده، یک نفر نقاش نفرین‌شده، شاید یک نفر قلمدان‌ساز بدبخت مثل من وجود داشته، درست مثل من.

among those people there had been a wretched painter, an accursed painter, perhaps an unfortunate pen-case maker like me, exactly like me.

و حالا پی بردم، فقط می‌توانستم بفهمم که او هم در میان دو چشم درشت سیاه می‌سوخته و می‌گداخته، درست مثل من.

And now I realized, I could only understand that he too had burned and melted within two large black eyes, exactly like me.

همین به‌من دلداری می‌داد.

This alone gave me consolation.

بالاخره نقاشی خودم را پهلوی نقاشی کوزه گذاشتم، بعد رفتم منقل مخصوص خودم را درست کردم،

Finally I placed my own drawing beside the painting on the jar, then went and prepared my special brazier,

آتش که گل انداخت آوردم جلوی نقاشیها گذاشتم.

and when the fire glowed, I brought it and placed it before the paintings.

چند پک وافور کشیدم و در عالم خلسه به‌عکسها خیره شدم، چون می‌خواستم افکار خودم را جمع کنم؛

I took several puffs from the opium pipe and, in a state of trance, stared at the pictures, because I wanted to gather my thoughts;

و فقط دود اثیری تریاک بود که می‌توانست افکار مرا جمع‌آوری کند و استراحت فکری برایم تولید بکند.

and only the ethereal smoke of opium could gather my thoughts and give me mental rest.

هرچه تریاک برایم مانده بود کشیدم تا این افیون غریب همهٔ مشکلات و پرده‌هایی که جلو چشم مرا گرفته بود،

I smoked all the opium that remained to me so that this strange opium might, all the difficulties and veils that had covered my eyes,

اینهمه یادگارهای دوردست خاکستری و متراکم را پراکنده بکند.

all those distant gray and dense memories, scatter [them].

حالی که انتظارش را می‌کشیدم آورد و بیش از انتظارم بود.

It brought the state for which I had been waiting, and it was beyond my expectation.

کم‌کم افکارم، دقیق، بزرگ و افسون‌آمیز شد، در یک

Little by little my thoughts became precise, large, and enchanting, in a

حالت نیمه‌خواب و نیمه‌اغما فرورفتم؛ بعد مثل این بود که فشار و وزن روی سینه‌ام برداشته شد؛

I sank into a state of half-sleep and half-unconsciousness; then it was as if the pressure and weight upon my chest were lifted;

مثل اینکه قانون ثقل برای من وجود نداشت و آزادانه دنبال افکارم که بزرگ، لطیف و موشکاف شده بود پرواز می‌کردم.

as if the law of gravity did not exist for me, and I was freely flying after my thoughts, which had become large, delicate, and penetrating.

یکجور کیف عمیق و ناگفتنی سرتاپایم را فراگرفت. از قید بار تنم آزاد شده بودم.

A kind of deep and indescribable pleasure enveloped me from head to foot. I had been freed from the constraint of the burden of my body.

یک دنیای آرام ولی پر از اشکال و الوان افسونگر و گوارا... بعد دنباله افکارم از هم گسیخته و در این رنگها و اشکال حل می‌شد.

A peaceful world, but full of enchanting and pleasant shapes and colors... Then the thread of my thoughts broke apart and dissolved into these colors and shapes.

در امواجی غوطه‌ور بودم که پر از نوازشهای اثیری بود. صدای قلبم را می‌شنیدم، حرکت شریانم را حس می‌کردم.

I was immersed in waves filled with ethereal caresses. I heard the sound of my heart; I felt the movement of my artery.

این حالت برای من پر از معنی و کیف بود. از ته دل می‌خواستم و آرزو می‌کردم که خودم را تسلیم خواب فراموشی بکنم.

This state was full of meaning and pleasure for me. From the bottom of my heart I wanted and wished to surrender myself to the sleep of forgetfulness.

اگر این فراموشی ممکن می‌شد! اگر می‌توانست دوام داشته باشد!

If this forgetfulness could become possible! If it could last!

اگر چشمهایم که به هم می‌رفت در ورای خواب، آهسته در عدم صرف می‌رفت و هستی خودم را احساس نمی‌کردم!

If my eyes, as they closed, could slowly pass beyond sleep into sheer nothingness, and I did not feel my own existence!

اگر ممکن بود در یک لکه مرکب، در یک آهنگ موسیقی با شعاع رنگین تمام هستیم ممزوج می‌شد، و بعد این امواج و اشکال آنقدر بزرگ می‌شد و می‌دوانید که به‌کلی محو و ناپدید می‌شد به آرزوی خود رسیده بودم.

If it were possible for all my being to mingle with a blot of ink, with a musical melody and a colored ray, and then for those waves and shapes to become so large and spread so far that they were entirely effaced and vanished, I would have attained my wish.

کم‌کم حالت خمودت و کرختی به من دست داد، مثل یک نوع خستگی گوارا و یا امواج لطیفی بود که از تنم به بیرون تراوش می‌کرد.

Little by little a state of languor and numbness came over me, like a kind of pleasant fatigue or gentle waves seeping out of my body.

بعد حس کردم که زندگی من رو به قهقرا می‌رفت. متدرجاً حالات و وقایع گذشته و یادگارهای پاک‌شده و فراموش‌شده زمان بچگی خودم را می‌دیدم.

Then I felt that my life was moving backward. Gradually I saw the states and events of the past and the erased and forgotten memories of my childhood.

نه تنها می‌دیدم بلکه در این گیرودارها شرکت داشتم و آنها را حس می‌کردم. لحظه به لحظه کوچکتر و بچه‌تر می‌شدم.

Not only did I see them, but I participated in those events and felt them. Moment by moment I became smaller and more childlike.

بعد ناگهان افکارم محو و تاریک شد. بنظرم آمد که تمام هستی من سر یک چنگک باریک آویخته شده و در ته چاه عمیق و تاریکی آویزان بودم.

Then suddenly my thoughts grew dim and dark. It seemed to me that all my existence was hanging from a thin hook and that I was suspended at the bottom of a deep and dark well.

بعد از سر چنگک رها شدم. می‌لغزیدم و دور می‌شدم ولی به هیچ مانعی برنمی‌خوردم. یک پرتگاه بی‌پایان در یک شب جاودانی بود.

Then I was freed from the hook. I slipped and moved away but struck no obstacle. It was an endless precipice in an eternal night.

بعد از آن پرده‌های محو و پاک‌شده پی‌درپی جلو چشمم نقش می‌بست. یک لحظه فراموشی محض را طی کردم.

After that, faded and erased curtains appeared one after another before my eyes. I passed through one instant of utter forgetfulness.

وقتی که به خودم آمدم یکمرتبه خودم را در اطاق کوچکی دیدم و به وضع مخصوصی بودم که به نظرم غریب می‌آمد و در عین حال برایم طبیعی بود.

When I came to myself, suddenly I found myself in a small room, in a particular condition that seemed strange to me and at the same time natural.

در دنیای جدیدی که بیدار شده بودم محیط و وضع آنجا کاملاً به من آشنا و نزدیک بود، بطوریکه بیش از زندگی و محیط سابق خودم به آن انس داشتم.

In the new world in which I had awakened, its surroundings and condition were completely familiar and close to me, so much so that I was more accustomed to it than to my former life and surroundings.

مثل اینکه انعکاس زندگی حقیقی من بود. یک دنیای دیگر ولی به قدری به من نزدیک و مربوط بود که به نظرم می‌آمد در محیط اصلی خودم برگشته‌ام.

It was as though it were the reflection of my true life. Another world, but so close and connected to me that it seemed I had returned to my original surroundings.

در یک دنیای قدیمی اما در عین حال نزدیکتر و طبیعی‌تر متولد شده بودم.

I had been born in an ancient world, yet one that was at the same time closer and more natural.

هوا هنوز گرگ و میش بود. یک پیه‌سوز سر طاقچه اطاقم می‌سوخت، یک رختخواب هم گوشه اطاق افتاده بود.

It was still twilight. A tallow lamp was burning on the shelf of my room; bedding was also lying in the corner of the room.

ولی من بیدار بودم، حس می‌کردم که تنم داغ است و لکه‌های خون به عبا و شال گردنم چسبیده بود. دستهایم خونین بود.

But I was awake; I felt that my body was hot and spots of blood were stuck to my cloak and neck scarf. My hands were bloody.

اما با وجود تب و دوار سر، یکنوع اضطراب و هیجان مخصوصی در من تولید شده بود که شدیدتر از فکر محو کردن آثار خون بود، قوی‌تر از این بود که داروغه بیاید و مرا دستگیر کند.

But despite the fever and dizziness, a particular kind of anxiety and agitation had arisen in me, stronger than the thought of erasing the traces of blood, stronger than the possibility that the police chief might come and arrest me.

و آنگهی مدتها بود که منتظر بودم به دست داروغه بیفتم. ولی تصمیم داشتم که قبل از دستگیر شدنم پیاله شراب زهرآلود را که سر رف بود به یک جرعه بنوشم.

And besides, for a long time I had been waiting to fall into the hands of the police chief. But I had decided that before being arrested I would drink in one gulp the cup of poisoned wine that was on the shelf.

این احتیاج نوشتن بود که برایم یکجور وظیفه اجباری شده بود. می‌خواستم این دیوی که مدتها بود درون مرا شکنجه می‌کرد بیرون بکشم.

It was this need to write that had become a kind of compulsory duty for me. I wanted to pull out this demon that had been tormenting me from within for so long.

می‌خواستم دل‌پری خودم را روی کاغذ بیاورم. بالاخره بعد از اندکی تردید، پیه‌سوز را جلو کشیدم و اینطور شروع کردم:

I wanted to put the fullness of my heart onto paper. Finally, after a little hesitation, I drew the tallow lamp toward me and began in this way:

من همیشه گمان می‌کردم که خاموشی بهترین چیزها است. گمان می‌کردم که بهتر است آدم مثل بوتیمار کنار دریا بال و پر خود را بگستراند و تنها بنشیند.

I always thought that silence was the best of things. I thought that it was better for a person, like the butimar beside the sea, to spread his wings and sit alone.

ولی حالا دیگر دست خودم نیست چون آنچه که نباید بشود شد. کی می‌داند؟ شاید همین الآن یا یک ساعت دیگر یک دسته گزمه مست برای دستگیر کردنم بیایند!

But now it is no longer in my control, because what should not have happened has happened. Who knows? Perhaps right now, or in another hour, a band of drunken constables will come to arrest me!

من هیچ مایل نیستم که لاشه خودم را نجات بدهم، به علاوه جای انکار هم باقی نمانده، برفرض هم که لکه‌های خون را محو بکنم

I have no desire at all to save my own carcass; besides, no room for denial remains, even supposing I were to erase the spots of blood;

ولی قبل از اینکه به دست آنها بیفتم یک پیاله از آن بغلی شراب، از شراب موروثی خودم که سر رف گذاشته‌ام خواهم خورد.

but before falling into their hands I will drink a cup from that flask of wine, from my inherited wine that I have placed upon the shelf.

حالا می‌خواهم سرتاسر زندگی خودم را مانند خوشه انگور در دستم بفشارم و عصاره آنرا ـ نه، شراب آنرا ـ قطره قطره در گلوی خشک سایه‌ام مثل آب تربت بچکانم.

Now I want to squeeze the whole of my life in my hand like a bunch of grapes and drip its extract—no, its wine—drop by drop into the dry throat of my shadow, like holy earth-water.

فقط می‌خواهم پیش از آنکه بروم دردهایی که مرا خرده‌خرده مانند خوره یا سلعه گوشه این اطاق خورده است روی کاغذ بیاورم؛ چون به این وسیله بهتر می‌توانم افکار خودم را مرتب و منظم بکنم.

I only want, before I leave, to put on paper the pains that have eaten me away little by little in the corner of this room like canker or a swelling; because by this means I can better arrange and order my thoughts.

آیا مقصودم نوشتن وصیت‌نامه است؟ هرگز! چون نه مال دارم که دیوان بخورد و نه دین دارم که شیطان ببرد.

Is my purpose to write a will? Never! For I have no property for the divan to devour, nor religion for the devil to carry off.

و آنگهی چه چیزی روی زمین می‌تواند برایم کوچکترین ارزش را داشته باشد؟ آنچه که زندگی بوده است از دست داده‌ام، گذاشتم و خواستم از دستم برود...

And besides, what thing on earth can have the smallest value for me? Whatever life has been I have lost; I let it go and wanted it to go from my hands...

و بعد از آنکه من رفتم، به درک! می‌خواهد کسی کاغذپاره‌های مرا بخواند، می‌خواهد هفتاد سال سیاه هم نخواند.

And after I am gone, to hell with it! Whether someone reads my scraps of paper or does not read them for seventy black years.

من فقط برای این احتیاج به نوشتن که عجالتاً برایم ضروری شده است می‌نویسم. من محتاجم، بیش از پیش محتاجم که افکار خودم را به موجود خیالی خودم، به سایه خودم ارتباط بدهم.

I write only because of this need to write, which has for the present become necessary to me. I need, more than ever I need, to communicate my thoughts to my imaginary being, to my shadow.

این سایه شومی که جلو روشنایی پیه‌سوز روی دیوار خم شده و مثل این است که آنچه که می‌نویسم به دقت می‌خواند و می‌بلعد.

This ominous shadow, bent upon the wall before the light of the tallow lamp, that seems to read carefully and swallow whatever I write.

این سایه حتماً بهتر از من می‌فهمد! فقط با سایه خودم خوب می‌توانم حرف بزنم. اوست که مرا وادار به حرف زدن می‌کند. فقط او می‌تواند مرا بشناسد، او حتماً می‌فهمد.

This shadow surely understands better than I do! Only with my own shadow can I speak well. It is the one that compels me to speak. Only it can know me; surely it understands.

می‌خواهم عصاره ـ نه، شراب تلخ ـ زندگی خودم را چکه چکه در گلوی خشک سایه‌ام چکانیده به او بگویم: «این زندگی من است!»

I want to drip the extract—no, the bitter wine—of my life, drop by drop, into the dry throat of my shadow and say to it: “This is my life!”

هرکس دیروز مرا دیده، جوان شکسته و ناخوشی دیده است؛ ولی امروز پیرمرد قوزی می‌بیند که موهای سفید، چشمهای واسوخته و لب شکری دارد.

Whoever saw me yesterday saw a broken and sick young man; but today sees a hunchbacked old man with white hair, inflamed eyes, and a harelip.

من می‌ترسم از پنجره اطاقم به بیرون نگاه بکنم، در آینه به خودم نگاه کنم. چون همه‌جا سایه‌های مضاعف خودم را می‌بینم.

I am afraid to look outside through my room’s window, or to look at myself in the mirror. For everywhere I see multiplied shadows of myself.

اما برای اینکه بتوانم زندگی خودم را برای سایه خمیده‌ام شرح بدهم باید یک حکایت نقل بکنم.

But in order to explain my life to my bent shadow, I must recount a tale.

چه‌قدر حکایتهایی راجع به ایام طفولیت، راجع به عشق، جماع، عروسی و مرگ وجود دارد و هیچکدام حقیقت ندارد. من از قصه‌ها و عبارت‌پردازی خسته شده‌ام.

How many tales exist about childhood days, about love, intercourse, marriage and death, and not one is true. I am tired of stories and phrase-making.

من سعی خواهم کرد که این خوشه را بفشارم ولی آیا در آن کمترین اثر از حقیقت وجود خواهد داشت یا نه؟! این را دیگر نمی‌دانم.

I will try to squeeze this bunch, but will there be the slightest trace of truth in it or not?! That I no longer know.

من نمی‌دانم کجا هستم و این تکه آسمان بالای سرم، یا این چندوجب زمینی که رویش نشسته‌ام مال نیشابور یا بلخ و یا بنارس است؟

I do not know where I am, nor whether this piece of sky above my head, or these few spans of ground on which I sit, belongs to Nishapur or Balkh or Benares.

در هرصورت من به هیچ چیز اطمینان ندارم.

In any case, I am certain of nothing.

من از بس چیزهای متناقض دیده و حرفهای جوربجور شنیده‌ام و از بس که دید چشمهایم روی سطح اشیاء مختلف ساییده شده،

I have seen so many contradictory things and heard so many different sorts of words, and the sight of my eyes has rubbed so much against the surfaces of different things,

این قشر نازک و سختی که روح پشت آن پنهان است، حالا هیچ چیز باور نمی‌کنم.

this thin and hard layer behind which the spirit is hidden, that now I believe nothing.

به ثقل و ثبوت اشیاء به حقایق آشکار و روشن همین الآن هم شک دارم.

Even now I doubt the weight and stability of things, the manifest and clear truths.

نمی‌دانم اگر انگشتانم را به هاون سنگی گوشه حیاطمان بزنم و از او بپرسم: «آیا ثابت و محکم هستی؟»

I do not know, if I strike my fingers against the stone mortar in the corner of our courtyard and ask it, “Are you fixed and solid?”

در صورت جواب مثبت باید حرف او را باور بکنم یا نه!

whether, if it answers yes, I should believe its word or not!

آیا من یک موجود مجزا و مشخص هستم؟ نمی‌دانم.

Am I a separate and distinct being? I do not know.

ولی حالا که در آینه نگاه کردم خودم را نشناختم.

But now, when I looked in the mirror, I did not recognize myself.

نه، آن «من» سابق مرده است، تجزیه شده، ولی هیچ سد و مانعی بین ما وجود ندارد.

No, that former “I” has died, has decomposed, but there is no barrier or obstacle between us.

باید حکایت خودم را نقل بکنم؛ ولی نمی‌دانم باید از کجا شروع کرد!

I must tell my own story; but I do not know where one must begin!

سرتاسر زندگی قصه و حکایت است.

All of life is tale and story.

باید خوشهٔ انگور را بفشارم و شیرهٔ آنرا قاشق‌قاشق در گلوی خشک این سایهٔ پیر بریزم.

I must squeeze the bunch of grapes and pour its juice, spoon by spoon, into the dry throat of this old shadow.

از کجا باید شروع کرد؟ چون همهٔ فکرهایی که عجالتاً در کله‌ام می‌جوشد مال همین الآن است؛

Where must one begin? For all the thoughts now boiling in my head belong to this very moment;

ساعت و دقیقه و تاریخ ندارد.

they have no hour, minute, or date.

یک اتفاق دیروز ممکن است برای من کهنه‌تر و بی‌تأثیرتر از یک اتفاق هزار سال پیش باشد.

An event of yesterday may be older and less affecting to me than an event of a thousand years ago.

شاید از آنجایی که همهٔ روابط من با دنیای زنده‌ها بریده شده، یادگارهای گذشته جلوم نقش می‌بندد!

Perhaps because all my ties with the world of the living have been cut, memories of the past take shape before me!

گذشته، آینده، ساعت، روز، ماه و سال همه برایم یکسان است.

Past, future, hour, day, month, and year are all the same to me.

مراحل مختلف بچگی و پیری برای من جز حرفهای پوچ چیز دیگری نیست.

The various stages of childhood and old age are nothing to me but empty words.

فقط برای مردمان معمولی، برای رجاله‌ها ـ رجاله با تشدید، همین لغت را می‌جستم ـ

Only for ordinary people, for the rabble—rajjaleh with a doubled consonant; this was the very word I was seeking—

برای رجاله‌ها که زندگی آنها موسم و حد معینی دارد، مثل فصلهای سال و در منطقهٔ معتدل زندگی واقع شده است صدق می‌کند.

for the rabble, whose life has a set season and limit, like the seasons of the year, and is situated in the temperate zone of life, does this hold true.

ولی زندگی من همه‌اش یک فصل و یک حالت داشته، مثل اینست که در یک منطقهٔ سردسیر و در تاریکی جاودانی گذشته است،

But my life has had only one season and one state; it is as if it has passed in a cold region and in eternal darkness,

در صورتی که میان تنم همیشه یک شعله می‌سوزد و مرا مثل شمع آب می‌کند.

while inside my body a flame is always burning and melting me like a candle.

میان چهاردیواری که اطاق مرا تشکیل می‌دهد و حصاری که دور زندگی و افکار من کشیده شده

Within the four walls that make up my room and the enclosure drawn around my life and thoughts,

زندگی من مثل شمع خرده‌خرده آب می‌شود ـ نه، اشتباه می‌کنم ـ

my life melts away little by little like a candle—no, I am mistaken—

مثل یک کندهٔ هیزم تر است که گوشهٔ دیگدان افتاده و به آتش هیزمهای دیگر برشته و زغال شده،

it is like a log of wet wood lying in a corner of the hearth, scorched and charred by the fire of the other logs,

ولی نه سوخته است و نه تر و تازه مانده، فقط از دود و دم دیگران خفه شده.

but it has neither burned nor remained moist and fresh; it has only been suffocated by the smoke and fumes of others.

اطاقم مثل همهٔ اطاقها با خشت و آجر روی خرابهٔ هزاران خانه‌های قدیمی ساخته شده،

My room, like all rooms, is built of mud brick and brick upon the ruins of thousands of old houses,

بدنهٔ سفیدکرده و یک حاشیهٔ کتیبه دارد؛ درست شبیه مقبره است؛

it has whitewashed walls and an inscription border; it is exactly like a tomb;

کمترین حالات و جزئیات اطاقم کافی است که ساعتهای دراز فکر مرا به خودش مشغول بکند، مثل کار تنک کنج دیوار.

the smallest features and details of my room are enough to occupy my thoughts for long hours, like the spider’s work in the corner of the wall.

چون از وقتی که بستری شده‌ام به کارهایم کمتر رسیدگی می‌کنند.

For since I have been confined to bed, they attend less to my affairs.

میخ‌طویله‌ای که به دیوار کوبیده شده جای ننوی من و زنم بوده و شاید بعدها هم وزن بچه‌های دیگر را متحمل شده است.

A large stable nail driven into the wall was the place for the cradle of me and my wife, and perhaps afterward it too bore the weight of other children.

کمی پایین میخ از گچ دیوار یک تخته ورآمده و از زیرش بوی اشیاء و موجوداتی که سابق بر این در این اطاق بوده‌اند استشمام می‌شود،

A little below the nail, a board has come loose from the wall plaster, and from beneath it one smells the things and beings that formerly were in this room,

بطوری که تا کنون هیچ جریان و بادی نتوانسته است این بوهای سمج و تنبل و غلیظ را پراکنده بکند:

so that up to now no current or wind has been able to disperse these stubborn, sluggish, dense odors:

بوی عرق تن، بوی ناخوشیهای قدیمی، بوی دهن، بوی پا، بوی تن، بوی شاش، بوی روغن خراب شده،

the smell of bodily sweat, of old illnesses, of breath, of feet, of bodies, of urine, of rancid oil,

بوی حصیر پوسیده و خاگینهٔ سوخته، بوی پیاز داغ، بوی جوشانده، بوی پنیرک و مامازی بچه،

of rotten matting and burnt omelette, of fried onions, of decoctions, of mallow and a child’s diaper,

بوی اطاق پسری که تازه تکلیف شده، بوی بخارهایی که از کوچه آمده، و بوهای مرده یا درحال نزع

of the room of a boy newly come of religious age, of vapors entering from the alley, and smells that are dead or in their death throes,

که همهٔ آنها هنوز زنده هستند و علامت مشخصهٔ خود را نگه داشته‌اند.

all of which are still alive and have kept their identifying mark.

خیلی بوهای دیگر هم هست که اصل و منشأ آنها معلوم نیست ولی اثر خود را باقی گذاشته‌اند.

There are many other smells whose origin and source are unknown, but which have left their trace.

اطاقم یک پستوی تاریک است و به‌توسط دو دریچه با خارج، با دنیای رجاله‌ها ارتباط دارد؛

My room is a dark back closet and through two little windows has a connection with the outside, with the world of the rabble;

یکی از آنها رو به حیاط خودمان باز می‌شود و دیگری رو به کوچه است؛

one of them opens toward our own courtyard and the other toward the alley;

از آنجا مرا مربوط به شهر ری می‌کند، شهری که عروس دنیا می‌نامند و هزاران کوچه پس‌کوچه و خانه‌های توسری‌خورده،

from there it connects me with the city of Ray, a city they call the bride of the world, with thousands of winding alleys and battered houses,

و مدرسه و کاروانسرا دارد ـ شهری که بزرگترین شهر دنیا به‌شمار می‌آید پشت اطاق من نفس می‌کشد و زندگی می‌کند.

and schools and caravanserais—a city reckoned the greatest city in the world, breathing and living behind my room.

اینجا گوشهٔ اطاقم وقتی که چشمهایم را به‌هم می‌گذارم سایه‌های محو و مخلوط شهر ـ آنچه که در من تأثیر کرده ـ

Here in the corner of my room, when I close my eyes, the blurred, mingled shadows of the city—what has made an impression on me—

با کوشکها، مسجدها و باغهایش همه جلو چشمم مجسم می‌شود.

with its palaces, mosques, and gardens all take shape before my eyes.

این دو دریچه مرا با دنیای خارج، با دنیای رجاله‌ها مربوط می‌کند.

These two windows connect me with the outside world, with the world of the rabble.

ولی در اطاقم یک آینه به دیوار است که صورت خودم را در آن می‌بینم.

But in my room there is a mirror on the wall in which I see my own face.

در زندگی محدود من آینه مهمتر از دنیای رجاله‌ها است که با من هیچ ربطی ندارد.

In my limited life the mirror is more important than the world of the rabble, which has nothing to do with me.

از تمام منظرهٔ شهر، دکان قصابی حقیری جلو دریچهٔ اطاق من است که روزی دو گوسفند به‌مصرف می‌رساند.

Of the entire view of the city, there is a humble butcher’s shop before my room’s window, which uses up two sheep a day.

هر دفعه که از دریچه به بیرون نگاه می‌کنم مرد قصاب را می‌بینم.

Every time I look outside through the window, I see the butcher.

هر روز صبح زود دو یابوی سیاه لاغر، یابوهای تب لازمی که سرفه‌های عمیق خشک می‌کنند

Every morning early, two thin black packhorses, consumptive packhorses that give deep, dry coughs,

و دستهای خشکیدهٔ آنها منتهی به سم شده، مثل اینکه مطابق یک قانون وحشی دستهای آنها را بریده و در روغن داغ فرو کرده‌اند

whose withered forelegs end in hooves, as though under a savage law their hands had been cut off and plunged into hot oil,

و دو طرفشان لش گوسفند آویزان شده، جلو دکان می‌آورند.

with sheep carcasses hanging from either side of them, are brought before the shop.

مرد قصاب دست چرب خود را به ریش حنابسته‌اش می‌کشد، اول لاشهٔ گوسفندها را با نگاه خریداری ورانداز می‌کند،

The butcher strokes his henna-dyed beard with his greasy hand; first he looks over the sheep carcasses with a buyer’s eye,

بعد دوتا از آنها را انتخاب می‌کند، دنبهٔ آنها را با دستش وزن می‌کند، بعد می‌برد و به چنگک دکانش می‌آویزد.

then chooses two of them, weighs their fat tails in his hand, then takes them and hangs them on the hooks in his shop.

یابوها نفس‌زنان به‌راه می‌افتند.

The packhorses set off, breathing heavily.

آنوقت قصاب این جسدهای خون‌آلود را با گردنهای بریده، چشمهای رک‌زده و پلکهای خون‌آلود

Then the butcher these blood-covered bodies, with severed necks, staring eyes, and bloodied eyelids

که از میان کاسهٔ سر کبودشان درآمده است نوازش می‌کند، دستمالی می‌کند،

that have protruded from their bruised skulls, caresses, handles,

بعد یک گزلیک دسته‌استخوانی برمی‌دارد تن آنها را به‌دقت تکه‌تکه می‌کند و گوشت لخم را با تبسم به مشتریانش می‌فروشد.

then takes a bone-handled knife, carefully cuts their bodies into pieces, and sells the lean flesh to his customers with a smile.

تمام این کارها را با چه لذتی انجام می‌دهد! من مطمئنم یکجور کیف و لذت هم می‌برد.

With what pleasure he does all these things! I am certain he also gets a kind of delight and pleasure from it.

آن سگ زرد گردن‌کلفت هم که محله‌مان را قرق کرده و همیشه با گردن کج و چشمهای بی‌گناه نگاه حسرت‌آمیز به دست قصاب می‌کند،

That thick-necked yellow dog too, which has made our neighborhood its territory and always looks longingly at the butcher’s hand with its head tilted and innocent eyes,

آن سگ هم همهٔ اینها را می‌داند؛ آن سگ هم می‌داند که قصاب از شغل خودش لذت می‌برد!

that dog knows all this too; that dog too knows that the butcher takes pleasure in his trade!

کمی دورتر، زیر یک طاقی، پیرمرد عجیبی نشسته که جلوش بساطی پهن است.

A little farther away, beneath an arch, sits a strange old man with his wares spread out before him.

توی سفرهٔ او یک دستغاله، دوتا نعل، چندجور مهرهٔ رنگین، یک گزلیک، یک تلهٔ موش،

On his cloth are a hand sickle, two horseshoes, several kinds of colored beads, a knife, a mousetrap,

یک گازانبر زنگ‌زده، یک آبدوات‌کن، یک شانهٔ دندانه‌شکسته، یک بیلچه و یک کوزهٔ لعابی گذاشته

a rusty pair of pincers, an inkpot tool, a comb with broken teeth, a small spade, and a glazed jar,

که رویش را دستمال چک انداخته.

over which he has thrown a checked handkerchief.

ساعتها، روزها، ماهها من از پشت دریچه به او نگاه کرده‌ام،

For hours, days, months I have looked at him from behind the window,

همیشه با شال‌گردن چرک، عبای ششتری، یخهٔ باز که از میان او پشمهای سفید سینه‌اش بیرون زده

always with a dirty scarf, a Shushtari cloak, an open collar from which the white hair of his chest sticks out,

با پلکهای واسوخته که ناخوشی سمج و بی‌حیایی آنرا می‌خورد و طلسمی که به بازویش بسته به یک حالت نشسته است.

with inflamed eyelids that an obstinate and shameless illness eats away, and an amulet tied to his arm, seated in the same posture.

فقط شبهای جمعه با دندانهای زرد و افتاده‌اش قرآن می‌خواند؛

Only on Thursday nights does he recite the Quran with his yellow, missing teeth;

گویا از همین راه نان خودش را درمی‌آورد؛ چون من هرگز ندیده‌ام کسی از او چیزی بخرد.

apparently he earns his bread in this way, for I have never seen anyone buy anything from him.

مثل این است که در کابوسهایی که دیده‌ام اغلب صورت این مرد در آنها بوده است.

It is as though this man’s face has often appeared in the nightmares I have had.

پشت این کلهٔ مازویی و تراشیدهٔ او که دورش عمامهٔ شیر و شکری پیچیده، پشت پیشانی کوتاه او

Behind that shaved, gallnut-colored head of his around which a milk-and-sugar-colored turban is wound, behind his low forehead,

چه افکار سمج و احمقانه‌ای مثل علف هرزه روییده است؟

what stubborn and foolish thoughts have grown like weeds?

گویا سفرهٔ روبروی پیرمرد و بساط خنزرپنزر او با زندگیش رابطهٔ مخصوص دارد.

Apparently the cloth before the old man and his junk wares have a special relationship with his life.

چندبار تصمیم گرفتم بروم با او حرف بزنم و یا چیزی از بساطش بخرم، اما جرأت نکردم.

Several times I decided to go speak to him or buy something from his wares, but did not dare.

دایه‌ام به من گفت این مرد در جوانی کوزه‌گر بوده و فقط همین یکدانه کوزه را برای خودش نگه داشته

My nurse told me this man had been a potter in his youth and had kept only this one jar for himself,

و حالا از خرده‌فروشی نان خودش را درمی‌آورد.

and now earned his bread through petty trading.

اینها رابطهٔ من با دنیای خارجی بود. اما از دنیای داخلی، فقط دایه‌ام و یک زن لکاته برایم مانده بود.

These were my connections with the outer world. But of the inner world, only my nurse and a harlot woman remained to me.

ولی ننه‌جون دایهٔ او هم هست، دایهٔ هردومان است؛

But Naneh-Joon is also her nurse, the nurse of both of us;

چون نه تنها من و زنم خویش و قوم نزدیک بودیم بلکه ننه‌جون هردومان را با هم شیر داده بود.

for not only were my wife and I close relatives, but Naneh-Joon had nursed both of us together.

اصلاً مادر او مادر من هم بود؛ چون من اصلاً مادر و پدرم را ندیده‌ام

In fact her mother was my mother too; for I never saw my mother and father,

و مادر او ـ آن زن بلندبالا که موهای خاکستری داشت ـ مرا بزرگ کرد.

and her mother—that tall woman with gray hair—raised me.

مادر او بود که مثل مادرم دوستش داشتم و برای همین علاقه بود که دخترش را به زنی گرفتم.

It was her mother whom I loved like my own mother, and it was because of this affection that I took her daughter as my wife.

از پدر و مادرم چندجور حکایت شنیده‌ام، فقط یکی از این حکایتها که ننه‌جون برایم نقل کرد پیش خودم تصور می‌کنم باید حقیقی باشد.

I have heard several kinds of stories about my father and mother; I imagine to myself that only one of these stories, which Naneh-Joon told me, must be true.

ننه‌جون برایم گفت که پدر و عمویم برادر دوقلو بوده‌اند، هردو آنها یک شکل، یک قیافه و یک اخلاق داشته‌اند و حتی صدایشان یکجور بوده بطوری که تشخیص آنها از یکدیگر کار آسانی نبوده است.

Naneh-Joon told me that my father and uncle had been twin brothers; both had the same form, the same appearance, and the same disposition, and even their voices were alike, so that distinguishing them from one another had not been easy.

علاوه بر این یک رابطهٔ معنوی و حس همدردی هم بین آنها وجود داشته، به این معنی که اگر یکی از آنها ناخوش می‌شده دیگری هم ناخوش می‌شده است؛ به قول مردم، مثل سیبی که نصف کرده باشند.

Besides this, a spiritual connection and a feeling of fellow-suffering existed between them; meaning that if one became ill, the other also became ill; as people say, like an apple cut in half.

بالاخره هردوی آنها شغل تجارت را پیش می‌گیرند و در سن بیست سالگی به هندوستان می‌روند

Finally both of them take up trade and at the age of twenty go to India

و اجناس ری را از قبیل پارچه‌های مختلف مثل منیره، پارچهٔ گلدار، پارچهٔ پنبه‌ای، جبه، شال، سوزن، ظروف سفالی، گل سرشور و جلد قلمدان به هندوستان می‌بردند و می‌فروختند.

and take goods from Ray, such as various fabrics including monireh, flowered cloth, cotton cloth, robes, shawls, needles, earthenware vessels, washing clay, and pen-case covers to India and sell them.

پدرم در شهر بنارس بوده و عمویم را به شهرهای دیگر هند برای کارهای تجارتی می‌فرستاده.

My father was in the city of Benares and would send my uncle to other Indian cities on business.

بعد از مدتی پدرم عاشق یک دختر باکرهٔ بوگام‌داسی ـ رقاص معبد لینگم ـ می‌شود.

After a time my father falls in love with a virgin girl, a Bogam-dasi—the dancer of the Lingam temple.

کار این دختر رقص مذهبی جلوی بت بزرگ لینگم و خدمت بتکده بوده است ـ یک دختر خونگرم زیتونی با پستانهای لیمویی، چشمهای درشت مورب، ابروهای باریک به‌هم‌پیوسته، که میانش را خال سرخ می‌گذاشته.

The work of this girl was religious dancing before the great idol Lingam and service in the idol temple—a warm-blooded, olive-colored girl with lemon-shaped breasts, large slanting eyes, slender joined eyebrows, between which she placed a red mark.

حالا می‌توانم پیش خودم تصورش را بکنم که بوگام‌داسی ـ یعنی مادرم ـ با ساری ابریشمی رنگین زردوزی، سینهٔ باز، سربند دیبا،

Now I can picture to myself the Bogam-dasi—that is, my mother—with an embroidered, colored silk sari, uncovered breast, and a silk headband,

گیسوی سنگین سیاهی که مانند شب ازلی تاریک و در پشت سرش گره زده بود، النگوهای مچ پا و مچ دستش، حلقهٔ طلایی که از پرهٔ بینی گذرانده بوده،

with heavy black hair dark as the primordial night, knotted behind her head, bangles at her ankles and wrists, and a golden ring passed through her nostril,

چشمهای درشت سیاه خمار و مورب، دندانهای براق با حرکات آهستهٔ موزونی که به آهنگ سه‌تار و تنبک و تنبور و سنج و کرنا می‌رقصیده،

with large languid, oblique black eyes and gleaming teeth, dancing in slow measured movements to the music of setar, tombak, tanbur, cymbals and horn,

یک آهنگ ملایم و یکنواخت که مردهای لخت شالمه‌بسته می‌زده‌اند، آهنگ پرمعنی که همهٔ اسرار جادوگری و خرافات و شهوتها و دردهای مردم هند در آن مختصر و جمع شده بوده

a gentle and monotonous tune played by naked turbaned men, a meaningful tune in which all the secrets of sorcery, superstitions, lusts, and sufferings of the people of India were condensed and gathered,

و به‌وسیلهٔ حرکات متناسب و اشارات شهوت‌انگیز ـ حرکات مقدس ـ بوگام‌داسی مثل برگ گل باز می‌شده، لرزشی به‌طول شانه و بازوهایش می‌داده، خم می‌شده و دوباره جمع می‌شده است.

and through proportionate movements and lust-arousing gestures—sacred movements—the Bogam-dasi opened like a flower petal, sent a tremor along her shoulders and arms, bent and then drew herself together again.

این حرکات که مفهوم مخصوصی دربر داشته و بدون زبان حرف می‌زده است چه تأثیری ممکن است در پدرم کرده باشد؟

What effect might these movements, which bore a particular meaning and spoke without language, have had upon my father?

مخصوصاً بوی عرق گس و یا فلفلی او که مخلوط با عطر موگرا و روغن صندل می‌شده، به مفهوم شهوتی این منظره می‌افزوده است،

Especially the astringent or peppery odor of her sweat, mixed with the perfume of mogra and sandalwood oil, added to the sensual meaning of this scene,

عطری که بوی شیرهٔ درختهای دوردست را دارد و به احساسات دور و خفه‌شده جان می‌دهد.

a fragrance that has the smell of the sap of distant trees and gives life to distant and stifled feelings.

بوی مجری دوا، بوی دواهایی که در اطاق بچه‌داری نگه می‌دارند و از هند می‌آید، روغنهای ناشناس سرزمینی که پر از معنی و آداب و رسوم قدیم است لابد بوی جوشانده‌های مرا می‌داده.

The smell of a medicine case, the smell of medicines kept in a nursery and brought from India, the unknown oils of a land full of meaning and ancient customs, must have smelled like my medicinal decoctions.

همهٔ اینها یادگارهای دور و کشته‌شدهٔ پدرم را بیدار کرده.

All these awakened the distant, dead memories of my father.

پدرم به‌قدری شیفتهٔ بوگام‌داسی می‌شود که به مذهب دختر رقاص ـ به مذهب لینگم ـ می‌گرود؛ ولی پس از چندی که دختر آبستن می‌شود او را از خدمت معبد بیرون می‌کنند.

My father becomes so enamored of the Bogam-dasi that he adopts the religion of the dancing girl—the religion of Lingam; but after a while, when the girl becomes pregnant, they expel her from temple service.

من تازه به‌دنیا آمده بودم که عمویم از مسافرت خود به بنارس برمی‌گردد

I had only just been born when my uncle returns from his journey to Benares,

ولی مثل اینکه سلیقه و عشق او هم با سلیقهٔ پدرم جور درمی‌آمده، یک‌دل نه صد دل عاشق مادر من می‌شود و بالاخره او را گول می‌زند،

but apparently his tastes and loves also agreed with my father’s; he falls in love with my mother not with one heart but with a hundred, and finally deceives her,

چون شباهت ظاهری و معنوی که با پدرم داشته این کار را آسان می‌کند.

because the outward and inward resemblance that he bore to my father makes this easy.

همینکه قضیه کشف می‌شود مادرم می‌گوید که هردوی آنها را ترک خواهد کرد، مگر به این شرط که پدر و عمویم آزمایش مارناگ را بدهند

As soon as the affair is discovered, my mother says she will leave them both unless my father and uncle undergo the cobra ordeal

و هرکدام از آنها که زنده بمانند به او تعلق خواهد داشت.

and she will belong to whichever of them remains alive.

آزمایش از این قرار بوده که پدر و عمویم را بایستی در یک اطاق تاریک مثل سیاهچال با یک مارناگ بیندازند

The ordeal consisted in putting my father and uncle into a dark room like a dungeon together with a cobra,

و هریک از آنها که او را مار گزید طبیعتاً فریاد می‌زند، آنوقت مارافسا در اطاق را باز می‌کند و دیگری را نجات می‌دهد و بوگام‌داسی به او تعلق می‌گیرد.

and whichever one is bitten by the snake will naturally cry out; then the snake-charmer opens the room’s door, saves the other, and the Bogam-dasi belongs to him.

قبل از اینکه آنها را در سیاهچال بیندازند پدرم از بوگام‌داسی خواهش می‌کند که یکبار دیگر جلو او برقصد، رقص مقدس معبد را بکند،

Before they are put into the dungeon, my father asks the Bogam-dasi to dance before him once again, to perform the sacred temple dance,

او هم قبول می‌کند و به آهنگ نی‌لبک مارافسا جلو روشنایی مشعل با حرکات پرمعنای موزون و لغزنده می‌رقصد و مثل مارناگ پیچ‌وتاب می‌خورد.

she agrees and dances to the snake-charmer’s reed pipe before the torchlight with meaningful, rhythmic, gliding movements, and twists like a cobra.

بعد پدر و عمویم را در اطاق مخصوصی با مارناگ می‌اندازند.

Then they put my father and uncle into a special room with the cobra.

عوض فریاد اضطراب‌انگیز، یک نالهٔ مخلوط با خندهٔ چندش‌ناکی بلند می‌شود، یک فریاد دیوانه‌وار.

Instead of a cry of anguish, a moan mixed with revolting laughter rises, a mad cry.

در را باز می‌کنند، عمویم از اطاق بیرون می‌آید، ولی صورتش پیر و شکسته و موهای سرش از شدت بیم و هراس،

They open the door; my uncle comes out of the room, but his face is old and broken and his hair, from the intensity of fear and terror,

صدای لغزش و سوت مار خشمگین که چشمهای گرد و شرربار و دندانهای زهرآگین داشته و بدنش مرکب بوده از یک گردن دراز که منتهی به یک برجستگی شبیه به قاشق سرکوچک می‌شده،

the sound of the sliding and hissing of the angry snake with round, spark-filled eyes and venomous teeth, whose body consisted of a long neck ending in a swelling like a small-headed spoon,

از شدت وحشت عمویم با موهای سفید از اطاق خارج می‌شود.

from the intensity of horror, my uncle emerges from the room with white hair.

مطابق شرط و پیمان بوگام‌داسی متعلق به عمویم می‌شود.

According to the condition and agreement, the Bogam-dasi becomes my uncle’s.

یک چیز وحشتناک! معلوم نیست کسی که بعد از آزمایش زنده مانده پدرم یا عمویم بوده است.

A terrible thing! It is not known whether the person who survived the ordeal was my father or my uncle.

چون در نتیجهٔ این آزمایش اختلال فکری برایش پیدا شده بوده، زندگی سابق خود را به‌کلی فراموش کرده و بچه را نمی‌شناخته.

For as a result of this ordeal he had suffered a mental disturbance, had completely forgotten his former life, and did not recognize the child.

از این‌رو تصور کرده‌اند که عمویم بوده است.

Therefore they assumed he was my uncle.

آیا همهٔ این افسانه مربوط به زندگی من نیست؟

Is not all this legend connected to my life?

یا انعکاس این خندهٔ چندش‌انگیز و وحشت این آزمایش تأثیر خودش را در من نگذاشته و مربوط به من نمی‌شود؟

Or has the echo of this disgusting laughter and the terror of this ordeal not left its effect on me, and is it not connected with me?

از این به‌بعد من به‌جز یک نانخور زیادی و بیگانه چیز دیگری نبوده‌ام.

From then on I was nothing but an extra, alien mouth to feed.

بالاخره عمو یا پدرم برای کارهای تجارتی خودش با بوگام‌داسی به شهر ری برمی‌گردد و مرا می‌آورد به‌دست خواهرش که عمهٔ من باشد می‌سپارد.

Eventually my uncle or father returns with the Bogam-dasi to the city of Ray on business and brings me and entrusts me to his sister, who is my aunt.

دایه‌ام گفت وقت خداحافظی مادرم یک بغلی شراب ارغوانی که در آن زهر دندان ناگ ـ مار هندی ـ حل شده بود برای من به‌دست عمه‌ام می‌سپارد.

My nurse said that at parting my mother entrusted to my aunt, for me, a flask of purple wine in which the venom of the fang of a nag—an Indian snake—had been dissolved.

یک بوگام‌داسی چه چیز بهتری می‌تواند به‌رسم یادگار برای بچه‌اش بگذارد؟

What better thing could a Bogam-dasi leave as a keepsake for her child?

شراب ارغوانی، اکسیر مرگ که آسودگی همیشگی می‌بخشد.

Purple wine, the elixir of death that grants eternal repose.

شاید او هم زندگی خودش را مثل خوشهٔ انگور فشرده و شرابش را به‌من بخشیده بود!

Perhaps she too had pressed her own life like a bunch of grapes and bestowed its wine upon me!

از همان زهری که پدرم را کشت. حالا می‌فهمم چه سوغات گرانبهایی داده است!

Of the very poison that killed my father. Now I understand what a precious gift she gave!

آیا مادرم زنده است؟

Is my mother alive?

شاید الآن که من مشغول نوشتن هستم او در میدان یک شهر دوردست هند، جلو روشنایی مشعل، مثل مار پیچ‌وتاب می‌خورد و می‌رقصد.

Perhaps now, while I am occupied with writing, she is twisting and dancing like a snake in the square of a distant city of India, before the light of a torch.

مثل اینکه مارناگ او را گزیده باشد، و زن و بچه و مردهای کنجکاو و لخت دور او حلقه زده‌اند،

As though a cobra had bitten her, and women, children, and curious naked men have formed a circle around her,

در حالی که پدر یا عمویم با موهای سفید، قوزکرده، کنار میدان نشسته به‌او نگاه می‌کند

while my father or uncle, white-haired and hunchbacked, sits by the square looking at her

و به‌یاد سیاهچال و صدای سوت و لغزش مار خشمناک افتاده که سر خود را بلند می‌گیرد، چشمهایش برق می‌زند، گردنش مثل کفچه می‌شود و خطی که شبیه عینک است پشت گردنش به‌رنگ خاکستری تیره نمودار می‌شود.

and remembers the dungeon and the hiss and sliding of the angry snake that raises its head, whose eyes flash, whose neck becomes like a spoon, and on whose nape a line shaped like spectacles appears in dark gray.

بهرحال، من بچهٔ شیرخوار بودم که در بغل همین ننه‌جون گذاشتندم، و ننه‌جون دختر عمه‌ام، همین زن لکاتهٔ مرا هم شیر می‌داده است.

In any case, I was a nursing infant when they placed me in the arms of this same Naneh-Joon, and Naneh-Joon was also nursing my aunt’s daughter, this very harlot of a wife of mine.

و من زیردست عمه‌ام، آن زن بلندبالا که موهای خاکستری روی پیشانیش بود، در همین خانه با دخترش ـ همین لکاته ـ بزرگ شدم.

And I grew up under the care of my aunt, that tall woman with gray hair upon her forehead, in this same house with her daughter—this same harlot.

از وقتی که خودم را شناختم عمه‌ام را به‌جای مادر خودم گرفتم و او را دوست داشتم؛

From the time I came to know myself I took my aunt in place of my mother and loved her;

به‌قدری او را دوست داشتم که دخترش ـ همین خواهر شیری خودم ـ را بعدها چون شبیه او بود به‌زنی گرفتم.

I loved her so much that later I married her daughter—my own milk-sister—because she resembled her.

یعنی مجبور شدم او را بگیرم.

That is, I was compelled to marry her.

فقط یکبار این دختر خودش را به‌من تسلیم کرد. هیچوقت فراموش نخواهم کرد. آن‌هم سر بالین مادر مرده‌اش بود.

Only once did this girl give herself to me. I shall never forget it. And that was at the bedside of her dead mother.

خیلی از شب گذشته بود، من برای آخرین وداع همینکه همهٔ اهل خانه به‌خواب رفتند با پیراهن و زیرشلواری بلند شدم، در اطاق مرده رفتم.

Much of the night had passed; for a last farewell, as soon as all the household had gone to sleep, I got up in my shirt and underpants and went into the dead woman’s room.

دیدم دو شمع کافوری بالای سرش می‌سوخت. یک قرآن روی شکمش گذاشته بودند برای اینکه شیطان در جسمش حلول نکند.

I saw two camphor candles burning above her head. They had placed a Quran on her belly so that the devil would not enter her body.

پارچهٔ روی صورتش را که پس زدم عمه‌ام را با آن قیافهٔ باوقار و گیرنده‌اش دیدم.

When I drew back the cloth over her face I saw my aunt with that dignified and striking appearance of hers.

مثل اینکه همهٔ علاقه‌های زمینی در صورت او به‌تحلیل رفته بود. یک حالتی که مرا وادار به‌کرنش می‌کرد.

It was as though all earthly attachments had dissolved from her face. There was an expression that compelled me to bow.

ولی در عین حال، مرگ به‌نظرم اتفاق معمولی و طبیعی آمد. لبخند تمسخرآمیزی در گوشهٔ لب او خشک شده بود.

Yet at the same time death appeared to me an ordinary and natural event. A mocking smile had dried at the corner of her lip.

خواستم دستش را ببوسم و از اطاق خارج شوم، ولی رویم را که برگردانیدم با تعجب دیدم همین لکاته که حالا زنم است وارد شد

I wanted to kiss her hand and leave the room, but when I turned I saw, to my surprise, that this same harlot who is now my wife entered

و روبروی مادر مرده ـ مادرش ـ با چه حرارتی خودش را به‌من چسبانید، مرا به‌سوی خودش کشید، و چه بوسه‌های آبداری از من کرد!

and in front of the dead mother—her mother—with what heat she pressed herself to me, drew me toward her, and gave me such moist kisses!

من از زور خجالت می‌خواستم به‌زمین فروبروم. اما تکلیفم را نمی‌دانستم.

I wanted to sink into the earth from shame. But I did not know what to do.

مرده با دندانهای ریک‌زده‌اش مثل این بود که ما را مسخره کرده بود. به‌نظرم آمد که حالت لبخند آرام مرده عوض شده بود.

The dead woman, with her bared teeth, seemed to mock us. It seemed to me that the expression of the dead woman’s calm smile had changed.

من بی‌اختیار او را در آغوش کشیدم و بوسیدم، ولی در این لحظه پردهٔ اطاق مجاور پس رفت و شوهر عمه‌ام ـ پدر همین لکاته ـ قوزکرده و شال‌گردن بسته وارد اتاق شد.

Involuntarily I embraced and kissed her, but at that moment the curtain of the adjoining room was drawn aside and my aunt’s husband—the father of this same harlot—entered the room, hunchbacked and wearing a scarf.

خندهٔ خشک و زنندهٔ چندش‌انگیزی کرد. مو به‌تن آدم راست می‌شد. بطوری که شانه‌هایش تکان می‌خورد، ولی به‌طرف ما نگاه نکرد.

He gave a dry, harsh, disgusting laugh. It made one’s hair stand on end. His shoulders moved, but he did not look toward us.

من از زور خجالت می‌خواستم به زمین فروروم، و اگر می‌توانستم یک سیلی محکم به‌صورت مرده می‌زدم که به‌حالت تمسخر به‌ما نگاه می‌کرد. چه ننگی! هراسان از اطاق مجاور بیرون دویدم.

From shame I wished to sink into the ground, and if I could I would have struck the dead woman’s face hard, as she looked at us mockingly. What disgrace! Terrified, I ran out of the adjoining room.

برای خاطر همین لکاته شاید این کار را جور کرده بود تا مجبور بشوم او را بگیرم.

Perhaps for the sake of this very harlot he had arranged it so that I would be forced to marry her.

با وجود اینکه خواهر برادر شیری بودیم، برای اینکه آبروی آنها به‌باد نرود مجبور بودم که او را به‌زنی اختیار کنم.

Although we were milk-brother and milk-sister, so that their honor would not be lost I was obliged to take her as my wife.

چون این دختر باکره نبود. این مطلب را هم نمی‌دانستم. من اصلاً نتوانستم بدانم. فقط به‌من رسانده بودند.

Because this girl was not a virgin. This too I did not know. In fact I was never able to know. They had merely conveyed it to me.

همان شب عروسی وقتی که توی اطاق تنها ماندیم من هرچه التماس درخواست کردم، به‌خرجش نرفت و لخت نشد.

On the wedding night, when we were left alone in the room, however much I begged and pleaded, it had no effect on her and she did not undress.

می‌گفت «بی‌نمازم». مرا اصلاً به‌طرف خودش راه نداد. چراغ را خاموش کرد و رفت آن‌طرف اطاق خوابید.

She said, “I am unclean for prayer.” She did not let me near her at all. She extinguished the lamp and went and slept on the far side of the room.

مثل بید به‌خودش می‌لرزید، انگاری که او را در سیاهچال با یک اژدها انداخته بودند.

She trembled like a willow, as though they had thrown her into a dungeon with a dragon.

کسی باور نمی‌کند؛ یعنی باورکردنی هم نیست. او نگذاشت که من یک ماچ از لپهایش بکنم.

No one would believe it; indeed, it is not believable. She would not let me take a single kiss from her cheeks.

شب دوم هم من رفتم سر جای شب اول روی زمین خوابیدم؛ و شبهای بعد هم از همین قرار، جرأت نمی‌کردم.

The second night too I went to the same place as the first night and slept on the floor; and the following nights were likewise, I did not dare.

بالاخره مدتها گذشت که من آنطرف اطاق روی زمین می‌خوابیدم.

In the end, a long time passed during which I slept on the floor on the far side of the room.

کی باور می‌کند؟ دو ماه، نه، دو ماه و چهار روز دور از او روی زمین خوابیدم و جرأت نمی‌کردم نزدیکش بروم.

Who would believe it? Two months—no, two months and four days—I slept on the floor away from her and did not dare go near her.

او قبلاً آن دستمال پرمعنی را درست کرده بود، خون کبوتر به آن زده بود.

She had previously prepared that meaningful handkerchief and had put pigeon blood on it.

نمی‌دانم! شاید همان دستمالی بود که از شب اول عشقبازی خودش نگهداشته بود برای اینکه بیشتر مرا مسخره بکند.

I do not know! Perhaps it was the very handkerchief she had kept from her first night of lovemaking in order to mock me all the more.

آنوقت همه به‌من تبریک می‌گفتند. به‌هم چشمک می‌زدند، و لابد توی دلشان می‌گفتند: «یارو دیشب قلعه را گرفته»؛ و من به‌روی مبارکم نمی‌آوردم.

Then everyone congratulated me. They winked at one another, and no doubt said in their hearts, “The fellow took the fortress last night”; and I let nothing show.

به‌من می‌خندیدند، به‌خریت من می‌خندیدند. با خودم شرط کرده بودم که روزی همهٔ اینها را بنویسم.

They laughed at me, they laughed at my foolishness. I had promised myself that one day I would write all of this down.

بعد از آنکه فهمیدم او فاسق‌های جفت و تاک دارد، و شاید به‌علت اینکه آخوند چند کلمه عربی خوانده بود و او را تحت اختیار من گذاشته بود، از من بدش می‌آمد! شاید می‌خواست آزاد باشد!

After I found out that she had lovers by the pair and by the one—and perhaps because the mullah had recited a few words of Arabic and placed her under my authority—she disliked me! Perhaps she wanted to be free!

بالاخره یک شب تصمیم گرفتم که به‌زور پهلویش بروم. تصمیم خودم را عملی کردم.

Finally one night I decided to go beside her by force. I carried out my decision.

اما بعد از کشمکش سخت او بلند شد و رفت؛ و من فقط خود را راضی کردم آن شب در رختخوابش که حرارت تن او به جسم آن فرو رفته بود و بوی او را می‌داد بخوابم و غلت بزنم.

But after a fierce struggle she got up and left; and I contented myself that night with sleeping and rolling about in her bed, into which the warmth of her body had penetrated and which smelled of her.

تنها خواب راحتی که کردم همان شب بود. از آن شب به‌بعد اطاقش را از اطاق من جدا کرد.

The only comfortable sleep I had was that night. From that night onward she separated her room from mine.

شبها وقتی که وارد خانه می‌شدم او هنوز نیامده بود، نمی‌دانستم که آمده است یا نه! اصلاً نمی‌خواستم که بدانم.

At night when I entered the house, she had not yet come; I did not know whether she had come or not! I did not want to know at all.

چون من محکوم به تنهایی، محکوم به مرگ بودم.

For I was condemned to solitude, condemned to death.

خواستم بهر وسیله‌ای شده با فاسقهای او رابطه پیدا بکنم. این را دیگر کسی باور نخواهد کرد.

I wanted, by whatever means, to establish contact with her lovers. No one will believe this.

از هر کسی که شنیده بودم خوشش می‌آمد کشیک می‌کشیدم؛ می‌رفتم هزار جور خفت و مذلت به خودم هموار می‌کردم،

I kept watch for anyone I had heard she liked; I would go and submit myself to a thousand kinds of humiliation and abasement,

با آن شخص آشنا می‌شدم، تملقش را می‌گفتم و او را برایش غر می‌زدم و می‌آوردم؛

I would become acquainted with that person, flatter him, and bring him to her after talking him into it;

آن هم چه فاسقهایی: سیرابی‌فروش، فقیه، جگرکی، رئیس داروغه، مقنی، سوداگر، فیلسوف،

and what lovers they were: a tripe seller, a jurist, a liver seller, the chief constable, a well digger, a merchant, a philosopher,

که اسمها و القابشان فرق می‌کرد، ولی همه شاگرد کله‌پز بودند. همهٔ آنها را به من ترجیح می‌داد.

whose names and titles differed, but all were apprentices to a sheep-head cook. She preferred all of them to me.

با چه خفت و خواری خودم را کوچک و ذلیل می‌کردم! کسی باور نخواهد کرد.

With what humiliation and degradation I made myself small and abject! No one will believe it.

می‌ترسیدم زنم از دستم در برود.

I was afraid my wife would slip out of my hands.

می‌خواستم طرز رفتار، اخلاق و دلربایی را از فاسقهای زنم یاد بگیرم،

I wanted to learn manner of behavior, character, and charm from my wife’s lovers,

ولی جاکش بدبختی بودم که همهٔ احمقها به ریشم می‌خندیدند.

but I was a miserable procurer whom all the fools laughed at.

اصلاً چطور می‌توانستم رفتار و اخلاق رجاله‌ها را یاد بگیرم؟

In any case, how could I learn the behavior and character of the rabble?

حالا می‌دانم آنها را دوست داشت، چون بی‌حیا، احمق و متعفن بودند. عشق او اصلاً با کثافت و مرگ توأم بود.

Now I know she loved them because they were shameless, stupid, and stinking. Her love was altogether joined with filth and death.

آیا حقیقتاً من مایل بودم با او بخوابم؟ آیا صورت ظاهر او مرا شیفتهٔ خودش کرده بود یا تنفر او از من؟

Did I truly wish to sleep with her? Had her outward appearance infatuated me, or her hatred of me?

یا حرکات و اطوارش بود و یا علاقه و عشقی که از بچگی به مادرش داشتم؟ و یا همهٔ اینها دست به یکی کرده بودند؟ نه، نمی‌دانم.

Or was it her movements and ways, or the affection and love I had had for her mother since childhood? Or had all these joined forces? No, I do not know.

تنها یک چیز را می‌دانم: این زن، این لکاته، این جادو، نمی‌دانم چه زهری در روح من، در هستی من ریخته بود

I know only one thing: this woman, this harlot, this sorcery, I do not know what poison she had poured into my soul, into my being,

که نه تنها او را می‌خواستم، بلکه تمام ذرات تنم ذرات تن او را لازم داشت، فریاد می‌کشید که لازم دارد

so that not only did I want her, but every particle of my body needed the particles of her body and cried out that it needed them,

و آرزوی شدیدی می‌کردم که با او در جزیرهٔ گمشده‌ای باشم که آدمیزاد در آنجا وجود نداشته باشد؛

and I ardently wished to be with her on a lost island where no human being existed;

آرزو می‌کردم که یک زمین‌لرزه یا طوفان یا صاعقهٔ آسمانی همهٔ این رجاله‌ها که پشت دیوار اطاقم نفس می‌کشیدند، دوندگی می‌کردند و کیف می‌کردند، همه را می‌ترکانید و فقط من و او می‌ماندیم.

I wished an earthquake or storm or heavenly thunderbolt would burst all this rabble who breathed, hurried about, and took pleasure behind the wall of my room, and only she and I would remain.

آیا آن وقت هم هر جانور دیگر، یک مار هندی یا یک اژدها را به من ترجیح نمی‌داد؟

Would she not, even then, prefer any other animal, an Indian snake or a dragon, to me?

آرزو می‌کردم که یک شب را با او بگذرانم و با هم در آغوش هم می‌مردیم. به نظرم می‌آید که این نتیجهٔ عالی وجود و زندگی من بود.

I wished to spend one night with her and for us to die in each other’s arms. It seems to me that this was the supreme outcome of my being and life.

مثل این بود که این لکاته از شکنجهٔ من کیف و لذت می‌برد، مثل اینکه دردی که مرا می‌خورد کافی نبود.

It was as though this harlot took enjoyment and pleasure in my torture, as though the pain that ate me was not enough.

بالاخره من از کار و جنبش افتادم و خانه‌نشین شدم ـ مثل مردهٔ متحرک.

In the end I became incapable of work and movement and stayed at home—like a moving corpse.

هیچ‌کس از رمز میان ما خبر نداشت.

Nobody knew the secret between us.

دایهٔ پیرم که مونس مرگ تدریجی من شده بود به من سرزنش می‌کرد.

My old nurse, who had become the companion of my gradual death, reproached me.

برای خاطر همین لکاته، پشت سرم، اطراف خودم می‌شنیدم که در گوشی به هم می‌گفتند: این زن بیچاره چطور تحمل این شوهر دیوانه را می‌کند؟

Because of this same harlot, I heard people around me whispering behind my back: how does this poor woman endure this mad husband?

حق به جانب آنها بود، چون تا درجه‌ای که من ذلیل شده بودم باورکردنی نبود.

They had right on their side, for the extent to which I had been degraded was unbelievable.

روزبه‌روز تراشیده می‌شدم، خودم را که در آینه نگاه می‌کردم گونه‌هایم سرخ و رنگ گوشت جلو دکان قصابی شده بود.

Day by day I wasted away; when I looked at myself in the mirror, my cheeks had become red, the color of meat before a butcher’s shop.

تنم پرحرارت و چشمهایم حالت خمار و غم‌انگیزی به خود گرفته بود.

My body was full of heat and my eyes had assumed a languid and sorrowful expression.

از این حالت جدید خودم کیف می‌کردم و در چشمهایم غبار مرگ را دیده بودم ـ دیده بودم که باید بروم.

I took pleasure in this new condition of mine, and in my eyes I had seen the dust of death—I had seen that I must go.

بالاخره حکیم‌باشی را خبر کردند ـ حکیم رجاله‌ها، حکیم خانوادگی که به قول خودش ما را بزرگ کرده بود ـ

Finally they sent for the physician—the physician of the rabble, the family physician who, according to himself, had brought us up—

با عمامهٔ شیر و شکری و سه قبضه ریش وارد شد.

He entered with a milk-and-sugar-colored turban and a beard three fistfuls long.

او افتخار می‌کرد که دوای قوت باه به پدربزرگم داده، خاکه‌شیر و نبات به حلق من ریخته و فلوس به ناف عمه‌ام بسته است.

He took pride in having given a sexual-strengthening medicine to my grandfather, poured flixweed seed and sugar candy down my throat, and tied cassia to my aunt’s navel.

باری، همین‌که آمد سر بالین من نشست نبضم را گرفت، زبانم را دید،

At any rate, as soon as he came he sat by my pillow, took my pulse, and examined my tongue,

دستور داد شیر ماچه‌الاغ و ماء شعیر بخورم و روزی دو مرتبه بخور کندر و زرنیخ بدهم.

and instructed me to drink she-donkey’s milk and barley water and to burn frankincense and arsenic as incense twice a day.

چند نسخهٔ بلندبالا هم به دایه‌ام سپرد که عبارت بود از جوشانده و روغنهای عجیب و غریب از قبیل: پر زوفا، زیتون، رب‌سوس، کافور، پر سیاوشان، روغن بابونه، روغن غاز، تخم کتان، تخم صنوبر و مزخرفات دیگر.

He also handed my nurse several long prescriptions consisting of strange decoctions and oils, such as hyssop, olive, licorice extract, camphor, maidenhair fern, chamomile oil, goose fat, flaxseed, pine seed, and other rubbish.

حالم بدتر شده بود؛ فقط دایه‌ام ـ که دایهٔ او هم بود ـ با صورت پیر و موهای خاکستری، گوشهٔ اطاق، کنار بالین من می‌نشست،

My condition had grown worse; only my nurse—who had been her nurse too—with her old face and gray hair sat in the corner of the room beside my pillow,

به پیشانیم آب سرد می‌زد و جوشانده برایم می‌آورد.

put cold water on my forehead, and brought me decoctions.

از حالات و اتفاقات بچگی من و آن لکاته صحبت می‌کرد.

She spoke of the circumstances and events of my childhood and that harlot’s.

مثلاً او به من گفت که زنم از توی ننو عادت داشته همیشه ناخن چپش را می‌جویده، به‌قدری می‌جویده که زخم می‌شده؛

For instance, she told me that even in the cradle my wife had been accustomed always to biting her left fingernail, biting it so much that it became wounded;

و گاهی هم برایم قصه نقل می‌کرد.

and sometimes she told me stories.

به نظرم می‌آمد که این قصه‌ها سن مرا به عقب می‌بُرد و حالت بچگی در من تولید می‌کرد

It seemed to me that these stories carried my age backward and produced in me a state of childhood

ـ چون مربوط به یادگارهای آن دوره بوده است وقتی‌که خیلی کوچک بودم و در اطاقی که من و زنم توی ننو پهلوی هم خوابیده بودیم ـ یک ننوی بزرگ دو نفره.

—because they belonged to memories of that period when I was very small and my wife and I had lain beside each other in a cradle in a room—a large cradle for two.

درست یادم هست همین قصه‌ها را می‌گفت. حالا بعضی از قسمتهای این قصه‌ها که سابق بر این باور نمی‌کردم برایم امر طبیعی شده است.

I remember well that she told these same stories. Now some parts of these stories, which formerly I did not believe, have become natural things to me.

چون ناخوشی دنیای جدیدی در من تولید کرد، یک دنیای ناشناس، محو و پر از تصویرها و رنگها و میلهایی که در حال سلامت نمی‌شود تصور کرد؛

For illness produced a new world within me, an unknown, indistinct world full of images and colors and desires that cannot be imagined in health;

و گیرودارهای این متلها را با کیف و اضطراب ناگفتنی در خودم حس می‌کردم؛ حس می‌کردم که بچه شده‌ام؛

and I felt the commotions of these tales within myself with indescribable pleasure and anxiety; I felt that I had become a child;

و همین الآن که مشغول نوشتن هستم در احساسات شرکت می‌کنم، همهٔ این احساسات متعلق به الآن است و مال گذشته نیست.

and even now, when I am occupied with writing, I participate in those feelings; all these feelings belong to now, not to the past.

گویا حرکات، افکار، آرزوها و عادات مردمان پیشین که به توسط این متلها به نسلهای بعد انتقال داده شده یکی از واجبات زندگی بوده است.

Apparently the movements, thoughts, wishes, and habits of former people, transmitted by means of these tales to later generations, have been among life’s necessities.

هزاران سال است که همین حرفها را زده‌اند، همین جماعها را کرده‌اند، همین گرفتاریهای بچگانه را داشته‌اند.

For thousands of years they have said these same things, engaged in these same acts of intercourse, had these same childish troubles.

آیا سرتاسر زندگی یک قصهٔ مضحک، یک متل باور نکردنی و احمقانه نیست؟ آیا من فسانه و قصهٔ خودم را نمی‌نویسم؟

Is not the whole of life a ridiculous story, an unbelievable and foolish tale? Am I not writing my own fable and story?

قصه فقط یک راه فرار برای آرزوهای ناکام است. آرزوهایی که به آن نرسیده‌اند.

A story is only an escape route for unfulfilled wishes. Wishes that have not been attained.

آرزوهایی که هر متل‌سازی مطابق روحیهٔ محدود و موروثی خودش تصور کرده است.

Wishes that every maker of tales has imagined according to his own limited and inherited disposition.

کاش می‌توانستم مانند زمانی که بچه و نادان بودم آهسته بخوابم ـ خواب راحت بی‌دغدغه.

If only I could sleep gently as when I was a child and ignorant—an easy, untroubled sleep.

بیدار که می‌شدم روی گونه‌هایم سرخ به رنگ گوشت جلو دکان قصابی شده بود.

When I woke, my cheeks had become red like the meat before a butcher’s shop.

تنم داغ بود و سرفه می‌کردم ـ چه سرفه‌های عمیق ترسناکی!

My body was hot and I coughed—what deep, frightening coughs!

سرفه‌هایی که معلوم نبود از کدام چالهٔ گمشدهٔ تنم بیرون می‌آمد! مثل سرفهٔ یابوهایی که صبح زود لش گوسفند برای قصاب می‌آوردند.

Coughs that seemed to come from some unknown hollow of my body! Like the coughs of the packhorses that brought sheep carcasses to the butcher early in the morning.

درست یادم است هوا به کلی تاریک بود، چند دقیقه در حال اغما بودم قبل از اینکه خوابم ببرد با خودم حرف می‌زدم.

I remember distinctly that it was completely dark; for several minutes I was in a state of stupor, and before sleep took me I was speaking to myself.

در این موقع حس می‌کردم حتم داشتم که بچه شده بودم و در ننو خوابیده بودم.

At this time I felt, I was certain, that I had become a child and was lying in the cradle.

حس کردم کسی نزدیک من است. خیلی وقت بود همهٔ اهل خانه خوابیده بودند.

I felt that somebody was near me. Everyone in the house had been asleep for a long time.

نزدیک طلوع فجر بود؛ و ناخوشها می‌دانند در این موقع مثل این است که زندگی از سرحد دنیا بیرون کشیده می‌شود.

It was near the break of dawn; and sick people know that at this time it is as though life is drawn beyond the frontier of the world.

قلبم به شدت می‌تپید ولی ترسی نداشتم، چشمهایم باز بود ولی کسی را نمی‌دیدم، چون تاریکی خیلی غلیظ و متراکم بود.

My heart beat violently, but I had no fear; my eyes were open, but I saw no one, because the darkness was very thick and dense.

چند دقیقه گذشت یک فکر ناخوش برایم آمد؛ با خودم گفتم: شاید اوست.

A few minutes passed; an unpleasant thought came to me; I said to myself: perhaps it is she.

در همین لحظه حس کردم که دست خنکی روی پیشانی سوزانم گذاشته شد.

At this very moment I felt that a cool hand was placed on my burning forehead.

به خودم لرزیدم؛ دو سه بار از خودم پرسیدم: آیا این دست عزرائیل نبوده است؟ و به خواب رفتم.

I shuddered; two or three times I asked myself: had this not been the hand of Azrael? And I fell asleep.

صبح که بیدار شدم دایه‌ام گفت: دخترم (مقصودش زنم، آن لکاته بود) آمده بود بر سر بالین من و سرم را روی زانویش گذاشته بود،

When I awoke in the morning, my nurse said: my daughter (she meant my wife, that harlot) had come to my bedside and placed my head upon her knee,

مثل بچه‌ها مرا تکان می‌داده. گویا حس پرستاری مادری در او بیدار شده بوده.

she had been rocking me like children. Apparently a feeling of motherly nursing had awakened in her.

کاش در همان لحظه مرده بودم. شاید آن بچه‌ای که آبستن بوده مرده است!

I wish I had died at that very moment. Perhaps that child she had been pregnant with has died!

آیا بچهٔ او به دنیا آمده بوده؟ من نمی‌دانستم.

Had her child been born? I did not know.

در این اطاق که هر دم برای من تنگ‌تر و تاریک‌تر از قبر می‌شد دائم چشم به راه زنم بودم؛ ولی او هرگز نمی‌آمد.

In this room, which each moment became narrower and darker than a grave for me, I was constantly waiting for my wife; but she never came.

آیا از دست او نبود که به این روز افتاده بودم؟

Was it not because of her that I had come to this condition?

شوخی نیست، سه سال، نه، دو سال و چهار ماه بود، ولی روز و ماه چیست؟

It is no joke: it had been three years—no, two years and four months—but what are day and month?

برای من معنی ندارد، برای کسی که در گور است زمان بی‌معنی است.

They have no meaning for me; for someone who is in the grave, time is meaningless.

این اتاق، مقبرهٔ زندگی و افکارم بود.

This room was the tomb of my life and my thoughts.

همهٔ دوندگی‌ها، صداها و همهٔ تظاهرات زندگی دیگران، زندگی رجاله‌ها که همه‌شان جسماً و روحاً یک‌جور ساخته شده‌اند برای من عجیب و بی‌معنی شده بود.

All the running about, the sounds, and all the manifestations of other people’s lives—the life of the rabble, all made alike in body and spirit—had become strange and meaningless to me.

از وقتی که بستری شده بودم در یک دنیای غریب و باورنکردنی بیدار شده بودم که احتیاجی به دنیای رجاله‌ها نداشتم.

Since I had become bedridden I had awakened in a strange, unbelievable world in which I had no need of the world of the rabble.

یک دنیایی که در خودم بود، یک دنیای پر از مجهولات؛ و مثل این بود که مجبور بودم همهٔ سوراخ‌سنبه‌های آن را سرکشی و وارسی بکنم.

A world within myself, a world full of unknowns; and it was as though I was compelled to visit and inspect all its nooks and crannies.

شب موقعی که وجود من در سرحد دو دنیا موج می‌زد، کمی قبل از دقیقه‌ای که در یک خواب عمیق و تهی غوطه‌ور بشوم، خواب می‌دیدم.

At night, when my existence surged at the frontier of two worlds, a little before the moment when I would sink into a deep and empty sleep, I dreamed.

به یک چشم به هم زدن، من زندگی دیگری به غیر از زندگی خودم را طی می‌کردم، در هوای دیگر نفس می‌کشیدم و دور بودم.

In the blink of an eye I passed through another life, other than my own; I breathed in another air and was far away.

مثل اینکه می‌خواستم از خودم بگریزم و سرنوشتم را تغییر بدهم.

It was as though I wanted to flee from myself and change my fate.

چشمم را که می‌بستم دنیای حقیقی خودم به من ظاهر می‌شد.

When I closed my eyes my true world appeared to me.

این تصویرها زندگی مخصوص به خود داشتند، آزادانه محو و دوباره پدیدار می‌شدند.

These images had a life particular to themselves; freely they faded and appeared again.

گویا ارادهٔ من در آنها مؤثر نبود. ولی این مطلب مسلّم هم نیست.

Apparently my will had no influence upon them. But this matter is not certain either.

مناظری که جلو من مجسم می‌شد خواب معمولی نبود، چون هنوز خوابم نبرده بود.

The scenes that took form before me were not an ordinary dream, for I had not yet fallen asleep.

من در سکوت و آرامش این تصویرها را از هم تفکیک می‌کردم و با یکدیگر می‌سنجیدم.

In silence and calm I distinguished these images from one another and compared them with one another.

به نظرم می‌آمد که تا این موقع خودم را نشناخته بودم، و دنیا آن‌طوری که تاکنون تصور می‌کردم مفهوم و قوهٔ خود را از دست داده بود

It seemed to me that until this moment I had not known myself, and the world as I had imagined it until now had lost its meaning and force

و به جایش تاریکی شب فرمانروایی داشت ـ چون به من نیاموخته بودند که به شب نگاه بکنم و شب را دوست داشته باشم.

and in its place the darkness of night ruled—because they had not taught me to look at the night and to love the night.

من نمی‌دانم در این وقت آیا بازویم به فرمانم بود یا نه!

I do not know whether at that time my arm was under my command or not!

گمان می‌کردم اگر دستم را به اختیار خودش می‌گذاشتم به وسیلهٔ تحریک مجهول و ناشناسی خودبه‌خود به کار می‌افتاد

I thought that if I left my hand to its own will, by means of an unknown and unfamiliar impulse it would set itself to work

بی‌آنکه بتوانم در حرکات آن دخل و تصرفی داشته باشم.

without my being able to interfere in or control its movements.

اگر دائم همهٔ تنم را مواظبت نمی‌کردم و بی‌اراده متوجه آن نبودم، قادر بود که کارهایی از آن سر بزند که هیچ انتظارش را نداشتم.

If I did not constantly watch my entire body and involuntarily attend to it, it was capable of doing things I did not expect at all.

این احساس از دیرزمانی در من پیدا شده بود که زنده‌زنده تجزیه می‌شدم.

This feeling had arisen in me long ago, that I was decomposing while still alive.

نه تنها جسمم، بلکه روحم همیشه با قلبم متناقض بود و با هم سازش نداشتند.

Not only my body, but my soul was always in contradiction with my heart, and they did not agree with each other.

همیشه یک نوع فسخ و تجزیهٔ غریبی را طی می‌کردم.

I was always passing through a strange kind of dissolution and disintegration.

گاهی فکر چیزهایی را می‌کردم که خودم نمی‌توانستم باور کنم.

Sometimes I thought things that I myself could not believe.

گاهی حس ترحم در من تولید می‌شد، در صورتی که عقلم به من سرزنش می‌کرد.

Sometimes a feeling of pity arose in me, while my reason reproached me.

اغلب با یک نفر که حرف می‌زدم، یا کاری می‌کردم، راجع به موضوع‌های گوناگون داخل بحث می‌شدم

Often, when I talked with someone, or did something, I entered into discussions of various subjects

در صورتی که حواسم جای دیگری بود به فکر خودم بودم و توی دلم به خودم ملامت می‌کردم.

while my attention was elsewhere; I was occupied with my own thoughts and inwardly blamed myself.

یک تودهٔ در حال فسخ و تجزیه بودم. گویا همیشه این‌طور بوده و خواهم بود ـ یک مخلوط نامتناسب عجیب...

I was a mass in a state of dissolution and decomposition. Apparently I had always been and would be thus—an odd, ill-proportioned mixture...

چیزی که تحمل‌ناپذیر است حس می‌کردم از همهٔ این مردمی که می‌دیدم و میانشان زندگی می‌کردم دور هستم

Something unbearable was that I felt far from all these people whom I saw and among whom I lived,

ولی یک شباهت ظاهری، یک شباهت محو و دور و در عین حال نزدیک، مرا به آنها مربوط می‌کرد.

but an outward resemblance, a dim and distant and at the same time close resemblance, connected me to them.

همین احتیاجات مشترک زندگی بود که از تعجب من می‌کاست.

It was these very common needs of life that diminished my astonishment.

شباهتی که بیشتر از همه به من زجر می‌داد این بود که رجاله‌ها هم مثل من از این لکاته ـ از زنم ـ خوششان می‌آمد و او هم بیشتر به آنها راغب بود.

The resemblance that tormented me more than anything was that the rabble, like me, also liked this harlot—my wife—and she was more inclined toward them.

حتم دارم که نقصی در وجود یکی از ما بوده است.

I am certain that there was a defect in the being of one of us.

اسمش را لکاته گذاشتم چون هیچ اسمی به این خوبی رویش نمی‌افتاد.

I gave her the name harlot because no name suited her so well.

نمی‌خواهم بگویم زنم، چون خاصیت زن و شوهری بین ما وجود نداشت و به خودم دروغ می‌گفتم.

I do not want to say my wife, because there was no husband-and-wife relationship between us and I would be lying to myself.

من همیشه از روز ازل او را لکاته نامیده‌ام؛ ولی این اسم کشش مخصوصی داشت؛

I have always, from the first day of eternity, called her harlot; but this name had a particular attraction;

اگر او را گرفتم برای این بود که اول او به طرف من آمد؛ آن هم از مکر و حیله‌اش بود.

if I married her, it was because she first came toward me; that too was from her trickery and deceit.

نه، هیچ علاقه‌ای به من نداشت. اصلاً چطور ممکن بود او به کسی علاقه پیدا بکند؟

No, she had no affection for me. How, indeed, was it possible for her to become attached to anyone?

یک زن هوس‌باز که یک مرد را برای شهوت‌رانی، یکی را برای عشق‌بازی و یکی را برای شکنجه دادن لازم داشت.

A lustful woman who needed one man for sexual indulgence, one for lovemaking, and one for tormenting.

گمان نمی‌کنم که او به این تثلیث هم اکتفا می‌کرد!

I do not think she even contented herself with this trinity!

ولی مرا قطعاً برای شکنجه دادن انتخاب کرده بود؛ و در حقیقت بهتر از این نمی‌توانست انتخاب بکند.

But she had certainly chosen me for tormenting; and in truth she could not have chosen better than this.

اما من او را گرفتم چون شبیه مادرش بود؛ چون یک شباهت محو و دور با خودم داشت.

But I married her because she resembled her mother; because she had a dim and distant resemblance to myself.

حالا او را نه تنها دوست داشتم، بلکه همهٔ ذرات تنم او را می‌خواست.

Now I not only loved her, but every particle of my body wanted her.

مخصوصاً میان تنم، چون نمی‌خواهم احساسات حقیقی را زیر لفاف موهوم عشق و علاقه و الهیات پنهان کنم.

Especially the middle of my body, for I do not want to hide true feelings beneath the imaginary covering of love, affection, and theology.

چون هوزوارشن ادبی به دهنم مزه نمی‌کند.

For literary huzvaresh does not taste good in my mouth.

گمان می‌کردم که یک‌جور تشعشع یا هاله ـ مثل هاله‌ای که دور سر انبیا می‌کشند ـ میان بدنم موج می‌زد

I imagined that a sort of radiance or halo—like the halo drawn around prophets’ heads—was rippling within my body

و هالهٔ میان بدن او را لابد هالهٔ رنجور و ناخوش من می‌طلبید و با تمام قوا به طرف خودش می‌کشید.

and my sick and suffering halo must have been seeking the halo within her body and drawing it toward itself with all its strength.

حالم که بهتر شد تصمیم گرفتم بروم؛ بروم خود را گم بکنم ـ مثل سگ خوره‌گرفته که می‌داند باید بمیرد؛

When my condition improved, I decided to go; to go and lose myself—like a dog afflicted with mange that knows it must die;

مثل پرندگانی که هنگام مرگشان پنهان می‌شوند.

like birds that hide themselves at the time of their death.

صبح زود بلند شدم، دوتا کلوچه که سر رف بود برداشتم و به طوری که کسی ملتفت نشود از خانه فرار کردم،

Early in the morning I rose, took two cookies that were on the shelf, and fled from the house in such a way that no one would notice,

از نکبتی که مرا گرفته بود گریختم، بدون مقصود معینی از میان کوچه‌ها،

I escaped from the misery that had seized me, without a definite purpose, through the lanes,

بی‌تکلیف از میان رجاله‌هایی که همهٔ آنها قیافهٔ طماع داشتند و دنبال پول و شهرت می‌دویدند گذشتم؛

aimlessly I passed among rabble who all had greedy faces and ran after money and fame;

من احتیاجی به دیدن آنها نداشتم چون یکی از آنها نمایندهٔ باقی دیگرشان بود.

I had no need to see them, since one of them represented all the others.

همهٔ آنها یک دهن بودند که یک مشت روده به دنبال آن آویخته و منتهی به آلت تناسلی‌شان می‌شد.

They were all a mouth, with a bunch of intestines hanging after it, ending in their sexual organ.

ناگهان حس کردم که چالاک‌تر و سبک‌تر شده‌ام، عضلات پاهایم به تندی و جلدی مخصوصی که تصورش را نمی‌توانستم بکنم به راه افتاده بود.

Suddenly I felt that I had become more agile and lighter; the muscles of my legs had begun to move with a particular speed and nimbleness that I could not imagine.

حس می‌کردم که از همهٔ قیدهای زندگی رسته‌ام.

I felt that I had escaped from all the bonds of life.

شانه‌هایم را بالا انداختم، این حرکت طبیعی من بود،

I raised my shoulders; this was my natural movement,

در بچگی هر وقت از زیر بار زحمت و مسئولیتی آزاد می‌شدم همین حرکت را انجام می‌دادم.

in childhood, whenever I was freed from the burden of some toil or responsibility, I made this same movement.

آفتاب بالا می‌آمد و می‌سوزانید.

The sun was rising and burning.

در کوچه‌های خلوت افتادم، سر راهم خانه‌های خاکستری رنگ به اشکال هندسی عجیب و غریب - مکعب، منشور، مخروطی - با دریچه‌های کوتاه و تاریک دیده می‌شد.

I entered deserted lanes; along my way gray-colored houses in strange geometrical shapes—cubes, prisms, cones—could be seen, with short, dark openings.

این دریچه‌ها بی‌دروبست، بی‌صاحب و موقت به نظر می‌آمدند.

These openings seemed without doors or barriers, ownerless and temporary.

مثل این بود که هرگز یک موجود زنده نمی‌توانست در این خانه‌ها مسکن داشته باشد.

It was as though a living creature could never have dwelt in these houses.

خورشید مانند تیغ طلایی از کنار سایهٔ دیوار می‌تراشید و برمی‌داشت.

The sun, like a golden blade, shaved away and removed the edge of the wall's shadow.

کوچه‌ها بین دیوارهای کهنهٔ سفیدکرده ممتد می‌شدند، همه جا آرام و گنگ بود، مثل اینکه همهٔ عناصر قانون مقدس آرامش هوای سوزان - قانون سکوت - را مراعات کرده بودند.

The lanes stretched between old whitewashed walls; everything was quiet and mute, as though all the elements had observed the sacred law of the stillness of the burning air—the law of silence.

به نظر می‌آمد که در همه جا اسراری پنهان بود، به طوری که ریه‌هایم جرئت نفس کشیدن را نداشتند.

It seemed that secrets were hidden everywhere, so that my lungs did not dare to breathe.

یک مرتبه ملتفت شدم که از دروازه خارج شده‌ام.

Suddenly I noticed I had passed outside the gate.

حرارت آفتاب با هزاران دهن مکنده عرق تن مرا بیرون می‌کشید.

The heat of the sun, with a thousand sucking mouths, drew the sweat out of my body.

بته‌های صحرا زیر آفتاب تابان به رنگ زردچوبه درآمده بودند.

The shrubs of the plain had become the color of turmeric under the shining sun.

خورشید مثل چشم تب‌دار، پرتو سوزان خود را از ته آسمان نثار منظرهٔ خاموش و بی‌جان می‌کرد.

The sun, like a feverish eye, scattered its burning rays from the bottom of the sky over the silent, lifeless landscape.

ولی خاک و گیاه‌های اینجا بوی مخصوصی داشت، بوی آن به قدری قوی بود که از استشمام آن به یاد دقیقه‌های بچگی خودم افتادم.

But the soil and plants here had a particular smell, so strong that smelling it reminded me of the moments of my childhood.

نه تنها حرکات و کلمات آن زمان را در خاطرم مجسم کرد، بلکه یک لحظه آن دوره را در خودم حس کردم، مثل اینکه دیروز اتفاق افتاده بود.

It not only brought the movements and words of that time before my memory, but for a moment I felt that period within myself, as though it had happened yesterday.

یک نوع سرگیجهٔ گوارا به من دست داد، مثل اینکه دوباره در دنیای گمشده‌ای متولد شده بودم.

A kind of pleasant dizziness came over me, as though I had been born again in a lost world.

این احساس یک خاصیت مست‌کننده داشت و مانند شراب کهنهٔ شیرین در رگ و پی من تا ته وجودم تأثیر کرد.

This feeling had an intoxicating property and affected the depths of my being, through my veins and sinews, like sweet old wine.

در صحرا خارها، سنگ‌ها، تنهٔ درخت‌ها و بته‌های کوچک کاکوتی را می‌شناختم، بوی خودمانی سبزه‌ها را می‌شناختم، یاد روزهای دوردست خودم افتادم ولی همهٔ این یادبودها به طرز افسون‌مانندی از من دور شده بود و آن یادگارها با هم زندگی مستقلی داشتند، در صورتی که من شاهد دور و بیچاره‌ای بیش نبودم و حس می‌کردم که میان من و آنها گرداب عمیقی کنده شده بود.

In the plain I recognized the thorns, stones, tree trunks and little wild-thyme shrubs; I recognized the familiar smell of the greenery; I remembered my faraway days, but all these memories had moved away from me in an enchanted manner, and those memories had an independent life among themselves, while I was no more than a distant and helpless witness, and I felt a deep whirlpool had been dug between them and me.

حس می‌کردم که امروز دلم تهی است، و بته‌های عطر جادویی آن زمان را گم کرده بودند، درخت‌های سرو بیشتر فاصله پیدا کرده بودند، تپه‌ها خشک‌تر شده بودند.

I felt that today my heart was empty, and the bushes had lost the magical fragrance of that time; the cypress trees were farther apart and the hills had become drier.

موجودی که آن وقت بودم دیگر وجود نداشت و اگر حاضرش می‌کردم و با او حرف می‌زدم نمی‌شنید و مطالب مرا نمی‌فهمید.

The being I had been then no longer existed; if I summoned him and spoke to him, he would not hear or understand what I said.

صورت یک نفر آدمی را داشت که سابق بر این با او آشنا بوده‌ام ولی از من و جزو من نبود.

He had the appearance of someone I once knew, but he was not me and not part of me.

دنیا به نظرم یک خانهٔ خالی و غم‌انگیز آمد و در سینه‌ام اضطرابی دوران می‌زد، مثل اینکه حالا مجبور بودم با پای برهنه همهٔ اطاق‌های این خانه را سرکشی بکنم.

The world seemed to me an empty and sorrowful house, and anxiety swirled in my breast, as though I were now compelled to inspect all the rooms of this house barefoot.

از اطاق‌های تودرتو می‌گذشتم، ولی زمانی که به اطاق آخر در مقابل آن لکاته می‌رسیدم درهای پشت سرم خودبخود بسته می‌شد و فقط سایه‌های لرزان دیوارهایی که زاویهٔ آنها محو شده بود مانند کنیزان و غلامان سیاهپوست در اطراف من پاسبانی می‌کردند.

I passed through the rooms within rooms, but when I reached the last room facing that harlot, the doors behind me closed of themselves, and only the trembling shadows of walls whose angles had disappeared stood guard around me like Black female and male servants.

نزدیک نهر سورن که رسیدم جلوم یک کوه خشک خالی پیدا شد.

When I came near the Soren stream, a bare, dry mountain appeared before me.

هیکل خشک و سخت کوه مرا به یاد دایه‌ام انداخت، نمی‌دانم چه رابطه‌ای بین آنها وجود داشت!

The mountain's hard, dry bulk reminded me of my nurse; I do not know what connection existed between them!

از کنار کوه گذشتم، در یک محوطهٔ کوچک و باصفایی رسیدم که اطرافش را کوه گرفته بود، روی زمین از بته‌های نیلوفر کبود پوشیده شده بود، و بالای کوه یک قلعهٔ بلند که با خشت‌های وزین ساخته بودند دیده می‌شد.

I passed beside the mountain and came to a small and pleasant enclosure surrounded by mountains. The ground was covered with blue morning-glory bushes, and on top of the mountain a tall fortress built of heavy bricks could be seen.

در این وقت احساس خستگی کردم.

At that time I felt tired.

رفتم کنار نهر سورن زیر سایهٔ یک درخت کهن سرو روی ماسه نشستم.

I went beside the Soren stream, sat on the sand in the shade of an old cypress tree.

جای خلوت و دنجی بود.

It was a deserted, secluded place.

به نظر می‌آمد که تا حالا کسی پایش را اینجا نگذاشته بود.

It seemed that nobody had ever set foot there.

ناگهان ملتفت شدم دیدم از پشت درخت‌های سرو یک دختر بچه بیرون آمد و به طرف قلعه رفت.

Suddenly I noticed a little girl coming out from behind the cypress trees and going toward the fortress.

لباس سیاهی داشت که با تار و پود خیلی نازک و سبک گویا با ابریشم بافته شده بود.

She wore a black dress that was woven with very thin and light warp and weft, apparently of silk.

ناخن دست چپش را می‌جوید و با حرکت آزادانه و بی‌اعتنا می‌لغزید و رد می‌شد.

She was biting the nail of her left hand and was gliding past with free and indifferent movement.

به نظرم آمد که من او را دیده بودم و می‌شناختم.

It seemed to me that I had seen and knew her.

ولی از این فاصلهٔ دور زیر پرتو خورشید نتوانستم تشخیص بدهم که چه‌طور یک مرتبه ناپدید شد!

But from this far distance, under the sun's rays, I could not make out how she suddenly disappeared!

من سر جای خودم خشکم زده بود، بی‌آنکه بتوانم کمترین حرکتی بکنم.

I remained frozen in place, without being able to make the slightest movement.

ولی یک دفعه با چشم‌های جسمانی خودم او را دیدم که از جلو من گذشت و ناپدید شد.

But all at once I saw her with my bodily eyes passing before me and disappearing.

آیا او موجودی حقیقی و یا یک وهم بود؟

Was she a real being or an illusion?

آیا خواب دیده بودم و یا در بیداری بود؟

Had I dreamed, or was I awake?

هرچه کوشش کردم که یادم بیاید بیهوده بود.

However much I tried to remember, it was useless.

لرزهٔ مخصوصی روی تیرهٔ پشتم حس کردم.

I felt a particular shiver down my spine.

به نظرم آمد که در این ساعت همهٔ سایه‌های قلعه روی کوه جان گرفته بودند و آن دخترک یکی از ساکنین سابق شهر قدیمی ری بوده.

It seemed that at that hour all the shadows of the fortress upon the mountain had come to life and that the girl was one of the former inhabitants of ancient Ray.

منظره‌ای که جلو من بود یک مرتبه به نظرم آشنا آمد.

Suddenly the scene before me seemed familiar.

در بچگی یک روز سیزده‌به‌در یادم افتاد که همین‌جا آمده بودم، مادرزنم و آن لکاته هم بودند.

I remembered one Sizdah Bedar day in my childhood when I had come to this very place; my mother-in-law and that harlot were also there.

ما چه‌قدر آن روز پشت درخت‌های سرو دنبال یکدیگر دویدیم و بازی کردیم!

How much we had run after one another and played behind the cypress trees that day!

بعد یک دسته از بچه‌های دیگر هم به ما ملحق شدند که درست یادم نیست.

Then a group of other children joined us, whom I do not remember well.

سرمامک‌بازی می‌کردیم.

We were playing hide-and-seek.

یک مرتبه که من دنبال همین لکاته رفتم نزدیک همان نهر سورن بود پای او لغزید و در نهر افتاد؛

Once, as I chased this very harlot near the same Soren stream, her foot slipped and she fell into the water.

او را بیرون آوردند بردند پشت درخت سرو رختش را عوض بکنند من هم دنبالش رفتم.

They pulled her out and took her behind a cypress to change her clothes; I followed her.

جلو او چادرنماز گرفته بودند، اما من دزدکی از پشت درخت تمام تنش را دیدم.

They held a prayer chador in front of her, but from behind the tree I secretly saw her entire body.

او لبخند می‌زد و انگشت سبابهٔ دست چپش را می‌جوید.

She smiled and bit the forefinger of her left hand.

بعد یک رودوشی سفید به تنش پیچیدند و لباس سیاه ابریشمی او را که از تار و پود نازک بافته شده بود جلو آفتاب پهن کردند.

Then they wrapped a white covering around her and spread her black silk dress, woven of thin threads, in the sun.

بالاخره پای درخت کهن سرو روی ماسه دراز کشیدم.

Finally I lay down on the sand at the foot of the old cypress.

صدای آب مانند حرف‌های بریده‌بریده و نامفهومی که در عالم خواب زمزمه می‌کنند به گوشم می‌رسید.

The sound of the water reached my ears like broken, incomprehensible words murmured in a dream.

دست‌هایم را بی‌اختیار در ماسهٔ گرم و نمناک فروبردم.

Without willing it, I plunged my hands into the warm damp sand.

ماسهٔ گرم نمناک را در مشتم می‌فشردم مثل گوشت سفت تن دختری بود که در آب افتاده باشد و لباسش را عوض کرده باشند.

I squeezed the warm damp sand in my fist; it was like the firm flesh of a girl who had fallen in the water and whose clothes had been changed.

نمی‌دانم چه‌قدر وقت گذشت وقتی از سر جای خودم بلند شدم بی‌اراده به راه افتادم.

I do not know how much time passed; when I rose from my place I set out without willing it.

همه جا ساکت و آرام بود.

Everywhere was still and quiet.

من می‌رفتم ولی اطراف خودم را نمی‌دیدم.

I moved, but I did not see what was around me.

یک قوه‌ای که به ارادهٔ من نبود مرا وادار به رفتن می‌کرد.

A force not subject to my will compelled me to go.

همهٔ حواسم متوجه قدم‌های خودم بود.

All my senses were directed toward my footsteps.

من راه نمی‌رفتم ولی مثل آن دختر سیاهپوش روی پاهایم می‌لغزیدم و رد می‌شدم.

I was not walking, but like that black-clad girl I glided on my feet and passed along.

همین که به خودم آمدم دیدم در شهر و جلو خانهٔ پدرزنم هستم.

When I came to myself I saw that I was in the city in front of my father-in-law's house.

نمی‌دانم چرا گذارم به خانهٔ پدرزنم افتاد!

I do not know why I happened to come to my father-in-law's house!

پسر کوچکش - برادرزنم - روی سکو نشسته بود، مثل سیبی که با خواهرش نصف کرده باشند.

His little son—my brother-in-law—was sitting on the platform, like an apple cut in half with his sister.

چشم‌های مورب ترکمنی، گونه‌های برجسته، رنگ گندمی، دماغ شهوتی، صورت لاغر ورزیده داشت.

He had slanting Turkmen eyes, prominent cheeks, a wheat-colored complexion, a sensual nose and a lean, well-formed face.

همین‌طور که نشسته بود انگشت سبابهٔ دست چپش را به دهنش گذاشته بود.

Sitting there, he had put the forefinger of his left hand in his mouth.

من بی‌اختیار جلو رفتم دست کردم کلوچه‌هایی که در جیبم بود درآوردم به او دادم و گفتم: «اینها را شاجون برایت داده.» چون به زن من به جای مادر خودش شاجون می‌گفت.

I went forward involuntarily, put my hand in my pocket, took out the cookies that were there, gave them to him and said, 'Shajoon gave these to you.' For he called my wife Shajoon in place of his own mother.

او با چشم‌های ترکمنی خود نگاه تعجب‌آمیزی به کلوچه‌ها کرد که با تردید در دستش گرفته بود.

With his Turkmen eyes he looked in surprise at the cookies he held hesitantly.

من روی سکوی خانه نشستم او را در بغلم نشاندم و به خودم فشار دادم.

I sat on the platform of the house, seated him in my lap and pressed him against myself.

تنش گرم و ساق پاهایش شبیه ساق پاهای زنم بود و همان حرکات بی‌تکلف او را داشت.

His body was warm and his lower legs resembled those of my wife, and he had her same unconstrained movements.

لب‌های او شبیه لب‌های پدرش بود، اما آنچه که نزد پدرش مرا متنفر می‌کرد برعکس در او برای من جذبه و کشندگی داشت، مثل این بود که لب‌های نیمه‌باز او تازه از یک بوسهٔ گرم طولانی جدا شده؛

His lips resembled his father's, but what repelled me in his father had, by contrast, attraction and pull for me in him; it was as though his half-open lips had just parted from a long, warm kiss.

روی دهن نیمه‌بازش را بوسیدم که شبیه لب‌های زنم بود.

I kissed his half-open mouth, which resembled my wife's lips.

لب‌های او طعم کونهٔ خیار می‌داد - تلخ‌مزه و گس بود.

His lips tasted of the end of a cucumber—bitter and astringent.

لابد لب‌های آن لکاته هم همین طعم را داشت!

Surely that harlot's lips had the same taste!

در همین وقت دیدم پدرش - آن پیرمرد قوزی که شال گردن بسته بود - از در خانه بیرون آمد بی‌آنکه به طرف من نگاه بکند رد شد.

At that moment I saw his father—that hunchbacked old man wearing a scarf—come out of the house and pass without looking toward me.

بریده‌بریده می‌خندید، خندهٔ ترسناکی بود که مو را به تن آدم راست می‌کرد؛

He laughed in broken bursts, a frightening laugh that made a person's hair stand on end;

و شانه‌هایش از شدت خنده می‌لرزید.

his shoulders trembled from laughing so hard.

از زور خجالت می‌خواستم به زمین فروبروم.

I wanted to sink into the ground from shame.

نزدیک غروب شده بود، بلند شدم، مثل اینکه می‌خواستم از خودم فرار بکنم.

It was nearing sunset. I got up, as though wishing to flee from myself.

بدون اراده راه خانه را پیش گرفتم.

Without willing it, I took the road home.

هیچ کس و هیچ چیز را نمی‌دیدم؛

I saw no one and nothing;

به نظرم می‌آمد که از میان یک شهر مجهول و ناشناس حرکت می‌کردم!

it seemed I was moving through an unknown, unfamiliar city!

خانه‌های عجیب و غریب با اشکال هندسی بریده‌بریده با دریچه‌های متروک سیاه اطراف من بود.

Strange houses of broken geometrical forms with dark abandoned openings surrounded me.

مثل این بود که هرگز یک جنبنده نمی‌توانست در آن مسکن داشته باشد.

It was as though no living creature could ever have lived in them.

ولی دیوارهای سفید آنها با روشنایی ناچیزی می‌درخشید، و چیزی که غریب بود، چیزی که نمی‌توانستم باور بکنم، در مقابل هریک از این دیوارها می‌ایستادم، جلو مهتاب سایه‌ام بزرگ و غلیظ به دیوار می‌افتاد ولی بدون سر بود. سایه‌ام سر نداشت.

Yet their white walls shone with a faint light, and what was strange, what I could not believe, was that whenever I stood in front of one of these walls, my shadow was cast large and thick upon it in the moonlight, but without a head. My shadow had no head.

شنیده بودم که اگر سایهٔ کسی سر نداشته باشد تا سر سال می‌میرد.

I had heard that if a person’s shadow had no head, that person would die before the end of the year.

هراسان وارد خانه‌ام شدم و به اطاقم پناه بردم.

Terrified, I entered my house and took refuge in my room.

در همین وقت خون‌دماغ شدم، و بعد از آنکه مقدار زیادی خون از دماغم رفت بیهوش در رختخوابم افتادم.

At that very moment my nose began bleeding, and after much blood had flowed from it, I fell unconscious onto my bed.

دایه‌ام مشغول پرستاری من شد.

My nurse began taking care of me.

قبل از اینکه بخوابم در آینه به صورت خود نگاه کردم دیدم صورتم شکسته، محو و بی‌روح شده بود.

Before going to sleep I looked at my face in the mirror and saw that my face had become worn, indistinct, and without spirit.

به قدری محو بود که خودم را نمی‌شناختم.

It was so indistinct that I did not recognize myself.

رفتم در رختخواب لحاف را روی سرم کشیدم، غلت زدم، رویم را به طرف دیوار کردم، پاهایم را جمع کردم، چشمهایم را بستم و دنباله خیالات را گرفتم.

I went to bed, pulled the quilt over my head, turned over, turned my face toward the wall, drew up my legs, closed my eyes, and followed the continuation of my imaginings.

این رشته‌هایی که سرنوشت تاریک، غم‌انگیز، مهیب و پر از کیف مرا تشکیل می‌داد؛

These threads that made up my dark, sorrowful, terrible, and pleasure-filled fate;

آنجایی که زندگی با مرگ به هم آمیخته می‌شود و تصویرهای منحرف‌شده به وجود می‌آید؛

the place where life becomes mixed with death and distorted images come into being;

میلهای کشته‌شده دیرین، میلهای محوشده و خفه‌شده دوباره زنده می‌شوند و فریاد انتقام می‌کشند.

old, extinguished desires, desires effaced and stifled, come alive again and cry out for revenge.

در این وقت از طبیعت و دنیای ظاهری کنده می‌شدم و حاضر بودم که در جریان ازلی محو و نابود شوم.

At this time I became detached from nature and the outward world and was ready to be effaced and destroyed in the eternal current.

چند بار با خودم زمزمه کردم: «مرگ...

Several times I murmured to myself: “Death...

مرگ...

death...

کجایی؟» همین به من تسکین داد و چشمهایم به هم رفت.

where are you?” This gave me relief, and my eyes closed.

چشمهایم که بسته شد دیدم در میان محمدیه بودم، دار بلندی برپا کرده بودند و پیرمرد خنزرپنزری جلو اطاقم را به چوبه دار آویخته بودند.

When my eyes closed, I saw that I was in the middle of Mohammadiyeh. They had erected a tall gallows and had hung the old junk dealer from in front of my room on the gallows.

چند نفر داروغه مست پای دار شراب می‌خوردند.

Several drunken police officers were drinking wine at its foot.

مادرزنم با صورت برافروخته، با صورتی که در موقع اوقات تلخی زنم حالا می‌بینم که رنگ لبش می‌پرد و چشمهایش گرد و وحشت‌زده می‌شود، دست مرا می‌کشید از میان مردم رد می‌کرد و به میرغضب که لباس سرخ پوشیده بود نشان می‌داد و می‌گفت: «این هم دار بزنید».

My mother-in-law, with an inflamed face—with the face I now see when my wife is in a bad temper, when the color drains from her lips and her eyes become round and terrified—was pulling my hand, leading me through the crowd, pointing me out to the executioner, who wore red clothes, and saying: “Hang this one too.”

من هراسان از خواب پریدم، مثل کوره می‌سوختم، تنم خیس عرق بود و حرارت سوزانی روی گونه‌هایم شعله‌ور بود.

I woke from sleep in terror; I was burning like a furnace, my body was wet with sweat, and a burning heat flamed on my cheeks.

برای اینکه خودم را از دست این کابوس برهانم بلند شدم آب خوردم و کمی به سر و رویم زدم.

To free myself from this nightmare, I got up, drank water, and splashed a little on my head and face.

دوباره خوابیدم ولی خواب به چشمم نمی‌آمد.

I lay down again, but sleep would not come to my eyes.

در سایه‌روشن اطاق به کوزه آب که روی رف بود خیره شده بودم.

In the half-light of the room I was staring at the water jar on the shelf.

به نظرم آمد تا مدتی که کوزه روی رف است خوابم نخواهد برد.

It seemed to me that as long as the jar remained on the shelf I would not fall asleep.

یکجور ترس بیجا برایم تولید شده بود که کوزه خواهد افتاد، بلند شدم که جای کوزه را محفوظ کنم، ولی به واسطه تحریک مجهولی که خودم ملتفت نبودم دستم را عمداً به کوزه خورد، کوزه افتاد و شکست.

An unfounded fear had arisen in me that the jar would fall. I got up to make its position secure, but through some unknown impulse of which I was not aware, my hand deliberately struck the jar; the jar fell and broke.

بالاخره پلکهای چشمم را به هم فشار دادم، اما به خیالم رسید که دایه‌ام بلند شده به من نگاه می‌کند.

Finally I pressed my eyelids together, but I imagined that my nurse had got up and was looking at me.

مشتهای خود را زیر لحاف گره کردم، اما هیچ اتفاق فوق‌العاده‌ای رخ نداده بود.

I clenched my fists beneath the quilt, but nothing extraordinary had happened.

در حالت اغما صدای در کوچه را شنیدم، صدای پای دایه‌ام را شنیدم که نعلینش به زمین می‌کشید و رفت نان و پنیر را گرفت.

In a state of stupor I heard the door to the alley; I heard my nurse's footsteps, her slippers dragging on the ground, as she went and got bread and cheese.

بعد صدای دوردست فروشنده‌ای آمد که می‌خواند «صفرا بره شاتوت...»

Then came the distant voice of a seller calling: “Mulberries take away bile...”

نه، زندگی مثل معمول، خسته‌کننده شروع شده بود.

No, life had begun, tiresome as usual.

روشنایی زیادتر می‌شد، چشمهایم را که باز کردم یک تکه از انعکاس آفتاب روی سطح آب حوض که از دریچه اطاقم به سقف افتاده بود می‌لرزید.

The light was increasing; when I opened my eyes, a patch of reflected sunlight from the surface of the courtyard pool, cast through my room's opening onto the ceiling, was trembling.

به نظرم آمد خواب دیشب آنقدر دور و محو شده بود مثل اینکه چند سال قبل وقتی بچه بودم دیده‌ام.

Last night's dream seemed so distant and faded that it was as though I had seen it several years earlier, when I was a child.

دایه‌ام چاشت مرا آورده، مثل این بود که صورت دایه‌ام روی یک آینه دق منعکس شده باشد، آنقدر کشیده و لاغر به نظرم جلوه کرد، به شکل باورنکردنی مضحکی درآمده بود.

My nurse had brought my morning meal. It was as if my nurse's face were reflected in a distorting mirror; it appeared to me so elongated and thin; it had taken on an unbelievably ridiculous shape.

انگاری که وزن سنگینی صورتش را پایین کشیده بود.

As if a heavy weight had pulled her face downward.

با اینکه ننه‌جون می‌دانست دود غلیان برایم بد است باز هم در اطاقم غلیان می‌کشید.

Although Naneh-Joon knew that hookah smoke was bad for me, she still smoked the hookah in my room.

اصلاً تا غلیان نمی‌کشید سر دماغ نمی‌آمد.

In fact, until she smoked the hookah, she was not in good spirits.

از بس که دایه‌ام از خانه‌اش از عروسش و پسرش برایم حرف زده بود، مرا هم با کیفهای شهوتی خودش شریک کرده بود.

My nurse had spoken to me so much about her house, her daughter-in-law and her son that she had made me a participant in her own sensual pleasures.

چقدر احمقانه است!

How foolish it is!

گاهی بی‌جهت به فکر زندگی اشخاص خانه دایه‌ام می‌افتادم؛

Sometimes, without reason, I would think about the lives of the people in my nurse's house;

ولی نمی‌دانم چرا هرجور زندگی و خوشی دیگران دلم را به هم می‌زند ـ در صورتی که می‌دانستم زندگی من تمام شده و بطرز دردناکی آهسته خاموش می‌شود!

but I do not know why every sort of life and happiness of other people turns my stomach—even though I knew that my own life was finished and was painfully and slowly being extinguished!

به من چه ربطی داشت که فکرم را متوجه زندگی احمقها و رجاله‌ها بکنم که سالم بودند، خوب می‌خوردند، خوب می‌خوابیدند و خوب جماع می‌کردند و هرگز ذره‌ای از دردهای مرا حس نکرده بودند و بالهای مرگ هر دقیقه به سر و صورتشان ساییده نشده بود؟

What did it have to do with me that I should turn my thoughts toward the lives of fools and common rabble who were healthy, ate well, slept well, and had intercourse well, and had never felt the slightest part of my pains, and whose heads and faces had not been brushed every minute by the wings of death?

ننه‌جون مثل بچه‌ها با من رفتار می‌کرد.

Naneh-Joon treated me like a child.

می‌خواست همه جای مرا ببیند.

She wanted to see every part of me.

من هنوز از زنم رودرواسی داشتم.

I still had a sense of embarrassment before my wife.

وارد اطاقم که می‌شد روی خلط خودم را که در لگن انداخته بودم می‌پوشاندم.

When she entered my room, I covered the phlegm I had spat into the basin.

موی سر و ریشم را شانه می‌کردم.

I combed my hair and beard.

شبکلاهم را مرتب می‌کردم.

I straightened my nightcap.

ولی پیش دایه‌ام هیچ جور رودرواسی نداشتم.

But before my nurse I had no embarrassment of any kind.

چرا این زن که هیچ رابطه‌ای با من نداشت خودش را آنقدر داخل زندگی من کرده بود.

Why had this woman, who had no relation to me, involved herself so deeply in my life?

یادم است در همین اطاق، روی آب‌انبار، زمستانها کرسی می‌گذاشتند.

I remember that in this very room, above the cistern, they used to set up a korsi in winter.

من و دایه‌ام با همین لکاته دور کرسی می‌خوابیدیم.

My nurse and I slept around the korsi with this very harlot.

تاریک‌روشن، چشمهایم بازمیشد نقش روی پرده گلدوزی که جلو در آویزان بود در مقابل چشمم جان می‌گرفت؛

In the half-light, when my eyes opened, the design on the embroidered curtain hanging before the door came alive before my eyes.

چه پرده عجیب ترسناکی بود؟

What a strange, frightening curtain it was!

رویش یک پیرمرد قوزکرده شبیه جوکیان هند شالمه بسته زیر یک درخت سرو نشسته بود و سازی شبیه سه‌تار در دست داشت و یک دختر جوان خوشگل مانند بوگام‌داسی رقاصه بتکده‌های هند دستهایش را زنجیر کرده بود و مثل این بود که مجبور است جلو پیرمرد برقصد!

On it a hunchbacked old man, resembling an Indian ascetic and wearing a turban, sat beneath a cypress tree, holding an instrument resembling a setar, while a beautiful young girl, like a Bugam-Dasi, a dancer from the temples of India, had her hands chained and seemed compelled to dance before him!

پیش خودم تصور می‌کردم شاید این پیرمرد را هم در یک سیاهچال با یک مارناگ انداخته بودند که به این شکل درآمده بود و موهای سر و ریشش سفید شده بود.

I imagined that perhaps this old man too had been thrown into a dungeon with a naga snake, had taken on this appearance, and his hair and beard had turned white.

از این پرده‌های زردوزی هندی بود که شاید پدر یا عمویم از ممالک دور فرستاده بودند.

It was one of those Indian gold-embroidered curtains that perhaps my father or uncle had sent from distant lands.

به این شکل که زیاد دقیق می‌شدم می‌ترسیدم.

When I looked too closely at this design I was afraid.

دایه‌ام را خواب‌آلود بیدار می‌کردم، او با نفس بدبو و موهای خشن سیاهش که به صورتم مالیده می‌شد مرا به خودش می‌چسبانید.

I woke my drowsy nurse; with her foul breath and coarse black hair rubbing against my face, she pressed me against herself.

صبح که چشمم باز شد او به همان شکل در نظرم جلوه کرد.

In the morning when I opened my eyes, she appeared to me in the same form.

فقط خطهای صورتش گودتر و سخت‌تر شده بود.

Only the lines of her face had become deeper and harder.

اغلب برای فراموشی، برای فرار از خودم، ایام بچگی خودم را به یاد می‌آورم. برای اینکه خودم را در حال قبل از ناخوشی حس بکنم؛

Often, for forgetfulness, to escape from myself, I recall the days of my childhood, to feel myself as I was before illness;

حس بکنم که سالم‌ام؛

to feel that I am healthy.

هنوز حس می‌کردم که بچه هستم و برای مرگم، برای معدوم شدنم یک نفس دومی بود که به حال من ترحم می‌آورد، به حال این بچه‌ای که خواهد مرد.

I still felt that I was a child, and for my death, for my annihilation, there was a second self that took pity on me, on this child who would die.

در مواقع ترسناک زندگی خودم همینکه صورت آرام دایه‌ام را می‌دیدم، صورت رنگ‌پریده، چشمهای گود و بی‌حرکت و کدر و پره‌های نازک بینی و پیشانی استخوانی پهن او را که می‌دیدم، یادگارهای آنوقت در من بیدار می‌شد.

In the frightening moments of my life, as soon as I saw my nurse's calm face—her pale face, sunken, motionless and dull eyes, thin nostrils, and broad bony forehead—the memories of that time awakened in me.

شاید امواج مرموزی از او تراوش می‌کرد که باعث تسکین من می‌شد.

Perhaps mysterious waves emanated from her and gave me relief.

یک خال گوشتی روی شقیقه‌اش بود که رویش مو درآورده بود.

There was a fleshy mole on her temple with hair growing out of it.

گویا فقط امروز متوجه خال او شدم، پیشتر که به صورتش نگاه می‌کردم اینطور دقیق نمی‌شدم.

It was as though only today I noticed her mole; before, when I looked at her face, I had not looked so closely.

اگر چه ننه‌جون ظاهراً تغییر کرده بود ولی افکارش به حال خود باقی مانده بود.

Although Naneh-Joon had apparently changed, her thoughts had remained as they were.

فقط به زندگی بیشتر اظهار علاقه می‌کرد و از مرگ می‌ترسید.

Only, she expressed more attachment to life and feared death.

مگسهایی که اول پاییز به اطاق پناه می‌آوردند.

The flies that took refuge in the room at the beginning of autumn.

اما زندگی من در هر روز و هر دقیقه عوض می‌شد.

But my life changed every day and every minute.

به نظرم می‌آمد که طول زمان و تغییراتی که ممکن بود آدمها در چندین سال انجام بکنند برای من این سرعت سیر و جریان هزاران بار مضاعف و تندتر شده بود.

It seemed to me that the span of time and changes that people might undergo over several years had, for me, a course and current thousands of times multiplied and faster,

در صورتی که خوشی آن به طور معکوس به طرف صفر می‌رفت و شاید از صفر هم تجاوز می‌کرد.

while its happiness moved inversely toward zero and perhaps even passed beyond zero.

کسانی هستند که از بیست سالگی شروع به جان‌کندن می‌کنند در صورتی که بسیاری از مردم فقط در هنگام مرگشان خیلی آرام و آهسته مثل پیه‌سوزی که روغنش تمام بشود خاموش می‌شوند.

There are people who begin dying at twenty, whereas many people go out only at their death, very quietly and slowly, like an oil lamp whose oil has run out.

ظهر که دایه‌ام ناهارم را آورد من زدم زیر کاسه آش، فریاد کشیدم، با تمام قوایم فریاد کشیدم.

At noon, when my nurse brought my lunch, I struck the bowl of soup from beneath, cried out, cried out with all my strength.

همه اهل خانه آمدند جلو اطاقم جمع شدند.

Everyone in the house came and gathered in front of my room.

آن لکاته هم آمد و زود رد شد.

That harlot came too and quickly passed by.

به شکمش نگاه کردم، بالا آمده بود.

I looked at her belly; it had swollen.

نه، هنوز نزائیده بود.

No, she had not yet given birth.

رفتند حکیم‌باشی را خبر کردند.

They went to fetch the physician.

من پیش خودم کیف می‌کردم که اقلاً این احمقها را به زحمت انداخته‌ام.

I was pleased with myself that at least I had caused these fools some trouble.

حکیم‌باشی با سه قبضه ریش آمد، دستور داد که من تریاک بکشم.

The physician came with his three fistfuls of beard and ordered that I smoke opium.

چه داروی گرانبهائی برای زندگی دردناک من بود!

What a precious medicine it was for my painful life!

وقتی که تریاک می‌کشیدم افکارم بزرگ، لطیف، افسون‌آمیز و پرّان می‌شد، در محیط دیگری ورای دنیای معمولی سیر و سیاحت می‌کردم، خیالات و افکارم از قید ثقیل و سنگینی چیزهای زمینی آزاد می‌شد و به سوی سپهر آرام و خاموشی پرواز می‌کرد، مثل اینکه مرا روی بالهای شب‌پره طلائی گذاشته بودند و در یک دنیای تهی و درخشان که به هیچ مانعی برنمی‌خورد گردش می‌کردم.

When I smoked opium, my thoughts became great, delicate, enchanting, and flying. I traveled through another realm beyond the ordinary world; my imaginings and thoughts were freed from the heavy constraint and weight of earthly things and flew toward a peaceful, silent firmament, as though they had placed me upon the wings of a golden moth and I were roaming in an empty and shining world where I encountered no obstacle.

به قدری این تأثیر عمیق و پرکیف بود که از مرگ هم کیفش بیشتر بود.

So deep and pleasurable was this effect that its pleasure was greater even than death.

از پای منقل که بلند شدم رفتم دریچهٔ رو به حیاطمان، دیدم دایه‌ام جلو آفتاب نشسته بود سبزی پاک می‌کرد.

When I got up from beside the brazier, I went to the window facing our courtyard; I saw that my nurse was sitting in the sun cleaning vegetables.

شنیدم به عروسش گفت: «همه‌مون دل‌ضعفه شدیم؛ کاشکی خدا بکشدش راحتش کنه.»

I heard her say to her daughter-in-law, “We have all grown faint at heart; if only God would kill him and put him at ease.”

گویا حکیم‌باشی به آنها گفته بود که من خوب نمی‌شوم. اما من هیچ تعجبی نکردم. چقدر این مردم احمق هستند!

Apparently the physician had told them that I would not get well. But I was not surprised at all. How foolish these people are!

همینکه یک ساعت بعد برایم جوشانده آورد چشمانش از زور گریه سرخ شده بود و باد کرده بود. اما روبروی من زورکی لبخند زد.

When, an hour later, she brought me a decoction, her eyes had become red and swollen from so much crying. But in front of me she forced a smile.

جلو من بازی درمی‌آوردند، آنهم چقدر ناشی؟ به خیالشان من خودم نمی‌دانستم! ولی چرا این زن به من اظهار علاقه می‌کرد؟ چرا خودش را شریک درد من می‌دانست؟

They were acting in front of me, and how clumsily! They imagined I did not know myself! But why did this woman show affection for me? Why did she consider herself a sharer in my pain?

یک روز به او پول داده بودند و پستانهای ورچروکیدهٔ سیاهش را مثل دولچه توی لپ من چپانیده بود. کاش خوره به پستانهایش افتاده بود!

One day they had given her money, and she had thrust her shriveled black breasts into my cheek like a small water bucket. If only canker had eaten her breasts!

حالا که پستانهایش را می‌دیدم عقم می‌نشست که آنوقت با اشتهای هرچه تمامتر شیرهٔ زندگی او را می‌مکیدم و حرارت تنمان در هم داخل می‌شده.

Now when I saw her breasts I felt disgust at the thought that then, with the fullest appetite, I had sucked the sap of her life and the warmth of our bodies had mingled.

او تمام تن مرا دستمالی می‌کرده، و برای همین بود که حالا هم با جسارت مخصوصی که ممکن است یک زن بی‌شوهر داشته باشد نسبت به من رفتار می‌کرد.

She used to handle my entire body, and for this reason even now she behaved toward me with a particular boldness that an unmarried woman might have.

به همان چشم بچگی به من نگاه می‌کرد، چون یک وقتی مرا لب چاهک سرپا می‌گرفته. کی می‌داند شاید با من طبق هم می‌زده مثل خواهرخوانده‌ای که زنها برای خودشان انتخاب می‌کنند.

She looked at me with the same eyes as in childhood, because once she had held me upright at the edge of the little privy pit. Who knows, perhaps she had even rubbed [tribadically] with me, like the adopted sisters women choose for themselves.

حالا هم با چه کنجکاوی و دقتی مرا زیرورو و به قول خودش تروخشک می‌کرد.

Even now, with what curiosity and attention she turned me over and, as she herself put it, tended to my every need.

اگر زنم، آن لکاته به من رسیدگی می‌کرد، من هرگز ننه‌جون را به خودم راه نمی‌دادم، چون پیش خودم گمان می‌کردم دایرهٔ فکر و حس زیبایی زنم بیش از دایه‌ام بود و یا اینکه فقط شهوت این حس شرم و حیا را برای من تولید کرده بود.

If my wife, that harlot, had cared for me, I would never have allowed Naneh-Joon near me, because I thought to myself that my wife's range of thought and sense of beauty were greater than my nurse's, or else that desire alone had produced this feeling of shame and modesty in me.

از این جهت پیش دایه‌ام کمتر رودرواسی داشتم و فقط او بود که به من رسیدگی می‌کرد.

For this reason I felt less constraint before my nurse, and she alone was the one who cared for me.

لابد دایه‌ام معتقد بود که تقدیر اینطور بوده، ستاره‌اش این بوده.

My nurse must have believed that fate had been this way, that this had been her star.

بعلاوه او از ناخوشی من سوء استفاده می‌کرد و همهٔ درد دلهای خانوادگی، تفریحات، جنگ و جدالها و روح سادهٔ موذی و گدامنش خودش را برای من شرح می‌داد و دل پری که از عروسش داشت مثل اینکه هووی اوست و از عشق و شهوت پسرش نسبت به او دزدیده بود، با چه کینه‌ای نقل می‌کرد!

Besides, she took advantage of my illness and related to me all her family grievances, amusements, quarrels, and her own simple, spiteful, beggarly spirit; and with what rancor she related her resentment toward her daughter-in-law, as though the woman were her co-wife and had stolen from her the love and desire of her son!

باید عروسش خوشگل باشد! من از دریچهٔ رو به حیاط او را دیده‌ام، چشمهای میشی، موی بور و دماغ کوچک قلمی داشت.

Her daughter-in-law must be pretty! I had seen her through the window facing the courtyard; she had hazel eyes, fair hair, and a small, slender nose.

دایه‌ام گاهی از معجزات انبیاء برایم صحبت می‌کرد، به خیال خودش می‌خواست مرا به این وسیله تسلیت بدهد. ولی من به فکر پست و حماقت او حسرت می‌بردم.

My nurse sometimes spoke to me of the miracles of the prophets; she imagined she could console me in this way. But I envied her lowly mind and stupidity.

گاهی برایم خبرچینی می‌کرد، مثلا چند روز پیش به من گفت که دخترم ـ یعنی آن لکاته ـ به ساعت خوب، پیرهن قیامت برای بچه می‌دوخته، برای بچه خودش. بعد مثل اینکه او هم می‌دانست به من دلداری داد.

Sometimes she brought me gossip; for example, a few days earlier she told me that her daughter—that harlot—was sewing a burial shirt for her own child at an auspicious hour. Then, as though she too knew, she offered me consolation.

گاهی می‌رود برایم از در و همسایه دوا درمان می‌آورد، پیش جادوگر، فالگیر و جام‌زن می‌رود، سر کتاب باز می‌کند و راجع به من با آنها مشورت می‌کند.

Sometimes she goes among the neighbors to obtain remedies for me, goes to sorcerers, fortune-tellers, and diviners, opens books for divination, and consults them about me.

چهارشنبه آخر سال رفته بود فال‌گوش، یک کاسه آورد که در آن پیاز، برنج و روغن خراب‌شده بود. گفت اینها را به نیت سلامتی من گدایی کرده و همه این گند و کثافت‌ها را دزدکی به خورد من می‌داد.

On the last Wednesday of the year she had gone to listen for omens. She brought a bowl containing onions, rice, and spoiled oil. She said she had begged these things for my recovery, and secretly fed me all that filth and refuse.

فاصله به فاصله هم جوشانده‌های حکیم‌باشی را به ناف من می‌بست ـ همان جوشانده‌های بی‌پیری که برایم تجویز کرده بود: پر زوفا، رب‌سوس، کافور، پر سیاوشان، بابونه، روغن غاز، تخم کتان، تخم صنوبر، نشاسته، خاکه‌شیر و هزار جور مزخرفات دیگر...

From time to time she also bound the physician’s decoctions to my navel—the same wretched decoctions he had prescribed: hyssop, licorice extract, camphor, maidenhair fern, chamomile, goose fat, flaxseed, pine seed, starch, flixweed seed, and a thousand other absurdities...

چند روز پیش یک کتاب دعا برایم آورده بود که رویش یک وجب خاک نشسته بود. نه تنها کتاب دعا بلکه هیچ جور کتاب و نوشته و افکار رجاله‌ها به درد من نمی‌خورد.

A few days ago she had brought me a prayer book upon which a handbreadth of dust had settled. Not only a prayer book, but no kind of book or writing or ideas of the rabble were of any use to me.

چه احتیاجی به دروغ و دونگ‌های آنها داشتم؟ آیا من خودم نتیجه یک رشته نسل‌های گذشته نبودم و تجربیات موروثی آنها در من باقی نبود؟ آیا گذشته در خود من نبود؟

What need had I of their lies and pretenses? Was I not myself the result of a succession of past generations, and did their inherited experiences not remain in me? Was the past not within me?

ولی هیچوقت نه مسجد و نه صدای اذان و نه وضو و نه اخ و تف انداختن و دولا راست شدن در مقابل یک قادر متعال و صاحب اختیار مطلق که باید به زبان عربی با او اختلاط کرد در من تأثیری نداشته است.

But neither the mosque nor the call to prayer nor ablution nor spitting and bending down and straightening up before an almighty being possessed of absolute power, with whom one must converse in Arabic, had ever had any effect on me.

اگرچه سابق بر این وقتی سلامت بودم چند بار اجبارا به مسجد رفته‌ام و سعی می‌کردم که قلب خود را با سایر مردم جور و هم‌آهنگ بکنم.

Although formerly, when I was well, I had gone to the mosque several times under compulsion and had tried to bring my heart into harmony with other people.

اما چشمم روی کاشی‌های لعابی و نقش و نگار دیوار مسجد که مرا در خواب‌های گوارا می‌برد و بی‌اختیار به این وسیله راه گریزی برای خودم پیدا می‌کردم خیره می‌شد.

But my eyes would become fixed on the glazed tiles and designs upon the mosque walls, which carried me into pleasant dreams, and thus, involuntarily, I found a way of escape for myself.

در موقع دعا کردن چشم‌های خودم را می‌بستم و کف دستم را جلو صورتم می‌گرفتم. در این شبی که برای خودم ایجاد کرده بودم مثل لغاتی که بدون مسئولیت فکری در خواب تکرار می‌کنند من دعا می‌خواندم.

While praying I closed my eyes and held my palms before my face. In this night I had created for myself, I recited prayers as one repeats words in a dream without mental responsibility.

ولی تلفظ این کلمات از ته دل نبود، چون من بیشتر خوشم می‌آمد با یک نفر دوست یا آشنا حرف بزنم تا با خدا ـ با قادر متعال! چون خدا از سر من زیاد بود.

But the utterance of these words was not from the bottom of my heart, because I preferred to speak with a friend or acquaintance rather than with God—with the Almighty! For God was too much for me.

زمانی که در یک رختخواب گرم و نمناک خوابیده بودم همه این مسائل برایم به اندازه جوی ارزش نداشت؛ و در این موقع نمی‌خواستم بدانم که حقیقتا خدایی وجود دارد یا اینکه فقط مظهر فرمانروایان روی زمین است که برای استحکام مقام الوهیت و چاپیدن رعایای خود تصور کرده‌اند، تصویر روی زمین را به آسمان منعکس کرده‌اند!

As I lay in a warm, damp bed, all these matters were not worth a grain of barley to me; and at that moment I did not wish to know whether a God truly existed, or whether he was merely a representation invented by earthly rulers to reinforce their divine status and exploit their subjects, projecting an image of the earth into heaven!

فقط می‌خواستم بدانم که شب را به صبح می‌رسانم یا نه؟ حس می‌کردم در مقابل مرگ، مذهب و ایمان و اعتقاد چقدر سست و بچگانه و تقریبا یک جور تفریح برای اشخاص تندرست و خوشبخت بود!

I wanted only to know whether I would survive the night until morning. I felt how frail and childish religion, faith, and belief were in the face of death—almost a kind of amusement for healthy and fortunate people!

در مقابل حقیقت وحشتناک مرگ و حالات جانگدازی که طی می‌کردم آنچه راجع به کیفر و پاداش روح و روز رستاخیز به من تلقین کرده بودند یک فریب بی‌مزه شده بود، و دعاهایی که به من یاد داده بودند در مقابل ترس از مرگ هیچ تأثیری نداشت.

In the face of the terrifying reality of death and the agonizing conditions I was passing through, what I had been taught about punishment and reward of the soul and the day of resurrection had become a tasteless deception, and the prayers I had been taught had no effect against the fear of death.

نه، ترس از مرگ گریبان مرا ول نمی‌کرد. کسانی که درد نکشیده‌اند این کلمات را نمی‌فهمند.

No, the fear of death would not release its grip on me. People who have not suffered cannot understand these words.

به قدری حس زندگی در من زیاد شده بود که کوچکترین لحظه خوشی جبران ساعت‌های دراز خفقان و اضطراب را می‌کرد. می‌دیدم که درد و رنج وجود دارد ولی خالی از هرگونه مفهوم و معنی بود.

My feeling of life had become so intense that the smallest moment of happiness compensated for long hours of suffocation and anxiety. I saw that pain and suffering existed, but they were devoid of any concept or meaning.

من میان رجاله‌ها یک نژاد مجهول و ناشناس شده بودم، به طوری که فراموش کرده بودم که سابق بر این جزو دنیای آنها بوده‌ام.

Among the rabble I had become an unknown, unrecognized race, so that I had forgotten that formerly I had belonged to their world.

چیزی که وحشتناک بود حس می‌کردم که نه زنده زنده هستم و نه مرده مرده؛ فقط یک مرده متحرک بودم که نه رابطه با دنیای زنده‌ها داشتم و نه از فراموشی و آسایش مرگ استفاده می‌کردم.

What was terrifying was that I felt I was neither living as one alive nor dead as one dead; I was merely a moving corpse, having no connection with the world of the living and enjoying neither the oblivion nor the rest of death.

سر شب از پای منقل تریاک که بلند شدم از دریچه اطاقم به بیرون نگاه کردم؛ یک درخت خشک سیاه با در دکان قصابی که تخته کرده بودند پیدا بود.

At the beginning of the night, when I got up from beside the opium brazier, I looked out through my room’s window; a dry black tree and the boarded-up door of the butcher’s shop could be seen.

سایه‌های تاریک درهم مخلوط شده بودند. حس می‌کردم که همه چیز تهی و موقت است. آسمان سیاه و قیراندود مانند چادر کهنه سیاهی بود که به وسیله ستاره‌های بیشمار درخشان سوراخ سوراخ شده باشد.

Dark shadows had become mingled together. I felt that everything was empty and temporary. The black, tar-covered sky was like an old black veil perforated by countless shining stars.

در همین وقت صدای اذان بلند شد؛ یک اذان بی‌موقع بود؛ گویا زنی ـ شاید آن لکاته ـ مشغول زاییدن بود، سر خشت رفته بود. صدای ناله سگی از لابلای اذان صبح شنیده می‌شد.

Just then the call to prayer rose; it was a call at an unusual time; apparently a woman—perhaps that harlot—was in labor, had gone to the birthing bricks. A dog’s whining could be heard through the morning call to prayer.

من با خودم فکر کردم: «اگر راست است که هر کسی یک ستاره روی آسمان دارد، ستاره من باید دور، تاریک و بی‌معنی باشد! شاید اصلا من ستاره نداشته‌ام!»

I thought to myself: “If it is true that every person has a star in the sky, mine must be distant, dark, and meaningless! Perhaps I have never had a star at all!”

در این وقت صدای یکدسته گزمه مست از توی کوچه بلند شد که می‌گذشتند و شوخی‌های هرزه با هم می‌کردند. بعد دسته جمعی زدند زیر آواز و خواندند:

At this moment the voices of a band of drunken watchmen rose from the lane as they passed, making obscene jokes with one another. Then they broke into song together and sang:

«بیا بریم تا می‌خوریم، شراب ملک ری خوریم، حالا نخوریم کی خوریم؟»

“Come, let us go and drink wine, drink the wine of the land of Ray; if we do not drink now, when shall we drink?”

من هراسان خودم را کنار کشیدم، آواز آنها در هوا به طور مخصوصی می‌پیچید، کم‌کم صدایشان دور و خفه شد. نه، آنها با من کاری نداشتند، آنها نمی‌دانستند...

I drew back in fear; their song echoed in the air in a peculiar way. Little by little their voices became distant and muffled. No, they had no business with me; they did not know...

دوباره سکوت و تاریکی همه جا را فرا گرفت. من پیه‌سوز اطاقم را روشن نکردم؛ خوشم آمد که در تاریکی بنشینم.

Once more silence and darkness enveloped everything. I did not light the oil lamp in my room; I liked sitting in the dark.

تاریکی، این ماده غلیظ سیال که در همه جا و در همه چیز تراوش می‌کند، من به آن خو گرفته بودم.

Darkness, this thick fluid substance that seeps everywhere and into everything—I had grown accustomed to it.

در تاریکی بود که افکار گمشده، ترس‌های فراموش شده، افکار مهیب باور نکردنی که نمی‌دانستم در کدام گوشه مغزم پنهان شده بود، همه از سر نو جان می‌گرفت، راه می‌افتاد و به من دهن کجی می‌کرد.

It was in the dark that lost thoughts, forgotten fears, and terrible incredible thoughts, hidden in some unknown corner of my brain, all came alive anew, moved about, and made faces at me.

کنج اطاق، پشت پرده، کنار در، پر از این افکار و هیکل‌های بی‌شکل و تهدید کننده بود. آنجا کنار پرده یک هیکل ترسناک نشسته بود، تکان نمی‌خورد، نه غمناک بود و نه خوشحال، هر دفعه که برمی‌گشتم توی تخم چشمم نگاه می‌کرد.

The room’s corner, behind the curtain, beside the door, were full of these thoughts and shapeless threatening forms. There beside the curtain a frightening figure sat motionless, neither sad nor happy; whenever I turned, it looked directly into my eyes.

با صورت او آشنا بودم، مثل این بود که در بچگی همین صورت را دیده بودم. یک روز سیزده به در بود، کنار نهر سورن، من با بچه‌ها سرمامک بازی می‌کردم، همین صورت به نظرم آمده بود که با صورت‌های معمولی دیگر که قد کوتاه و مضحک و بی‌خطر داشتند، به من ظاهر شده بود، صورتش شبیه همین مرد قصاب روبروی دریچه اطاقم بود.

I knew his face; it was as though I had seen that same face in childhood. It was on a Sizdah Bedar day beside the Soren stream, when I was playing hide-and-seek with the other children, that this face had appeared to me among the other ordinary faces, short, ridiculous and harmless; it resembled the butcher across from my window.

گویا این شخص در زندگی من دخالت داشته است و او را زیاد دیده بودم! گویا این سایه همزاد من بود و در دایره محدود زندگی من واقع شده بود...

Apparently this person had been involved in my life and I had seen him often! Apparently this shadow was my double and belonged within the narrow circle of my life...

همینکه بلند شدم پیه‌سوز را روشن بکنم آن هیکل هم خودبخود محو و ناپدید شد.

As soon as I got up to light the oil lamp, that figure too vanished of itself.

رفتم جلوی آینه به صورت خودم دقیق شدم، تصویری که نقش بست به نظرم بیگانه آمد. باور نکردنی و ترسناک بود. عکس من قوی‌تر از خودم شده بود و من مثل تصویر روی آینه شده بودم.

I went before the mirror and examined my face; the image that appeared seemed foreign to me. It was unbelievable and frightening. My reflection had become stronger than I, and I had become like the image in the mirror.

به نظرم آمد نمی‌توانم تنها با خودم در یک اطاق بمانم. می‌ترسیدم اگر فرار بکنم او دنبالم کند، مثل دو گربه که برای مبارزه روبرو می‌شوند.

I felt that I could not remain alone with myself in a room. I feared that if I ran away he would follow me, like two cats confronting each other to fight.

اما دستم را بلند کردم، جلو چشمم گرفتم تا در چاله کف دستم شب جاودانی را تولید بکنم.

But I raised my hand and held it before my eyes so as to produce an eternal night in the hollow of my palm.

اغلب حالت وحشت برایم کیف و مستی مخصوصی داشت به طوری که سرم گیج می‌رفت و زانوهایم سست می‌شد و می‌خواستم قی بکنم.

Often terror held a special pleasure and intoxication for me, so that my head grew dizzy, my knees weakened, and I wanted to vomit.

ناگهان ملتفت شدم که روی پاهایم ایستاده بودم. این مسئله برایم غریب بود، معجزه بود. چطور من می‌توانستم روی پاهایم ایستاده باشم؟

Suddenly I became aware that I was standing on my feet. This was strange to me; it was a miracle. How could I be standing on my feet?

به نظرم آمد اگر یکی از پاهایم را تکان می‌دادم تعادلم از دست می‌رفت، یکنوع حالت سرگیجه برایم پیدا شده بود. زمین و موجوداتش بی‌اندازه از من دور شده بودند.

It seemed that if I moved one foot I would lose my balance; a kind of vertigo had come over me. The earth and its creatures had become immeasurably distant from me.

به طور مبهمی آرزوی زمین‌لرزه یا یک صاعقه آسمانی می‌کردم برای اینکه بتوانم مجددا در دنیای آرام و روشنی به دنیا بیایم.

Vaguely I wished for an earthquake or a thunderbolt from heaven, so that I might be born again in a peaceful, bright world.

وقتی که خواستم در رختخوابم بروم چند بار با خودم گفتم: «مرگ... مرگ...» لب‌هایم بسته بود، ولی از صدای خودم ترسیدم.

When I wanted to go to bed, I said to myself several times: “Death... death...” My lips were closed, yet I was frightened by the sound of my own voice.

اصلا جرأت سابق از من رفته بود، مثل مگس‌هایی شده بودم که اول پاییز به اطاق هجوم می‌آوردند، مگس‌هایی خشکیده و بی‌جان که از صدای وزوز بال خودشان می‌ترسند.

All my former courage had left me; I had become like the flies that invade a room at the beginning of autumn, dried-up, lifeless flies frightened by the buzzing of their own wings.

مدتی بی‌حرکت یک گله دیوار کز می‌کنند، همینکه پی می‌برند که زنده هستند خودشان را بی‌محابا به در و دیوار می‌زنند و مرده آنها در اطراف اطاق می‌افتد.

For some time they crouch motionless in a corner of the wall; as soon as they realize they are alive, they hurl themselves recklessly against the doors and walls, and their dead bodies fall about the room.

پلکهای چشمم که پایین می‌آمد یک دنیای محو جلوم نقش می‌بست؛ یک دنیایی که همه‌اش را خودم ایجاد کرده بودم و با افکار و مشاهداتم وفق می‌داد؛

When my eyelids came down, a blurred world took shape before me; a world that I had created entirely myself and that corresponded to my thoughts and observations;

در هر صورت خیلی حقیقی‌تر و طبیعی‌تر از دنیای بیداریم بود؛ مثل اینکه هیچ مانع و عایقی در جلو فکر و تصورم وجود نداشت؛ زمان و مکان تأثیر خود را از دست می‌دادند.

In any case it was much more real and natural than my waking world; as though no obstacle or barrier stood before my thought and imagination; time and place lost their effect.

این حس شهوت کشته شده که خواب زاییده آن بود زاییده احتیاجات نهایی من بود، اشکال و اتفاقات باورنکردنی ولی طبیعی جلو من مجسم می‌کرد؛

This feeling of extinguished desire, of which sleep was the offspring, was born of my ultimate needs; it embodied before me incredible yet natural forms and events;

و بعد از آنکه بیدار می‌شدم در همان دقیقه هنوز به وجود خودم شک داشتم، از زمان و مکان خودم بی‌خبر بودم؛

and after I awoke, at that very moment I still doubted my own existence and was unaware of my own time and place;

گویا خوابهایی که می‌دیدم همه‌اش را خودم درست کرده بودم و تعبیر حقیقی آن را می‌دانسته‌ام.

as though I had made all the dreams I saw myself and had known their true interpretation.

از شب خیلی گذشته بود که خوابم برد. ناگهان دیدم در کوچه‌های شهر ناشناسی که خانه‌های عجیب و غریب به اشکال هندسی، منشور، مخروطی، مکعب با دریچه‌های کوتاه و تاریک داشت و به در و دیوار آنها بته نیلوفر پیچیده بود، آزادانه گردش می‌کردم و به راحتی نفس می‌کشیدم.

It was very late in the night when I fell asleep. Suddenly I saw that I was wandering freely and breathing easily in the streets of an unknown city whose strange houses had geometric shapes—prisms, cones, cubes—with short dark openings, and whose doors and walls were entwined with morning-glory plants.

ولی مردم این شهر به مرگ غریبی مرده بودند. همه سر جای خودشان خشک شده بودند، دو چکه خون از دهنشان تا روی لباسشان پایین آمده بود.

But the people of this city had died a strange death. All had stiffened where they stood; two drops of blood had run from their mouths onto their clothes.

به هر کسی دست می‌زدم سرش کنده می‌شد می‌افتاد.

Whoever I touched, his head came off and fell.

جلو یک دکان قصابی رسیدم، دیدم مردی شبیه پیرمرد خنزرپنزری جلو خانه‌مان شال گردن بسته بود و یک گزلیک در دستش بود و با چشمهای سرخ مثل اینکه پلک آنها را بریده بودند به من خیره نگاه می‌کرد.

I arrived before a butcher’s shop. I saw a man resembling the old junk dealer in front of our house, with a scarf around his neck and a knife in his hand, staring at me with red eyes as if their eyelids had been cut off.

خواستم گزلیک را از دستش بگیرم، سرش کنده شد به زمین افتاد. من از شدت ترس پا گذاشتم به فرار.

I tried to take the knife from his hand; his head came off and fell to the ground. In extreme fear I took to flight.

در کوچه‌ها می‌دویدم؛ هر کسی را می‌دیدم سر جای خودش خشک شده بود. می‌ترسیدم پشت سرم را نگاه بکنم.

I ran through the streets; everyone I saw had stiffened in his place. I was afraid to look behind me.

جلو خانه پدرزنم که رسیدم برادرزنم ـ برادر کوچک آن لکاته ـ روی سکو نشسته بود؛

When I reached my father-in-law’s house, my brother-in-law—the younger brother of that harlot—was sitting on the platform;

دست کردم از جیبم دوتا کلوچه درآوردم، خواستم به دستش بدهم ولی همینکه او را لمس کردم سرش کنده شد به زمین افتاد. من فریاد کشیدم و بیدار شدم.

I put my hand in my pocket and took out two cookies; I wanted to give them to him, but as soon as I touched him his head came off and fell to the ground. I cried out and woke.

هوا هنوز تاریک روشن بود، خفقان قلب داشتم، به نظرم آمد که سقف روی سرم سنگینی می‌کرد، دیوارها بی‌اندازه ضخیم شده بود و سینه‌ام می‌خواست بترکد.

It was still half dark; I felt a constriction of the heart. It seemed to me that the ceiling weighed down upon my head, the walls had become immensely thick, and my chest was about to burst.

دید چشمم کدر شده بود. مدتی به حال وحشت‌زده به تیرهای اطاق خیره شده بودم، آنها را می‌شمردم و دوباره از سر نو شروع می‌کردم.

My sight had grown dim. For some time I stared in terror at the beams of the room, counting them and beginning again.

همینکه چشمم را به هم فشار دادم صدایی درآمد. ننه‌جون آمده بود اطاقم را جارو بزند، چاشت مرا گذاشته بود در اطاق بالاخانه.

As soon as I squeezed my eyes shut, a sound arose. Naneh-Joon had come to sweep my room and had put my breakfast in the upstairs room.

من رفتم بالاخانه جلو ارسی نشستم، از آن بالا پیرمرد خنزرپنزری جلو اطاقم پیدا نبود، فقط از ضلع چپ، مرد قصاب را می‌دیدم؛

I went upstairs and sat before the sash window. From there the old junk dealer in front of my room was not visible; only on the left side could I see the butcher;

ولی حرکات او که از دریچه اطاقم ترسناک، سنگین، سنجیده به نظرم می‌آمد از این بالا مضحک و بیچاره جلوه می‌کرد، مثل چیزی که این مرد نباید کارش قصابی بوده باشد و بازی درآورده بود.

but his movements, which from my room’s window had seemed frightening, heavy, and deliberate, looked ridiculous and pitiful from up here, as though this man ought not to have been a butcher and was merely acting a part.

یابوهای سیاه لاغر را که دو طرفشان دوتا لش گوسفند آویزان بود و سرفه‌های خشک و عمیق می‌کردند آوردند.

They brought the thin black packhorses, with two sheep carcasses hanging on either side, coughing deeply and dryly.

مرد قصاب دست چربش را به سبیلش کشید، نگاه خریداری به گوسفندها انداخت و دوتا از آنها را به زحمت برد و به چنگک دکانش آویخت.

The butcher ran his greasy hand over his moustache, examined the sheep with a buyer’s eye, and with difficulty carried two of them and hung them on the hooks in his shop.

روی ران گوسفندها را نوازش می‌کرد. لابد دیشب هم که دست به تن زنش می‌مالید یاد گوسفندها می‌افتاد و فکر می‌کرد که اگر زنش را می‌کشت چقدر پول عایدش می‌شد!

He stroked the thighs of the sheep. No doubt last night, too, when he rubbed his hand over his wife’s body, he thought of sheep and wondered how much money he would earn if he killed his wife!

جارو که تمام شد به اطاقم برگشتم و یک تصمیم گرفتم ـ تصمیم وحشتناک: رفتم در پستوی اطاقم گزلیک دسته‌استخوانی را که داشتم از توی مجری درآوردم، با دامن قبایم تیغهٔ آن را پاک کردم و زیر متکایم گذاشتم.

When the sweeping was finished, I returned to my room and made a decision—a terrible decision: I went to the back closet of my room, took the bone-handled knife I had from its box, wiped its blade with the skirt of my robe, and placed it beneath my pillow.

این تصمیم را از قدیم گرفته بودم ولی نمی‌دانستم چه در حرکات مرد قصاب بود وقتی که ران گوسفندها را تکه تکه می‌بریدند، وزن می‌کرد، بعد نگاه تحسین‌آمیز می‌کرد که من هم بی‌اختیار حس کردم که می‌خواستم از او تقلید بکنم.

I had made this decision long before, but I did not know what there was in the butcher’s movements as they cut the sheep’s thighs into pieces, as he weighed them, and then looked at them admiringly, that made me involuntarily feel I wanted to imitate him.

لازم داشتم که این کیف را بکنم. از دریچه اطاقم میان ابرها یک سوراخ کاملا آبی عمیق روی آسمان پیدا بود.

I needed to experience this pleasure. Through my room’s window, amid the clouds, a deep, completely blue opening showed in the sky.

به نظرم آمد برای اینکه بتوانم به آنجا برسم باید از یک نردبان خیلی بلند بالا بروم. روی کرانه آسمان را ابرهای زرد غلیظ مرگ‌آلود گرفته بود، به طوری که روی همه شهر سنگینی می‌کرد.

It seemed to me that to reach it I would have to climb a very tall ladder. The edge of the sky was covered with thick yellow death-laden clouds, weighing down upon the whole city.

یک هوای وحشتناک و پر از کیف بود. نمی‌دانم چرا من به طرف زمین خم می‌شدم! همیشه در این هوا به فکر مرگ می‌افتادم.

The atmosphere was terrifying and full of pleasure. I do not know why I bent toward the ground! In this weather I always thought about death.

ولی حالا که مرگ با صورت خونین و دستهای استخوانی بیخ گلویم را گرفته بود، حالا فقط تصمیم گرفته بودم که این لکاته را هم با خودم ببرم تا بعد از من نگوید «خدا بیامرزدش، راحت شد!»

But now that death, with its bloody face and bony hands, had seized me by the root of the throat, I had decided only to take that harlot with me as well, so that after me she would not say, “May God forgive him, he has been relieved!”

در این وقت از جلو دریچه اطاقم یک تابوت می‌بردند که رویش را پارچه سیاه کشیده بودند و بالای تابوت شمع روشن کرده بودند.

At that moment they were carrying a coffin past my room’s window, covered with black cloth, with a candle burning on top of it.

صدای «لا اله الا الله» مرا متوجه کرد. همه کاسب‌کارها و رهگذران از راه خودشان برمی‌گشتند و هفت قدم دنبال تابوت می‌رفتند.

The sound of “There is no god but God” drew my attention. All the shopkeepers and passersby turned back from their way and walked seven steps behind the coffin.

حتی مرد قصاب هم آمد برای ثواب هفت قدم دنبال تابوت رفت و به دکانش برگشت. ولی پیرمرد بساطی از سر سفره خودش جم نخورد.

Even the butcher came, walked seven steps behind the coffin for religious merit, and returned to his shop. But the old peddler did not budge from his spread-out wares.

همه مردم چه صورت جدی به خودشان گرفته بودند! شاید یاد فلسفه مرگ و آن دنیا افتاده بودند!

How serious all the people looked! Perhaps they had begun thinking about the philosophy of death and the next world!

دایه‌ام که برایم جوشانده آورد دیدم اخمش درهم بود، دانه‌های تسبیح بزرگی که دستش بود می‌انداخت و با خودش ذکر می‌کرد. بعد نمازش را آمد پشت در اطاق من به کمرش زد و بلندبلند تلاوت می‌کرد «اللهم، اللهم...»

When my nurse brought me a medicinal decoction, I saw her frowning; she was passing the beads of a large rosary through her hand and reciting invocations to herself. Then she came behind my room’s door, began her prayers, and recited loudly, “O God, O God...”

مثل اینکه من مأمور آمرزش زنده‌ها بودم! ولی تمام این مسخره‌بازی‌ها در من هیچ تأثیری نداشت.

As though I were responsible for granting forgiveness to the living! But all these ridiculous performances had no effect upon me.

برعکس کیف می‌کردم که رجاله‌ها هم اگرچه موقتی و دروغی اما اقلا چند ثانیه عوالم مرا طی می‌کردند.

On the contrary, I took pleasure in the fact that the rabble too, though temporarily and falsely, passed for at least a few seconds through my realms.

آیا اطاق من یک تابوت نبود؟ رختخوابم سردتر و تاریک‌تر از گور نبود؟ رختخوابی که همیشه افتاده بود و مرا دعوت به خوابیدن می‌کرد.

Was my room not a coffin? Was my bed not colder and darker than a grave? A bed that always lay there inviting me to sleep.

چندین بار این فکر برایم آمده بود که در تابوت هستم. شبها به نظرم اطاقم کوچک می‌شد و مرا فشار می‌داد.

Many times the thought had occurred to me that I was inside a coffin. At night it seemed that my room grew smaller and pressed against me.

آیا در گور همین احساس را نمی‌کنند؟ آیا کسی از احساسات بعد از مرگ خبر دارد؟

Do they not feel the same thing in the grave? Does anyone know about feelings after death?

اگرچه خون در بدن می‌ایستد و بعد از یک شبانه‌روز بعضی از اعضای بدن شروع به تجزیه شدن می‌کنند ولی تا مدتی بعد از مرگ موی سر و ناخن می‌روید.

Although the blood stops in the body and after a day and a night some of the bodily parts begin decomposing, hair and nails grow for a time after death.

آیا احساسات و فکر هم بعد از ایستادن قلب از بین می‌روند و یا تا مدتی از باقیمانده خونی که در عروق کوچک هست زندگی مبهمی را دنبال می‌کنند؟

Do feelings and thought likewise disappear after the heart stops, or do they for a time continue an obscure life on the remaining blood in the small vessels?

حس مرگ خودش ترسناک است چه برسد به آنکه حس بکنند که مرده‌اند!

The feeling of death is itself frightening, let alone feeling that one is dead!

پیرهایی هستند که با لبخند می‌میرند، مثل اینکه به خواب می‌روند، و یا پیه‌سوزی که خاموش می‌شود.

There are old people who die with a smile, as though falling asleep, or like an oil lamp going out.

اما یک نفر جوان قوی که ناگهان می‌میرد و همه قوای بدنش تا مدتی بر ضد مرگ می‌جنگد چه احساسی خواهد داشت؟

But what would a strong young person feel, who dies suddenly and whose bodily powers continue fighting against death for a time?

بارها به فکر مرگ و تجزیه ذرات تنم افتاده بودم، به‌طوری که این فکر مرا نمی‌ترسانید، برعکس آرزوی حقیقی می‌کردم که نیست و نابود بشوم.

Often I had thought about death and the disintegration of the particles of my body, in such a way that this thought did not frighten me; on the contrary I truly wished to cease to be and be annihilated.

از تنها چیزی که می‌ترسیدم این بود که ذرات تنم در ذرات تن رجاله‌ها برود. این فکر برایم تحمل‌ناپذیر بود.

The only thing I feared was that particles of my body should enter the particles of the rabble’s bodies. This thought was unbearable to me.

گاهی دلم می‌خواست بعد از مرگ دستهای دراز با انگشتان بلند حساسی داشتم تا همه ذرات تن خودم را به دقت جمع‌آوری می‌کردم و دودستی نگاه می‌داشتم تا ذرات تن من که مال من هستند در تن رجاله‌ها نروند.

Sometimes I wished that after death I had long hands with long sensitive fingers, so that I could carefully gather all the particles of my body and hold them in both hands, lest the particles of my body, which belong to me, pass into the bodies of the rabble.

گاهی فکر می‌کردم آنچه را که می‌دیدم، کسانی که دم مرگ هستند آنها هم می‌دیدند. اضطراب و هول و هراس و میل زندگی در من فروکش کرده بود؛

Sometimes I thought that what I saw was also seen by those at the point of death. Anxiety, dread, terror, and the desire for life had subsided within me;

از دور ریختن عقایدی که به من تلقین شده بود آرامش مخصوصی در خودم حس می‌کردم. تنها چیزی که از من دلجویی می‌کرد امید نیستی پس از مرگ بود.

In casting away beliefs that had been instilled in me, I felt a particular peace. The only thing that comforted me was the hope of nonexistence after death.

فکر زندگی دوباره مرا می‌ترسانید و خسته می‌کرد. من هنوز به این دنیایی که در آن زندگی می‌کردم انس نگرفته بودم، دنیای دیگر به چه درد من می‌خورد؟

The thought of another life frightened and exhausted me. I had not yet become accustomed to this world in which I lived; what use would another world be to me?

حس می‌کردم که این دنیا برای من نبود، برای یک دسته آدمهای بی‌حیا، پررو، گدامنش، معلومات‌فروش، چاروادار و چشم و دل گرسنه بود؛

I felt that this world was not for me, but for a group of shameless, brazen, beggarly, knowledge-peddling, muleteer[-like], and greedy people;

برای کسانی که به فراخور دنیا آفریده شده بودند و از زورمندان زمین و آسمان مثل سگ گرسنه جلو دکان قصابی که برای یک تکه لثه دم می‌جنباند، گدایی می‌کردند و تملق می‌گفتند.

for those who had been created to suit the world and who begged and flattered the powerful of earth and heaven like a hungry dog wagging its tail before a butcher’s shop for a scrap of gristle.

فکر زندگی دوباره مرا می‌ترسانید و خسته می‌کرد. نه، من احتیاجی به دیدن اینهمه دنیاهای قی‌آور و اینهمه قیافه‌های نکبت‌بار نداشتم.

The thought of another life frightened and exhausted me. No, I had no need to see so many nauseating worlds and so many wretched faces.

مگر خدا آنقدر ندیده‌بدیده بود که دنیاهای خودش را بچشم من بکشد؟ اما من تعریف دروغی نمی‌توانم بکنم و در صورتی که دنیای جدیدی را باید طی کرد،

Was God so lacking in experience that he had to parade his worlds before my eyes? But I cannot give a false account, and if a new world had to be traversed,

آرزومند بودم که فکر و احساسات کرخت و کند شده می‌داشتم؛ بدون زحمت نفس می‌کشیدم؛ و بی‌آنکه احساس خستگی کنم، می‌توانستم در سایه ستونهای یک معبد لینگم برای خودم زندگی را به سر ببرم.

I wished to have thoughts and feelings made numb and dull; to breathe without effort; and, without feeling fatigue, to pass my life in the shade of the pillars of a Lingam temple.

پرسه می‌زدم بطوری که آفتاب چشمم را نمی‌زد، حرف مردم و صدای زندگی گوشم را نمی‌خراشید.

I would wander in such a way that the sun did not strike my eyes and people’s words and the sound of life did not scrape my ears.

هر چه بیشتر در خودم فرو می‌رفتم، مثل جانورانی که زمستان در یک سوراخ پنهان می‌شوند، صدای دیگران را با گوشم می‌شنیدم و صدای خودم را در گلویم می‌شنیدم.

The more I withdrew into myself, like animals that hide in a hole during winter, the more I heard others’ voices with my ears and my own voice in my throat.

تنهایی و انزوایی که پشت سرم پنهان شده بود مانند شبهای ازلی غلیظ و متراکم بود، شبهایی که تاریکی چسبنده، غلیظ و مسری دارند و منتظرند روی سر شهرهای خلوت که پر از خوابهای شهوت و کینه است فرود بیایند.

The solitude and isolation concealed behind me were thick and dense like primordial nights, nights possessing a sticky, thick, contagious darkness, waiting to descend upon deserted cities filled with dreams of lust and hatred.

ولی من در مقابل این گلویی که برای خودم بودم بیش از یک نوع اثبات مطلق و مجنون چیز دیگری نبودم.

But facing this throat that I was to myself, I was nothing more than a kind of absolute and mad affirmation.

فشاری که در موقع تولید مثل دو نفر را برای دفع تنهایی به هم می‌چسباند در نتیجه همین جنبه جنون‌آمیز است که در هر کس وجود دارد و با تأسفی آمیخته است که آهسته به سوی عمق مرگ متمایل می‌شود...

The pressure that, at the time of procreation, joins two people together to dispel loneliness results from this same mad aspect existing in everyone, mingled with a regret that slowly inclines toward the depths of death...

تنها مرگ است که دروغ نمی‌گوید! حضور مرگ همه موهومات را نیست و نابود می‌کند.

Only death does not lie! The presence of death destroys all illusions.

ما بچه مرگ هستیم و مرگ است که ما را از فریبهای زندگی نجات می‌دهد، و در ته زندگی اوست که ما را صدا می‌زند و به سوی خودش می‌خواند.

We are children of death, and it is death that rescues us from the deceptions of life; at the bottom of life it calls us and summons us toward itself.

در سنهایی که ما هنوز زبان مردم را نمی‌فهمیم اگر گاهی در میان بازی مکث می‌کنیم، برای این است که صدای مرگ را بشنویم.

At ages when we do not yet understand people’s language, if we sometimes pause in the middle of play, it is to hear the voice of death.

و در تمام مدت زندگی مرگ است که به ما اشاره می‌کند.

And throughout life it is death that makes signs to us.

آیا برای کسی اتفاق نیفتاده که ناگهان و بدون دلیل به فکر فروبرود و به‌قدری در فکر غوطه‌ور بشود که از زمان و مکان خودش بی‌خبر بشود و نداند که فکر چه چیز را می‌کند؟

Has it not happened to anyone that suddenly and for no reason he falls into thought and becomes so immersed in thought that he loses awareness of his time and place and does not know what he is thinking of?

آنوقت بعد باید کوشش بکند برای اینکه به وضعیت و دنیای ظاهری خودش دوباره آگاه و آشنا بشود. این صدای مرگ است.

Then afterward he must make an effort to become aware of and acquainted again with his outward condition and world. This is the voice of death.

در این رختخواب نمناکی که بوی عرق گرفته بود وقتی که پلکهای چشمم سنگین می‌شد و می‌خواستم خودم را تسلیم نیستی و شب جاودانی بکنم همه یادبودهای گمشده و ترسهای فراموش‌شده‌ام از سر نو جان می‌گرفت—

In this damp bed that smelled of sweat, when my eyelids grew heavy and I wanted to surrender myself to nonexistence and eternal night, all my lost memories and forgotten fears came alive anew—

ترس اینکه پرهای متکا تیغه خنجر بشود؛ دگمه ستره‌ام بی‌اندازه بزرگ به اندازه سنگ آسیا بشود؛

the fear that the pillow feathers might become dagger blades; that the button of my coat might become enormously large, the size of a millstone;

ترس اینکه تکه نان لواشی که به زمین می‌افتد مثل شیشه بشکند؛ دلواپسی اینکه اگر خوابم ببرد روغن پیه‌سوز به زمین بریزد و شهر آتش بگیرد؛

the fear that a piece of lavash bread falling to the floor might break like glass; the worry that if I fell asleep the oil lamp’s oil would spill on the ground and the city catch fire;

وسواس اینکه پاهای سگ جلو دکان قصابی مثل سم اسب صدا بدهد؛ دلهره اینکه پیرمرد خنزرپنزری جلو بساطش به خنده بیفتد—آنقدر بخندد که جلو صدای خودش را نتواند بگیرد—؛

the obsession that the paws of the dog before the butcher’s shop might sound like horse hooves; the apprehension that the old junk dealer before his wares might burst into laughter—laugh so hard he could not stop the sound of his own voice—;

ترس اینکه کرم توی پاشویه حوض خانه‌مان مار هندی بشود؛

the fear that a worm in the washing basin of our house’s pool might become an Indian snake;

ترس اینکه رختخوابم سنگ قبر بشود و به‌وسیله لولا دور خودش بلغزد مرا مدفون بکند و دندانهای مرمر به هم قفل بشود؛

the fear that my bed might become a gravestone, pivot on hinges, bury me, and have marble teeth lock together;

هول و هراس اینکه صدایم ببرد و هرچه فریاد بزنم کسی به دادم نرسد...

the terror and dread that my voice might disappear and no matter how much I shouted no one would come to my aid...

من آرزو می‌کردم که بچگی خودم را بیاد بیاورم، اما وقتی که می‌آمد و آنرا حس می‌کردم مثل همان ایام سخت و دردناک بود!

I wished to recall my childhood, but when it came back and I felt it, it was like those same hard and painful days!

سرفه‌هایی که صدای سرفه یابوهای سیاه لاغر جلو دکان قصابی را می‌داد، اجبار انداختن خلط و ترس اینکه مبادا لکه خون در آن پیدا بشود—

Coughs that sounded like the coughs of the thin black packhorses in front of the butcher’s shop, the necessity of spitting out phlegm and the fear that a spot of blood might appear in it—

خون این ماده سیال ولرم و شورمزه که از ته بدن بیرون می‌آید که شیره زندگی است و ناچار باید قی کرد؛

blood, this flowing lukewarm salty substance that comes from the depths of the body, which is the juice of life and must inevitably be vomited up;

و تهدید دائمی مرگ که همه افکار او را بدون امید برگشت لگدمال می‌کند و می‌گذرد بدون بیم و هراس نبود.

and the constant threat of death, which tramples all one’s thoughts without hope of return and passes on—[all this] was not without fear and dread.

زندگی با خونسردی و بی‌اعتنایی صورتک هرکسی را به خودش ظاهر می‌سازد؛ گویا هرکسی چندین صورت با خودش دارد!

Life, coldly and indifferently, reveals each person’s mask to himself; as though everyone carries several faces with him!

بعضیها فقط یکی از این صورتکها را دائماً استعمال می‌کنند که طبیعتاً چرک می‌شود و چین و چروک می‌خورد. این دسته صرفه‌جو هستند.

Some use only one of these masks constantly, which naturally becomes dirty and wrinkled. These are the economical ones.

دسته دیگر صورتکهای خودشان را برای زاد و رود خودشان نگه می‌دارند؛

Another group preserves its masks for its offspring;

و بعضی دیگر پیوسته صورتشان را تغییر می‌دهند ولی همینکه پا به سن گذاشتند می‌فهمند که این آخرین صورتک آنها بوده و به زودی مستعمل و خراب می‌شود؛

and others continually change their faces, but as soon as they grow older they realize that this has been their last mask and that soon it will become worn and ruined;

آنوقت صورت حقیقی آنها از پشت صورتک آخری بیرون می‌آید.

then their true face emerges from behind the last mask.

نمی‌دانم دیوارهای اطاقم چه تأثیر زهرآلودی با خودش داشت که افکار مرا مسموم می‌کرد!

I do not know what poisonous influence the walls of my room possessed that poisoned my thoughts!

من حتم داشتم که پیش از مرگ یک نفر دیوانه زنجیری در این اطاق بوده؛

I was certain that before his death a chained madman had been in this room;

نه تنها دیوارهای اطاقم بلکه منظره بیرون، آن مرد قصاب، پیرمرد خنزرپنزری، دایه‌ام، آن لکاته، و همه کسانی که می‌دیدم و همچنین کاسه آشی که تویش آش جو می‌خوردم، و لباسهایی که تنم بود،

not only my room’s walls, but the outside view, the butcher, the old junk dealer, my nurse, that harlot, and everyone I saw, as well as the bowl from which I ate barley soup and the clothes on my body,

همه اینها دست به یکی کرده بودند برای اینکه این افکار را در من تولید بکنند.

all these had joined together to produce these thoughts in me.

چند شب پیش همینکه در شاهنشین حمام لباسهایم را کندم افکارم عوض شد.

Several nights earlier, as soon as I took off my clothes in the bathhouse’s main chamber, my thoughts changed.

استاد حمامی که آب روی سرم می‌ریخت مثل این بود که افکار سیاهم شسته می‌شد.

As the bath attendant poured water on my head, it was as though my dark thoughts were being washed away.

در حمام سایه خودم را بر دیوار خیس عرق‌کرده دیدم. دیدم من همانقدر نازک و شکننده بودم که ده سال قبل وقتی که بچه بودم؛

In the bathhouse I saw my shadow on the damp, sweating wall. I saw that I was as thin and fragile as ten years earlier when I was a child;

درست یادم بود سایه تنم همینطور روی دیوار عرق‌کرده حمام می‌افتاد.

I remembered clearly that the shadow of my body fell just like this on the sweating bathhouse wall.

به تن خودم دقت کردم؛ ران، ساق پا و میان تنم یک حالت شهوت‌انگیز ناامید داشت. سایه آنها هم مثل ده سال پیش بود—مثل وقتی که بچه بودم.

I examined my body; my thigh, lower leg, and middle had a hopeless, lust-arousing quality. Their shadows too were as they had been ten years earlier—when I was a child.

حس کردم که زندگی من همه‌اش مثل یک سایه سرگردان، سایه‌های لرزان روی دیوار حمام بی‌معنی و بی‌مقصد گذشته است؛

I felt that my whole life had passed meaninglessly and aimlessly like a wandering shadow, like the trembling shadows on the bathhouse wall;

ولی دیگران سنگین، محکم و گردن‌کلفت بودند. لابد سایه آنها به دیوار عرق‌کرده حمام پررنگ‌تر و بزرگتر می‌افتاد و تا مدتی اثر خودش را باقی می‌گذاشت.

but the others were heavy, solid, and thick-necked. Their shadows presumably fell darker and larger on the sweating wall and left traces there for a while.

در صورتی که سایه من خیلی زود پاک می‌شد.

Whereas my shadow was erased very quickly.

سر بینه که لباسم را پوشیدم، حرکات قیافه و افکارم دوباره عوض شد.

When I put on my clothes in the bathhouse changing room, the movements of my face and my thoughts changed again.

مثل اینکه در محیط و دنیای جدیدی داخل شده بودم، مثل اینکه در همان دنیایی که از آن متنفر بودم دوباره به دنیا آمده بودم.

As though I had entered a new environment and world, as though I had been born again into that very world I hated.

در هر صورت زندگی دوباره به دست آورده بودم. چون برایم معجزه بود که در خزانه حمام مثل یک تکه نمک آب نشده بودم.

In any case I had regained life. For it was a miracle to me that I had not dissolved like a piece of salt in the bathhouse pool.

زندگی من به نظرم همانقدر غیرطبیعی، نامعلوم و باورنکردنی می‌آمد که نقش روی قلمدانی که با آن مشغول نوشتن هستم؛

My life seemed to me as unnatural, unknown, and unbelievable as the picture on the pen case with which I am occupied in writing;

گویا یک نفر نقاش مجنون، وسواسی روی جلد این قلمدان را کشیده.

as though a mad, obsessive painter had painted the cover of this pen case.

اغلب به این نقش که نگاه می‌کنم مثل این است که به نظرم آشنا می‌آید. شاید برای همین نقش است... شاید همین نقش مرا وادار به نوشتن می‌کند.

Often when I look at this picture it seems familiar to me. Perhaps it is because of this picture... perhaps this very picture compels me to write.

یک درخت سرو کشیده شده که زیرش پیرمردی قوزکرده شبیه جوکیان هندوستان چمباتمه زده، عبا به خودش پیچیده و دور سرش شالمه بسته به حالت تعجب انگشت سبابه دست چپش را به دهنش گذاشته؛

A cypress tree is drawn, beneath which a hunchbacked old man, resembling the yogis of India, squats, wrapped in a cloak, with a turban on his head, holding the index finger of his left hand to his mouth in astonishment;

رو به روی او دختری با لباس سیاه بلند و با حالت غیرطبیعی، شاید یک بوگام‌داسی است، جلو او می‌رقصد، یک گل نیلوفر هم به دستش گرفته و میان آنها یک جوی آب فاصله است.

opposite him a girl in a long black dress, with an unnatural bearing—perhaps a Bugam-dasi—dances before him, holding a morning glory in her hand, and a stream separates them.

پای بساط تریاک همه افکار تاریکم را میان دود لطیف آسمانی پراکنده کردم.

Beside the opium apparatus I dispersed all my dark thoughts amid the delicate heavenly smoke.

در این وقت جسمم فکر می‌کرد، جسمم خواب می‌دید، می‌لغزید و مثل اینکه از ثقل و کثافت هوا آزاد شده در دنیای مجهولی که پر از رنگها و تصویرهای مجهول بود پرواز می‌کرد.

At that time my body thought, my body dreamed, slipped, and flew as though released from the weight and thickness of air into an unknown world filled with unknown colors and images.

تریاک روح نباتی، روح بطیءالحرکت نباتی را در کالبد من دمیده بود. من در عالم نباتی سیر می‌کردم، نبات شده بودم؛

Opium had breathed a vegetable soul, the slow-moving soul of a plant, into my body. I traveled in the vegetable realm; I had become a plant;

ولی همینطور که جلو منقل و سفره چرمی چرت می‌زدم و عبا روی کولم بود نمی‌دانم چرا یاد پیرمرد خنزرپنزری افتادم!

but as I dozed before the brazier and leather mat, with the cloak on my shoulders, I do not know why I remembered the old junk dealer!

او هم همینطور جلو بساطش قوز می‌کرد و به همین حالت من می‌نشست. این فکر برایم تولید وحشت کرد.

He too hunched over his wares and sat in this very posture of mine. The thought filled me with terror.

بلند شدم عبا را دور انداختم، رفتم جلو آینه؛ گونه‌هایم برافروخته، رنگ گوشت جلو قصابی بود؛

I stood up, threw off the cloak, and went before the mirror; my cheeks were flushed, the color of meat in front of the butcher’s shop;

ریشم نامرتب ولی یک حالت روحانی و کشنده پیدا کرده بودم؛ چشمهای بیمارم حالت خسته، رنجیده و بچگانه داشت.

my beard was untidy, but I had acquired a spiritual and deadly air; my sick eyes looked tired, injured, and childish.

مثل اینکه همه چیزهای ثقیل زیرزمینی و مردمی در من آب شده بود! از صورت خودم خوشم آمد، یکجور کیف شهوتی از خودم می‌بردم.

As though all heavy underground and human things had melted within me! I liked my own face; I took a kind of sensual pleasure in myself.

جلو آینه به خودم می‌گفتم: «درد تو آنقدر عمیق است که ته چشم گیر کرده... و اگر گریه بکنی یا اشک از پشت چشمت درمی‌آید یا اصلاً اشک درنمی‌آید!»

Before the mirror I said to myself: “Your pain is so deep that it is caught at the bottom of your eyes... and if you weep, either tears will come from behind your eyes or no tears will come at all!”

بعد دوباره می‌گفتم: «تو احمقی! چرا زودتر شر خودت را نمی‌کنی؟ منتظر چه هستی؟ هنوز چه توقعی داری؟ مگر بغلی شراب توی پستوی اطاقت نیست؟ یک جرعه بنوش و برو که رفتی! احمق! تو احمقی!»

Then I said again: “You fool! Why do you not get rid of yourself sooner? What are you waiting for? What do you still expect? Is there not a flask of wine in the back closet of your room? Drink a mouthful and be off for good! Fool! You are a fool!”

من با هوا حرف می‌زدم! افکاری که برایم می‌آمد به هم مربوط نبود.

I was talking to the air! The thoughts that came to me were not connected to one another.

صدای خودم را در گلویم می‌شنیدم ولی معنی کلمات را نمی‌فهمیدم.

I heard my own voice in my throat, but I did not understand the meaning of the words.

در سرم این صداها با صداهای دیگر مخلوط می‌شد؛ مثل وقتی که تب داشتم انگشتهای دستم بزرگتر از معمول به‌نظر می‌آمد، پلکهای چشمم سنگینی می‌کرد، لبهایم کلفت شده بود.

In my head these sounds mingled with other sounds; as when I had a fever, the fingers of my hands seemed larger than usual, my eyelids were heavy, and my lips had thickened.

همینکه برگشتم دیدم دایه‌ام توی چارچوب در ایستاده. من قهقهه خندیدم.

As soon as I turned, I saw my nurse standing in the doorway. I burst into loud laughter.

صورت دایه‌ام بی‌حرکت بود؛ چشمهای بی‌نورش به من خیره شد ولی بدون تعجب یا خشم و افسردگی بود.

My nurse’s face was motionless; her lightless eyes stared at me, but without surprise, anger, or dejection.

عموماً حرکت احمقانه به خنده می‌اندازد، ولی خنده من عمیق‌تر از آن بود. این احمقی بزرگ با آنهمه چیزهای دیگر که در دنیا به آن پی نبرده‌اند و فهمش دشوار است ارتباط داشت.

Generally a foolish movement produces laughter, but my laughter was deeper than that. This great foolishness was connected to all those other things in the world that people have not discovered and that are difficult to understand.

آنچه که در ته تاریکی شبها گم شده است یک حرکت مافوق بشر مرگ بود.

What is lost in the depths of the darkness of nights was a movement beyond humanity—death.

دایه‌ام منقل را برداشت و با گامهای شمرده بیرون رفت، من عرق روی پیشانی خودم را پاک کردم؛ کف دستهایم لکه‌های سفید افتاده بود؛

My nurse picked up the brazier and walked out with measured steps. I wiped the sweat from my forehead; white spots had appeared on the palms of my hands;

تکیه به دیوار دادم؛ سر خودم را به جرز دیوار چسپانیدم مثل اینکه حالم بهتر شد؛

I leaned against the wall, pressed my head against the wall pier, and seemed to feel better;

بعد نمی‌دانم این ترانه را از کجا شنیده بودم! با خودم زمزمه کردم «بیا بریم تا می خوریم، شراب ملک ری خوریم، حالا نخوریم کی خوریم؟»

Then I do not know where I had heard this song! I murmured to myself: “Come, let us go and drink wine, drink the wine of the land of Ray; if we do not drink now, when shall we drink?”

همیشه قبل از ظهور بحران به دلم اثر می‌کرد و اضطراب مخصوصی در من تولید می‌شد.

Always before the appearance of a crisis it affected my heart and produced a particular anxiety in me.

اضطراب و حالت غم‌انگیزی بود؛ مثل عقده‌ای که روی دلم جمع شده باشد؛ مثل هوای پیش از طوفان؛

It was an anxiety and a sorrowful state, like a knot that had gathered upon my heart, like the air before a storm.

آنوقت دنیای حقیقی از من دور می‌شد و در دنیای درخشانی زندگی می‌کردم که به مسافت سنجش‌ناپذیری با دنیای زمینی فاصله داشت.

Then the real world grew distant from me, and I lived in a shining world that was separated from the earthly world by an immeasurable distance.

در این وقت از خودم می‌ترسیدم، از همه کس می‌ترسیدم، گویا این حالت مربوط به ناخوشی بود. برای این بود که فکرم ضعیف شده بود.

At such times I was afraid of myself; I was afraid of everyone. Apparently this state was connected with illness. It was because my mind had grown weak.

دم دریچه اطاقم پیرمرد خنزرپنزری و قصاب را هم که دیدم ترسیدم. نمی‌دانم در حرکات و قیافه آنها چه چیز ترسناکی بود!

When I saw the old junk dealer and the butcher by the little window of my room, I was frightened too. I do not know what there was in their movements and appearance that was frightening!

دایه‌ام یک چیز ترسناک برایم گفت. قسم به پیر و پیغمبر می‌خورد که دیده است که پیرمرد خنزرپنزری شبها می‌آید در اطاق زنم؛ و از پشت در شنیده بود که لکاته به او می‌گفته «شال گردنتو واکن!»

My nurse told me something frightening. She swore by the saints and the Prophet that she had seen the old junk dealer come into my wife's room at night; and she had heard from behind the door the harlot saying to him, “Undo your neck-scarf!”

هیچ فکرش را نمی‌شود کرد! پریروز یا پس پریروز بود وقتی که فریاد زدم و زنم آمده بود لای در اطاقم خودم دیدم، به چشم خودم دیدم که جای دندانهای چرک، زرد و کرم‌خورده پیرمرد که از لایش آیات عربی بیرون می‌آمد روی لپ زنم بود.

It cannot even be conceived! It was the day before yesterday or the day before that, when I cried out and my wife had come to the doorway of my room; I myself saw, with my own eyes, that the marks of the old man's dirty, yellow, worm-eaten teeth, through which Arabic verses came out, were on my wife's cheek.

اصلاً چرا این مرد از وقتی که من زن گرفته‌ام جلو خانه ما پیداش شد؟ آیا خاکسترنشین بود؟ خاکسترنشین این لکاته شده بود؟

Why had this man appeared outside our house from the time I married? Was he one who sat in the ashes? Had he become the ash-sitter of this harlot?

یادم هست همان روز رفتم سر بساط پیرمرد قیمت کوزه‌اش را پرسیدم. از میان شال گردن دو دندان کرم‌خورده از لای لب شکریش بیرون آمد، خندید، یک خنده زننده خشک کرد که مو به تن آدم راست می‌شد؛ و گفت:

I remember that same day I went to the old man's stall and asked the price of his jar. From within his scarf, two decayed teeth appeared from between his harelip. He laughed, a dry, offensive laugh that made the hair on one's body stand on end, and said:

«آیا ندیده می‌خری؟ این کوزه قابلی نداره هان. جوون ببر، خیرشو ببینی».

“Are you buying without seeing? This jar is not worthy of you, eh. Young man, take it; may you see its good.”

با لحن مخصوصی گفت: «قابلی نداره خیرشو ببینی». من دست کردم جیبم، دو درهم و چهار پشیز گذاشتم گوشه سفره‌اش، باز هم خندید، یک خنده زننده کرد به طوری که مو به تن آدم راست می‌شد.

He said in a particular tone, “It is not worthy of you; may you see its good.” I put my hand into my pocket and placed two dirhams and four small coins at the corner of his cloth. He laughed again, an offensive laugh that made the hair on one's body stand on end.

من از زور خجالت می‌خواستم به زمین فرو بروم. با دستها جلو صورتم را گرفتم و برگشتم.

From the force of shame I wanted to sink into the ground. I covered my face with my hands and turned back.

از همه بساط جلو او بوی زنگ‌زده چیزهای چرک وازده که زندگی آنها را جواب داده بود استشمام می‌شود. شاید می‌خواست چیزهای وازده زندگی را به رخ مردم بکشد! به مردم نشان بدهد! آیا خودش پیر و وازده نبود؟

From everything in his display comes the rusty smell of dirty, discarded things that life had rejected. Perhaps he wanted to thrust life's rejected things in people's faces! To show them to people! Was he himself not old and discarded?

اشیای بساطش همه مرده، کثیف و از کار افتاده بود؛ ولی چه زندگی سمج و چه شکلهای پرمعنی داشت! این اشیای مرده به قدری تأثیر خودشان را در من گذاشتند که آدمهای زنده نمی‌توانستند در من آنقدر تأثیر بکنند.

The objects on his cloth were all dead, dirty, and out of use; yet what stubborn life and what meaningful shapes they had! These dead objects made such an impression upon me that living people could not make so great an impression.

ولی ننه‌جون برایم خبرش را آورده بود، به همه گفته بود «با یک گدای کثیف!»

But Naneh-Joon had brought me the news; she had told everyone, “With a filthy beggar!”

دایه‌ام گفت رختخواب زنم شپش گذاشته بود و خودش هم به حمام رفته.

My nurse said that lice had appeared in my wife’s bedding and that she herself had gone to the bathhouse.

سایهٔ او به دیوار عرق‌کردهٔ حمام چه‌جور بوده است؟ لابد یک سایهٔ شهوتی که به خودش امیدوار بوده!

What sort of shadow had hers been upon the sweating wall of the bathhouse? No doubt a lustful shadow, hopeful about itself!

ولی روی‌هم‌رفته این‌دفعه از سلیقهٔ زنم بدم نیامد؛ چون پیرمرد خنزرپنزری یک آدم معمولی لوس و بی‌مزه مثل این مردهای تخمی که زنهای حشری و احمق را جلب می‌کنند نبود.

But, on the whole, this time I did not dislike my wife’s taste, because the old junk dealer was not an ordinary, affected, insipid person like those worthless men who attract lustful, stupid women.

این دردها، این قشرهای بدبختی که به سر و روی پیرمرد پینه بسته بود و نکبتی که از اطراف او می‌بارید،

These pains, these layers of misery that had formed calluses upon the old man’s face and head, and the wretchedness that poured from around him,

شاید هم خودش نمی‌دانست ولی او را مانند یک نیمچه‌خدا نمایش می‌داد و با آن سفرهٔ کثیفی که جلو او بود نماینده و مظهر آفرینش بود.

perhaps he did not know it himself, but displayed him like a demigod, and with that filthy cloth spread before him he was the representative and embodiment of creation.

آری جای دوتا دندان زرد کرم‌خورده که از لایش آیه‌های عربی بیرون می‌آمد روی صورت زنم دیده بودم.

Yes, I had seen upon my wife’s face the marks of two yellow, decayed teeth between which Arabic verses issued.

همین زن که مرا به خودش راه نمی‌داد که مرا تحقیر می‌کرد ولی با وجود همهٔ اینها او را دوست داشتم.

This very woman who did not let me come near her, who humiliated me; yet despite all this I loved her.

با تمام وجود اینکه تا کنون نگذاشته بود یک‌بار روی لبش را ببوسم!

Despite the fact that until now she had not let me kiss her lips even once!

آفتاب زردی بود، صدای سوزناک نقاره بلند شد، صدای عجز و لابه‌ای که همهٔ خرافات موروثی و ترس از تاریکی را بیدار می‌کرد.

There was a yellow sunlight; the burning sound of the kettledrum rose, a sound of helplessness and pleading that awakened all inherited superstitions and fear of darkness.

حال بحران، حالی که قبلاً به دلم اثر کرده بود و منتظرش بودم آمد.

The crisis came, the state that had affected my heart beforehand and that I had been awaiting.

حرارت سوزانی سرتاپایم را گرفته بود؛ داشتم خفه می‌شدم؛ رفتم در رختخواب افتادم و چشمهایم را بستم.

A burning heat had seized me from head to foot; I was suffocating. I went and fell into bed and closed my eyes.

از شدت تب مثل این بود که همهٔ چیزها بزرگ شده و حاشیه بر حاشیه پیدا کرده بود. سقف عوض اینکه پایین بیاید بالا رفته بود.

From the intensity of the fever it was as if all things had grown large and acquired outline upon outline. The ceiling had risen instead of descending.

لباسهایم تنم را فشار می‌داد. بی‌جهت بلند شدم در رختخوابم نشستم. با خودم زمزمه می‌کردم: «بیش از این ممکن نیست… تحمل‌ناپذیر است…»

My clothes pressed against my body. For no reason I rose and sat up in my bed. I murmured to myself: “More than this is not possible… It is unbearable…”

ناگهان ساکت شدم. بعد با حالت شمرده و بلند با لحن تمسخرآمیز می‌گفتم: «بیش ازین…»؛ بعد اضافه می‌کردم: «من احمقم!»

Suddenly I fell silent. Then, slowly and aloud in a mocking tone, I said, “More than this…” and added, “I am a fool!”

من به معنی لغاتی که ادا می‌کردم متوجه نبودم. فقط از ارتعاش صدای خودم در هوا تفریح می‌کردم. شاید برای رفع تنهایی با سایهٔ خودم حرف می‌زدم!

I did not understand the meaning of the words I uttered. I merely amused myself with the vibration of my voice in the air. Perhaps I spoke to my own shadow to dispel my loneliness!

در این وقت یک چیز باورنکردنی دیدم. در باز شد و آن لکاته آمد. معلوم می‌شود که گاهی به فکر من می‌افتد.

At that moment I saw something unbelievable. The door opened and that harlot came in. Apparently she sometimes thinks of me.

باز هم جای شکرش باقی است! او هم می‌دانست که من زنده هستم و زجر می‌کشم و آهسته خواهم مرد. جای شکرش باقی بود.

Still, there is something to be thankful for! She too knew that I was alive, that I was suffering and would slowly die. There was something to be thankful for.

فقط می‌خواستم بدانم آیا می‌دانست که برای خاطر او بود که من می‌مردم! اگر می‌دانست، آنوقت آسوده و خوشبخت می‌مردم. آنوقت من خوشبخت‌ترین مردمان روی زمین بودم.

I only wanted to know whether she knew that it was for her sake that I was dying! If she knew, then I would die at ease and happy. Then I would be the happiest of people on earth.

این لکاته که وارد اطاقم شد، افکار بدم فرار کرد. نمی‌دانم چه اشعه‌ای از وجودش، از حرکاتش تراوش می‌کرد که به‌من تسکین می‌داد!

When this harlot entered my room, my bad thoughts fled. I do not know what rays emanated from her being, from her movements, that gave me relief!

این‌دفعه حالش بهتر بود؛ فربه و جاافتاده شده بود؛ ارخلق سنبوسهٔ طوسی پوشیده بود؛ زیر ابرویش را برداشته بود، خال گذاشته بود، وسمه کشیده بود، سرخاب و سفیداب و سرمه استعمال کرده بود.

This time she was in better health; she had grown plump and settled; she wore a gray arkhalogh [tunic] with a sanbuseh pattern; she had plucked beneath her eyebrows, put on a beauty spot, drawn on woad, and used rouge, white powder and kohl.

مختصر با هفت‌قلم آرایش وارد اطاق من شد. مثل این بود که از زندگی خودش راضی است و بی‌اختیار انگشت سبابهٔ دست چپش را به‌دهنش گذاشت.

In short, she entered my room made up with all seven cosmetics. It was as though she was content with her own life, and involuntarily she put the forefinger of her left hand to her mouth.

آیا این همان زن لطیف، همان دختر ظریف اثیری بود که لباس سیاه چین‌خورده می‌پوشید و کنار نهر سورن با هم سرمامک بازی می‌کردیم؟ همان دختری که حالت آزاد و بچگانه و موقت داشت و مچ پای شهوت‌انگیزش از زیر دامن لباسش پیدا بود؟

Was this the same delicate woman, the same slender ethereal girl who wore a pleated black dress, with whom I played hide-and-seek beside the Soren stream? The same girl who had a free, childlike and fleeting manner, and whose sensual ankle showed from beneath the hem of her dress?

تا حالا که به‌او نگاه می‌کردم درست ملتفت نمی‌شدم. در این وقت مثل اینکه پرده‌ای از جلو چشمم افتاد! نمی‌دانم چرا یاد گوسفندهای دم دکان قصابی افتادم!

Until now, when I looked at her, I had not properly noticed. At this moment it was as though a veil fell from before my eyes! I do not know why I remembered the sheep at the door of the butcher’s shop!

او برایم حکم یک تکه گوشت لخم را پیدا کرده بود و خاصیت دلربایی سابق را به‌کلی از دست داده بود. یک زن جاافتادهٔ سنگین و رنگین شده بود که به‌فکر زندگی بود؛ یک زن تمام‌عیار! زن من!

For me she had become no more than a piece of lean meat and had entirely lost her former charm. She had become a settled, staid and respectable woman who thought of [household] life; a complete woman! My wife!

با ترس و وحشت دیدم که زنم بزرگ و عقل‌رس شده بود؛ در صورتی که خودم به‌حالت بچگی مانده بودم. راستش از صورت او، از چشمهایش خجالت می‌کشیدم.

With fear and dread I saw that my wife had grown up and come of age, whereas I myself had remained in a state of childhood. In truth, I was ashamed before her face, before her eyes.

زنی که به همه کس تن درمی‌داد الا به‌من؛ و من فقط خودم را به یادبود موهوم بچگی او تسلیت می‌دادم.

A woman who gave herself to everyone except me; and I consoled myself only with the illusory memory of her childhood.

آنوقتی که یک صورت سادهٔ بچگانه، یک حالت محو گذرنده داشت و هنوز جای دندان پیرمرد خنزرپنزری سر گذر روی صورتش دیده نمی‌شد. نه، این همان‌کس نبود.

The time when she had a simple childlike face, a faint and fleeting look, and the mark of the teeth of the old junk dealer at the corner could not yet be seen on her face. No, this was not the same person.

او به طعنه پرسید که «حالت چطوره؟»

She asked mockingly, “How are you?”

من جوابش دادم: «آیا تو آزاد نیستی؟ آیا هرچی دلت می‌خواد نمی‌کنی؟ به سلامتی من چکارداری؟»

I answered her, “Are you not free? Do you not do whatever your heart wants? What have you to do with my health?”

او در را به هم زد و رفت. اصلاً برنگشت به من نگاه بکند.

She slammed the door and left. She did not even turn back to look at me.

گویا من طرز حرف زدن با آدمهای دنیا، با آدمهای زنده را فراموش کرده بودم!

Apparently I had forgotten how to speak with the people of this world, with living people!

او همان زنی که گمان می‌کردم عاری از هرگونه احساسات است از این حرکت من رنجید.

She, that very woman whom I thought devoid of every feeling, was hurt by this act of mine.

چندین بار خواستم بلند شوم بروم روی دست و پایش بیفتم گریه بکنم پوزش بخواهم.

Several times I wanted to rise, go, fall at her hands and feet, weep, and ask forgiveness.

آری گریه بکنم، چون گمان می‌کردم اگر می‌توانستم گریه بکنم راحت می‌شدم. چند دقیقه، چند ساعت، یا چند قرن گذشت؟ نمی‌دانم!

Yes, to weep, because I thought that if I could weep I would find relief. Did several minutes, several hours, or several centuries pass? I do not know!

مثل دیوانه‌ها شده بودم و از درد خودم کیف می‌کردم، یک کیف ورای بشری، کیفی که فقط من می‌توانستم بکنم و خداها هم اگر وجود داشتند نمی‌توانستند تا این اندازه کیف بکنند.

I had become like the insane and took pleasure in my own pain, a pleasure beyond human, a pleasure only I could experience and that even gods, if they existed, could not experience to this degree.

در آن وقت به برتری خودم پی بردم؛ برتری خودم به رجاله‌ها، به طبیعت، به خداها حس کردم؛ خداهایی که زاییدهٔ شهوت بشر هستند.

At that time I realized my superiority; I felt my superiority over the rabble, nature, and gods—gods born of human lust.

یک خدا شده بودم، از خدا هم بزرگ‌تر شده بودم. چون یک جریان جاودانی و لایتناهی در خودم حس می‌کردم…

I had become a god, had become greater even than God, because I felt an eternal and infinite current within myself…

ولی او دوباره برگشت. آن‌قدرها هم که تصور می‌کردم سنگدل نبود.

But she came back again. She was not as hard-hearted as I had imagined.

بلند شدم دامنش را بوسیدم و در حالت گریه و سرفه به پایش افتادم، صورتم را به ساق پای او مالیدم و چند بار به اسم اصلیش او را صدا زدم.

I rose, kissed the hem of her dress, and, weeping and coughing, fell at her feet; I rubbed my face against her shin and called her several times by her real name.

مثل این بود که اسم اصلیش صدا و زنگ مخصوصی داشت! اما توی قلبم، در ته قلبم می‌گفتم «لکاته… لکاته!»

It was as if her real name had a particular sound and resonance! But in my heart, at the bottom of my heart, I was saying, “Harlot… harlot!”

ماهیچه‌های پایش را که طعم کونهٔ خیار می‌داد، تلخ و ملایم و گس بود بغل زدم. آن‌قدر گریه کردم، گریه کردم، نمی‌دانم چقدر وقت گذشت!

I embraced the muscles of her leg, which tasted like the end of a cucumber, bitter, mild, and astringent. I cried and cried; I do not know how much time passed!

همین‌که به خودم آمدم دیدم او رفته است. شاید یک لحظه نکشید که همهٔ کیفها و نوازشها و دردهای بشر را در خودم حس کردم

When I came to myself I saw that she had gone. Perhaps it did not take even a moment for me to feel within myself all the pleasures, caresses, and pains of humanity,

و به همان حالت مثل وقتی که پای بساط تریاک می‌نشستم، مثل پیرمرد خنزرپنزری که جلو بساط خودش می‌نشیند، جلو پیه‌سوزی که دود می‌زد مانده بودم.

and I remained in the same state, as when I sat by the opium apparatus, like the old junk dealer who sits before his wares, before a smoking oil lamp.

از سر جایم تکان نمی‌خوردم، همان‌طور که به دودهٔ پیه‌سوز خیره نگاه می‌کردم، دوده‌ها مثل برف سیاه روی دست و صورتم می‌نشست.

I did not move from my place; as I stared at the soot of the oil lamp, soot settled on my hands and face like black snow.

وقتی که دایه‌ام یک کاسه آش جو و ترپلو جوجه برایم آورد از زور ترس و وحشت فریاد زد، عقب رفت و سینی شام از دستش افتاد.

When my nurse brought me a bowl of barley soup and chicken rice, she screamed out of fear and terror, stepped backward, and dropped the supper tray.

من خوشم آمد که اقلاً باعث ترس او شدم. بعد بلند شدم سر فتیله را با گلگیر زدم و رفتم جلوی آینه دوده‌ها را به صورت خودم مالیدم.

I was pleased that at least I had frightened her. Then I rose, struck the lampwick with the tongs, and went before the mirror and rubbed soot over my face.

چه قیافه ترسناکی! با انگشت پای چشمم را می‌کشیدم ول می‌کردم، دهنم را می‌درانیدم، توی لپ خودم باد می‌کردم، زیر ریش خود را بالا می‌گرفتم و از دو طرف تاب می‌دادم، ادا درمی‌آوردم.

What a frightening face! With my finger I pulled the corner of my eye and let go, stretched my mouth, puffed out my cheeks, lifted my beard from beneath and twisted it on both sides; I made faces.

صورت من استعداد برای چه قیافه‌های مضحک و ترسناکی را داشت! گویا همهٔ شکلها، همهٔ ریختهای مضحک، ترسناک و باورنکردنی که در نهاد من پنهان بود به این وسیله همهٔ آنها را آشکار می‌دیدم.

What a capacity my face had for ridiculous and frightening expressions! It was as if by this means I could see laid bare all the ridiculous, frightening, unbelievable shapes hidden in my nature.

این حالات را در خودم می‌شناختم و حس می‌کردم و در عین حال به نظرم مضحک می‌آمدند. همهٔ این قیافه‌ها در من و مال من بودند.

I recognized and felt these states within myself, and at the same time they seemed ridiculous to me. All these faces were in me and belonged to me.

صورتکهای ترسناک و جنایتکار و خنده‌آور که به یک اشارهٔ سرانگشت عوض می‌شدند.

Frightening, criminal, and laughable masks that changed with one movement of a fingertip.

شکل پیرمرد قاری، شکل قصاب، شکل زنم، همهٔ اینها را در خودم دیدم؛ گویی انعکاس آنها در من بوده!

The form of the old reciter, the butcher’s form, my wife’s form—I saw all of them in myself, as if their reflections had been in me!

همهٔ این قیافه‌ها در من بوده ولی هیچ‌کدام از آنها مال من نبود.

All these faces had been within me, but none of them belonged to me.

آیا خمیره و حالت صورت من در اثر یک تحریک مجهول، در اثر وسواسها، جماعها و ناامیدیهای موروثی درست نشده بود؟

Had not the substance and condition of my face been formed through some unknown stimulus, through inherited obsessions, sexual couplings, and disappointments?

و من که نگهبان این بار موروثی بودم به وسیلهٔ یک حس جنون‌آمیز و خنده‌آور، بلااراده فکرم متوجه نبود که این حالات را در قیافه‌ام نگه دارد؟

And I, who was the keeper of this inherited burden, did not my mind involuntarily, through a mad and laughable feeling, attend to preserving these states in my face?

شاید فقط در موقع مرگ قیافه‌ام از قید این وسواس آزاد می‌شد و حالت طبیعی که باید داشته باشد به خودش می‌گرفت!

Perhaps only at the moment of death would my face be freed from the grip of this obsession and take on the natural state it ought to have!

ولی آیا در حالت آخری هم حالاتی که دائماً ارادهٔ تمسخرآمیز من روی صورتم حک کرده بود، علامت خودش را سخت‌تر و عمیق‌تر باقی نمی‌گذاشت؟

But even in the final state, would not the expressions that my mocking will had continually carved upon my face leave their marks more firmly and deeply?

به هر حال فهمیدم که چه کارهایی از دست من ساخته بود! به قابلیتهای خودم پی بردم.

In any case I understood what things I was capable of doing! I discovered my capacities.

یک‌مرتبه زدم زیر خنده، چه خندهٔ خراشیدهٔ زننده و ترسناکی بود! به طوری که موهای تنم راست شد. چون صدای خودم را نمی‌شناختم.

Suddenly I burst out laughing—what a rasping, offensive, terrifying laugh it was! The hairs on my body stood up, for I did not recognize my own voice.

مثل یک صدای خارجی، یک خنده‌ای که اغلب بیخ گلویم پیچیده بود، بیخ گوشم شنیده بودم در گوشم صدا کرد.

Like a foreign voice, a laugh that had often twisted in the base of my throat, which I had heard close to my ear, it sounded in my ear.

همین وقت به سرفه افتادم و یک تکه خلط خونین، یک تکه از جگرم روی آینه افتاد. با سرانگشتم آن را روی آینه کشیدم.

Just then I began coughing and a piece of bloody phlegm, a piece of my liver, fell onto the mirror. I smeared it over the mirror with my fingertip.

همین‌که برگشتم دیدم ننه‌جون با رنگ پریدهٔ مهتابی و موهای ژولیده و چشمهای بی‌فروغ وحشت‌زده یک کاسه آش جو از همان آشی که برایم آورده بود روی دستش بود و به من مات نگاه می‌کرد.

When I turned I saw Naneh-Joon, with a pale moonlike complexion, disheveled hair, and dim frightened eyes, holding a bowl of barley soup, the same soup she had brought me, and staring at me blankly.

من دستهایم را جلو صورتم گرفتم و رفتم پشت پردهٔ پستو خودم را پنهان کردم.

I held my hands before my face and went behind the curtain of the back closet and hid myself.

وقتی که خواستم بخوابم دور سرم را یک حلقهٔ آتشین فشار می‌داد.

When I wanted to sleep, a ring of fire pressed around my head.

بوی تند شهوت‌انگیز روغن صندل که در پیه‌سوز ریخته بودند در دماغم پیچیده بود.

The sharp, sensual smell of sandalwood oil that had been poured into the oil lamp filled my nostrils.

بوی ماهیچه‌های پای زنم را می‌داد و طعم کونهٔ خیار با تلخی ملایمی در دهنم بود.

It had the smell of the muscles of my wife’s leg, and the taste of the end of a cucumber, with a mild bitterness, was in my mouth.

دستم را روی تنم می‌مالیدم و در فکرم اعضای بدنم را ـ ران، ساق پا، بازو و همهٔ آنها را ـ با اعضای تن زنم مقایسه می‌کردم.

I rubbed my hand over my body, and in my thoughts compared the parts of my body—thigh, lower leg, arm, and all the rest—with the parts of my wife’s body.

خط ران و سرین، گرمای تن زنم، اینها دوباره جلوم مجسم شد. از تجسم خیلی قوی‌تر بود، چون صورت یک احتیاج را داشت.

The contour of her thigh and buttock, the warmth of my wife’s body—all these appeared before me again. It was far stronger than visualization, because it had the form of a need.

حس کردم که می‌خواستم تن او نزدیک من باشد. یک حرکت، یک تصمیم برای دفع این وسوسهٔ شهوت‌انگیز کافی بود.

I felt that I wanted her body to be near me. One movement, one decision, would have sufficed to dispel this sensual temptation.

ولی این حلقهٔ آتشین دور سرم به‌قدری تنگ و سوزان شد که به‌کلی در یک دریای مبهم و مخلوط با هیکلهای ترسناک غوطه‌ور شدم.

But this ring of fire around my head became so tight and burning that I was entirely submerged in a vague sea mingled with terrifying figures.

هوا هنوز تاریک بود.

The air was still dark.

از صدای یک دسته گزمه مست بیدار شدم که از توی کوچه می‌گذشتند، فحشهای هرزه به هم می‌دادند و دسته‌جمعی می‌خواندند:

I woke to the sound of a band of drunken watchmen passing through the alley, exchanging obscene curses and singing together:

«بیا بریم تا می خوریم، شراب ملک ری خوریم، حالا نخوریم کی خوریم؟»

“Come, let us go and drink wine, drink the wine of the land of Ray; if we do not drink now, when shall we drink?”

یادم افتاد، نه، یکمرتبه به من الهام شد که یک بغلی شراب در پستوی اطاقم دارم،

I remembered—no, it was suddenly revealed to me—that I had a flask of wine in the back closet of my room,

شرابی که زهر دندان ناگ در آن حل شده بود و با یک جرعهٔ آن همه کابوسهای زندگی نیست و نابود می‌شد.

wine in which the poison from the fang of a naga had been dissolved, and with one sip of it all the nightmares of life would be annihilated.

ولی آن لکاته ...؟ این کلمه مرا بیشتر به او حریص می‌کرد، بیشتر او را سرزنده و پرحرارت به من جلوه می‌داد.

But that harlot ...? This word made me more greedy for her; it made her seem more alive and ardent to me.

چه بهتر از این می‌توانستم تصور بکنم؟ یک پیاله از آن شراب به او می‌دادم و یک پیاله هم خودم سر می‌کشیدم.

What better thing could I imagine? I would give her one cup of that wine and swallow another cup myself.

آنوقت در میان یک تشنج با هم می‌مردیم.

Then we would die together amid a convulsion.

عشق چیست؟ برای همهٔ رجاله‌ها یک هرزگی، یک ولنگاری موقتی است.

What is love? For all the rabble it is a debauchery, a temporary licentiousness.

عشق رجاله‌ها را باید در تصنیفهای هرزه و فحشا و اصطلاحات رکیک که در عالم مستی و هشیاری تکرار می‌کنند پیدا کرد.

The love of the rabble must be found in the obscene songs, obscenities, and vulgar expressions they repeat in drunkenness and sobriety.

مثل «دست خر تو لجن زدن، و خاک توسر کردن».

Such as “putting a donkey’s hand in the mud, and throwing dirt on one’s head.”

ولی عشق نسبت به او برای من چیز دیگری بود.

But love toward her was something else for me.

راست است که من او را از قدیم می‌شناختم: چشمهای مورب عجیب، دهن تنگ نیمه‌باز، صدای خفه و آرام،

It is true that I had known her from long ago: the strange slanting eyes, the narrow half-open mouth, the muffled and quiet voice,

همهٔ اینها برای من پر از یادگارهای دور و دردناک بود؛

all of these were full of distant and painful memories for me;

و من در همهٔ اینها آنچه را که از آن محروم مانده بودم، که یک چیز مربوط به خودم بود و از من گرفته بودند، جستجو می‌کردم.

and in all these I searched for what I had been deprived of, something belonging to myself that had been taken from me.

آیا برای همیشه مرا محروم کرده بودند؟ برای همین بود که حس ترسناکتری در من پیدا شده بود.

Had they deprived me forever? It was for this reason that a more frightening feeling had arisen in me.

لذت دیگری که برای جبران عشق ناامید خودم احساس می‌کردم، برایم یکنوع وسواس شده بود.

Another pleasure I felt as compensation for my hopeless love had become a kind of obsession for me.

نمی‌دانم چرا یاد مرد قصاب روبروی دریچهٔ اطاقم افتاده بودم که آستینش را بالا می‌زد، بسم‌الله می‌گفت و گوشتها را می‌برید.

I do not know why I had thought of the butcher opposite my room’s little window, who rolled up his sleeve, said “In the name of God,” and cut the meat.

حالت و وضع او همیشه جلو چشمم بود.

His posture and condition were always before my eyes.

بالاخره من هم تصمیم گرفتم، یک تصمیم ترسناک.

At last I too made a decision, a frightening decision.

از توی رختخوابم بلند شدم، آستینم را بالا زدم و گزلیک دسته‌استخوانی را که زیر متکایم گذاشته بودم برداشتم.

I got up from my bed, rolled up my sleeve, and picked up the bone-handled knife I had placed beneath my pillow.

قوز کردم و یک عبای زرد هم روی دوشم انداختم، بعد سر و رویم را با شال گردن پیچیدم.

I hunched over and threw a yellow cloak upon my shoulders, then wrapped my head and face with a scarf.

حس کردم که در عین حال یک حالت مخلوط از روحیهٔ قصاب و مرد خنزرپنزری در من پیدا شده بود.

I felt that at the same time a mixed disposition of the butcher and the old junk dealer had appeared in me.

بعد پاورچین به طرف اطاق زنم رفتم. اطاقش تاریک بود، در را آهسته باز کردم؛

Then I went on tiptoe toward my wife’s room. Her room was dark; I opened the door quietly;

مثل این بود که خواب می‌دید؛ بلندبلند با خودش می‌گفت: «شال گردنتو واکن».

it seemed that she was dreaming; she said aloud to herself: “Undo your neck-scarf!”

رفتم دم رختخواب، سرم را جلو نفس گرم و ملایم او گرفتم. چه حرارت گوارا و زنده‌کننده‌ای داشت!

I went to the edge of her bed and held my head before her warm, gentle breath. What pleasant, life-giving warmth it had!

به نظرم آمد اگر این حرارت را مدتی تنفس می‌کردم دوباره زنده می‌شدم.

It seemed to me that if I breathed this warmth for a while, I would come alive again.

اوه! چه‌قدر وقت بود که من گمان می‌کردم نفس همه باید مثل نفس خودم داغ و سوزان باشد.

Oh! How long had I supposed everyone’s breath must be hot and burning like my own.

دقت کردم که ببینم آیا در اطاق او مرد دیگری هم هست؟ یعنی از فاسقهای او کسی آنجا بود یا نه! ولی او تنها بود.

I looked carefully to see whether there was another man in her room—that is, whether one of her lovers was there or not. But she was alone.

فهمیدم هرچه به او نسبت می‌دادم افترا و بهتان محض بوده. از کجا هنوز او دختر باکره نبود!

I understood that everything I attributed to her had been sheer slander and accusation. Who knew—perhaps she was still a virgin!

از تمام خیالات موهوم نسبت به او شرمنده شدم. این احساس دقیقه‌ای بیش طول نکشید،

I was ashamed of all my imaginary suspicions about her. This feeling lasted no more than a minute,

چون در همین وقت از بیرون در صدای عطسه آمد و یک خندهٔ خفه و مسخره‌آمیز که مو را به تن آدم راست می‌کرد شنیدم.

because just then there came from outside the door the sound of a sneeze and a muffled, mocking laugh that made the hair on one’s body stand upright.

این صدا تمام رگهای تنم را کشید.

This sound pulled taut every vein of my body.

اگر این عطسه و خنده را نشنیده بودم، اگر صبر نیامده بود، همان‌طوری که تصمیم گرفته بودم همهٔ گوشت تن او را تکه‌تکه می‌کردم،

If I had not heard that sneeze and laugh, if patience had not come, as I had decided I would have cut all the flesh of her body into pieces,

می‌دادم به قصاب جلو خانه‌مان تا به مردم بفروشد، خودم یک تکه از گوشت رانش را به عنوان نذری می‌دادم به پیرمرد قاری،

given it to the butcher in front of our house to sell to people, and myself given a piece of her thigh as a votive offering to the old reciter,

و فردایش می‌رفتم به او می‌گفتم: «می‌دونی اون گوشتی که دیروز خوردی مال کی بود؟»

and the next day I would have gone to him and said: “Do you know whose meat it was that you ate yesterday?”

اگر او نمی‌خندید این کار را می‌بایستی شب انجام می‌دادم که چشمم در چشم لکاته نمی‌افتاد؛ چون از حالت چشمهای او خجالت می‌کشیدم. به من سرزنش می‌داد.

If he had not laughed, I would have had to do this at night so that my eyes would not meet the harlot’s, for the look in her eyes made me ashamed. It reproached me.

بالاخره از کنار رختخوابش یک تکه پارچه که جلو پایم را گرفته بود برداشتم و هراسان بیرون دویدم.

At last I picked up a piece of cloth beside her bed that had caught my foot, and ran out in terror.

گزلیک را روی بام سوت کردم چون همهٔ افکار جنایت‌آمیز را این گزلیک برایم تولید کرده بود. این گزلیک را که شبیه گزلیک مرد قصاب بود از خودم دور کردم.

I flung the knife onto the roof because this knife had generated all those murderous thoughts in me. I cast away the knife, which resembled the butcher’s knife.

در اطاقم که برگشتم جلو پیه‌سوز دیدم که پیرهن او را برداشته‌ام؛ پیرهن چرکی که روی گوشت تن او بود؛

When I returned to my room, before the oil lamp I saw that I had taken her shirt—the dirty shirt that had lain against the flesh of her body;

پیرهن ابریشمی نرم کار هند که بوی تن او، بوی عطر موگرا می‌داد و از حرکت تنش، از هستی او در این پیرهن مانده بود.

a soft Indian-made silk shirt that smelled of her body, of mogra perfume, and in which something of her body’s movement, of her existence, remained.

آن را بوییدم، میان پاهایم گذاشتم و خوابیدم. هیچ شبی به این راحتی نخوابیده بودم.

I smelled it, put it between my legs, and slept. I had never slept so comfortably on any night.

صبح زود از صدای داد و بیداد زنم بیدار شدم که سر گم شدن پیراهن دعوا راه انداخته بود و تکرار می‌کرد: «یه پیرهن نو نالون!»

Early in the morning I awoke to the shouting of my wife, who had started a quarrel over the lost shirt and kept repeating: “A fine new shirt!”

در صورتی‌که سرآستینش پاره بود. ولی اگر خون هم راه می‌افتاد من حاضر نبودم که پیرهن را رد کنم. آیا من حق یک پیراهن کهنهٔ زنم را نداشتم؟

Whereas its sleeve-end was torn. But even if blood had flowed, I would not have been willing to return the shirt. Had I no right to one of my wife’s old shirts?

ننه‌جون که شیر ماچه‌الاغ و عسل و نان تافتون برایم آورد، یک گزلیک دسته‌استخوانی هم پای چاشت من در سینی گذاشته بود و گفت:

When Naneh-Joon brought me she-ass’s milk, honey, and taftoon bread, she had also put a bone-handled knife beside my breakfast on the tray, and said:

آن را در بساط پیرمرد خنزرپنزری دیده و خریده است. بعد ابرویش را بالا کشید و گفت: «گاس برا دم دست بدرد بخوره!»

she had seen it among the old junk dealer’s wares and bought it. Then she raised her eyebrow and said, “Maybe it will come in handy!”

من گزلیکش را برداشتم نگاه کردم؛ همان گزلیک خودم بود.

I picked up her knife and looked at it; it was my own knife.

بعد ننه‌جون به حال شاکی و رنجیده گفت: «آره! دخترم—یعنی آن لکاته—صبح سحری می‌گه پیرهن منو دیشب تو دزدیدی.

Then Naneh-Joon said in a complaining, offended manner: “Yes! My daughter—that is, that harlot—says at dawn that you stole my shirt last night.

من که نمی‌خوام مشغول ذمهٔ شما باشم! اما دیروز زنت لک دیده بود ... ما می‌دونستیم که بچه ...

I do not want to be indebted to you! But yesterday your wife had seen spotting ... we knew that the child ...

خودش می‌گفت تو حموم آبستن شده، شب می‌رفتم کمرش رو مشت و مال بدم دیدم رو بازوش گل‌گل کبود بود.

She herself said she had become pregnant in the bathhouse. At night I was going to massage her back and saw patches of bruising on her arm.

به من نشان داد گفت بی‌وقتی رفتم تو زیرزمین، از ما بهترون ویشگونم گرفتند.»

She showed me and said, ‘Once, when I went into the cellar at an untimely hour, the supernatural ones pinched me.’”

دوباره گفت: «هیچ می‌دونستی خیلی وقت زنت آبستن بوده؟»

She said again, “Did you have any idea your wife has been pregnant for a long time?”

من خندیدم و گفتم: «لابد شکل بچه شکل پیرمرد قارییه، لابد به روی اون جنبیده!»

I laughed and said: “The child must look like the old reciter; it must have stirred in response to his face!”

بعد ننه‌جون به حالت متغیر از در خارج شد. مثل اینکه منتظر این جواب نبود.

Then Naneh-Joon went out through the door, her expression changed. It seemed she had not expected this answer.

من فوراً بلند شدم، گزلیک دسته‌استخوانی را با دست لرزان بردم در پستوی اطاقم توی مجری گذاشتم و در آن را بستم.

I immediately got up and, with a trembling hand, took the bone-handled knife into the back closet of my room, put it into a case, and closed its lid.

نه، هرگز ممکن نبود که بچه بر روی من جنبیده باشد.

No, it was never possible that the child had stirred in response to my face.

حتماً به روی پیرمرد خنزرپنزری جنبیده بود!

It must have stirred in response to the old junk dealer’s face!

بعد از ظهر در اطاقم باز شد؛ برادر کوچکش—برادر کوچک آن لکاته—در حالی که ناخنش را می‌جوید وارد شد.

In the afternoon the door of my room opened; her little brother—the little brother of that harlot—came in while biting his nail.

هرکس که آنها را می‌دید فوراً می‌فهمید که خواهر برادرند. آنقدر هم شباهت!

Anyone who saw them understood immediately that they were brother and sister. Such a resemblance!

دهن کوچک تنگ، لبهای گوشت‌آلود تر و شهوتی، پلکهای خمیدهٔ خمار، چشمهای مورب و متعجب، گونه‌های برجسته،

A small narrow mouth, fleshy, moist and sensual lips, curved languid eyelids, slanting and astonished eyes, prominent cheeks,

موهای خرمایی بی‌ترتیب و صورت گندم‌گون داشت. درست شبیه آن لکاته بود و یک تکه از روح شیطانی او را داشت.

untidy chestnut hair, and a wheat-colored complexion. He looked exactly like that harlot and had a piece of her devilish spirit.

از این صورتهای ترکمنی بدون احساسات، بی‌روح که به فراخور زد و خورد با زندگی درست شده بود.

One of those Turkmen faces, expressionless and soulless, formed to suit the struggle with life.

قیافه‌ای که هر کاری را برای ادامهٔ زندگی جایز می‌دانست؛ مثل اینکه طبیعت قبلاً پیش‌بینی کرده بود،

A face that considered any act permissible for continuing life; as though nature had foreseen it beforehand,

مثل اینکه اجداد آنها زیاد زیر آفتاب و باران زندگی کرده بودند و با طبیعت جنگیده بودند

as though their ancestors had lived much beneath sun and rain and had struggled against nature,

و نه تنها شکل و شمایل خودشان را با تغییراتی به آنها داده بودند بلکه از استقامت، از شهوت و حرص و گرسنگی خودشان به آنها بخشیده بودند.

and had bestowed on them not only their own appearance, with alterations, but also their endurance, lust, greed, and hunger.

طعم دهنش را می‌دانستم، مثل طعم کونهٔ خیار تلخ و ملایم بود.

I knew the taste of his mouth; it was like the taste of the end of a cucumber, bitter and mild.

وارد اطاق که شد با چشمهای متعجب ترکمنیش به من نگاه کرد و گفت:

When he entered the room, he looked at me with his astonished Turkmen eyes and said:

«شاه‌جون می‌گه حکیم‌باشی گفته تو می‌میری از شرت خلاص می‌شیم. مگه آدم چطور می‌میره؟»

“Shah-joon says the physician has said you will die and we will be rid of you. But how does a person die?”

من گفتم: «بهش بگو خیلی وقته که من مرده‌ام.»

I said: “Tell her I have been dead a long time.”

«شاه‌جون گفت: اگه بچه‌ام نیفتاده بود همهٔ خونه مال ما می‌شد.»

“Shah-joon said: If I had not lost my child, the whole house would have become ours.”

من بی‌اختیار زدم زیر خنده؛ یک خندهٔ خشک زننده بود که مو را به تن آدم راست می‌کرد، به طوری که صدای خودم را نمی‌شناختم.

I burst out laughing involuntarily; it was a dry, jarring laugh that made the hair on one’s body stand up, so that I did not recognize my own voice.

بچه از اطاق بیرون دوید. در این وقت می‌فهمیدم که چرا مرد قصاب از روی کیف گزلیک دسته‌استخوانی را روی ران گوسفندها پاک می‌کرد!

The boy ran out of the room. At that moment I understood why the butcher, for pleasure, wiped the bone-handled knife against the thighs of the sheep!

کیف بریدن گوشت لخم که از توی آن خون مرده، خون لخته‌شده مثل لجن جمع شده بود

The pleasure of cutting lean flesh, in which dead blood, clotted blood, had gathered like sludge,

و از خرخرهٔ گوسفندها قطره‌قطره خونابه به زمین می‌چکید.

and from the sheep’s windpipes bloody fluid dripped onto the ground, drop by drop.

سگ زرد جلو قصابی و کلهٔ بریدهٔ گاوی که روی زمین دکان افتاده بود با چشمهای تارش رک نگاه می‌کردند،

The yellow dog in front of the butcher’s shop and the severed head of a cow lying on the shop floor stared straight with dim eyes,

و همچنین سر همهٔ گوسفندها، با چشمهائی که غبار مرگ رویش نشسته بود آنها هم دیده بودند، آنها هم می‌دانستند!

as did the heads of all the sheep, with eyes upon which the dust of death had settled: they too had seen, they too knew!

بالاخره می‌فهمم که نیمچه‌خدا شده بودم، ماورای همهٔ احتیاجات پست و کوچک مردم بودم،

At last I understand that I had become a demigod, beyond all the low and petty needs of people,

جریان ابدیت و جاودانی را در خودم حس می‌کردم.

I felt the current of eternity and immortality within myself.

ابدیت چیست؟ برای من ابدیت عبارت از این بود که کنار نهر سورن با آن لکاته سرمامک بازی بکنم

What is eternity? For me eternity consisted of playing hide-and-seek beside the Soren stream with that harlot,

و فقط یک لحظه چشمهایم را ببندم و سرم را در دامن او پنهان بکنم.

and merely closing my eyes for a moment and hiding my head in her lap.

یک‌باره به نظرم رسید که با خودم حرف می‌زدم، آن هم به‌طور غریبی.

Suddenly it seemed to me that I was talking to myself, and in a strange manner at that.

خواستم با خودم حرف بزنم ولی لبهایم به‌قدری سنگین شده بود که حاضر برای کمترین حرکت نبود.

I wanted to speak to myself, but my lips had grown so heavy that they were not ready for the slightest movement.

اما بی‌آنکه لبهایم تکان بخورد یا صدای خودم را بشنوم حس کردم که با خودم حرف می‌زدم.

But without my lips moving or my hearing my own voice, I felt that I was talking to myself.

در این اطاق که مثل قبر هرلحظه تنگ‌تر و تاریک‌تر می‌شد، شب با سایه‌های وحشتناکش مرا احاطه کرده بود.

In this room, which like a grave was becoming narrower and darker every moment, night had surrounded me with its terrifying shadows.

جلو پیه‌سوزی که دود می‌زد با پوستین و عبایی که به خودم پیچیده بودم و شال‌گردنی که بسته بودم به‌حالت کپ‌زده سایه‌ام به دیوار افتاده بود.

Before the smoking oil lamp, with the fur coat and cloak I had wrapped around myself and the scarf I had tied on, my shadow fell upon the wall in a hunched posture.

سایهٔ من خیلی پررنگ‌تر و دقیق‌تر از جسم حقیقی من به دیوار افتاده بود.

My shadow was cast on the wall much darker and more distinct than my actual body.

سایه‌ام حقیقی‌تر از وجودم شده بود.

My shadow had become more real than my existence.

گویا پیرمرد خنزرپنزری، مرد قصاب، ننه‌جون و زن لکاته‌ام همه سایه‌های من بودند؛ سایه‌هایی که میان آنها محبوس بودم.

It was as though the old junk dealer, the butcher, Naneh-Joon, and my harlot wife were all my shadows; shadows among which I was imprisoned.

در این وقت شبیه یک جغد شده بودم ولی ناله‌های من در گلویم گیر کرده بود، و به‌شکل لکه‌های خون آنها را تف می‌کردم.

At that moment I had become like an owl, but my moans were caught in my throat, and I spat them out in the form of spots of blood.

شاید جغد هم مرضی دارد که مثل من فکر می‌کند!

Perhaps the owl too has an illness that makes it think like me!

سایه‌ام به دیوار درست شبیه جغد شده بود و با حالت خمیده نوشته‌های مرا به‌دقت می‌خواند.

My shadow on the wall had become exactly like an owl and, bent over, was carefully reading my writings.

حتماً او خوب می‌فهمید، فقط او می‌توانست بفهمد.

Certainly it understood well; only it could understand.

از گوشهٔ چشمم که به سایهٔ خودم نگاه می‌کردم می‌ترسیدم.

I was afraid when I looked at my shadow from the corner of my eye.

یک شب تاریک و ساکت مثل شبی که سرتاسر زندگی مرا فراگرفته بود.

A dark and silent night, like the night that had enveloped my entire life.

با هیکلهای ترسناک که از در و دیوار، از پشت پرده، به من دهن‌کجی می‌کردند.

With frightening figures that made faces at me from doors and walls, from behind the curtain.

گاهی اطاقم به‌قدری تنگ می‌شد مثل این‌که در تابوت خوابیده بودم.

Sometimes my room became so narrow that it was as though I lay inside a coffin.

شقیقه‌هایم می‌سوخت، اعصابم برای کمترین حرکت حاضر نبودند.

My temples burned; my nerves were not ready for the least movement.

یک وزن روی سینهٔ مرا فشار می‌داد، مثل وزن لشهایی که روی گردهٔ یابوی سیاه لاغر می‌اندازند و به قصابها تحویل می‌دهند.

A weight pressed on my chest, like the weight of carcasses thrown onto the back of a thin black packhorse and delivered to the butchers.

مرگ آهسته آواز خودش را زمزمه می‌کرد.

Death was softly murmuring its own song.

مثل یک نفر لال که هر کلمه را مجبور است تکرار بکند و همین‌که یک فرد شعر را به آخر می‌رساند دوباره از سر نو شروع می‌کند.

Like a mute person compelled to repeat every word, who, as soon as he reaches the end of a line of verse, begins again from the start.

آوازش مثل ارتعاش نالهٔ اره در گوشت تن رخنه می‌کرد؛ فریاد می‌کشید و ناگهان خفه می‌شد.

Its song penetrated the flesh like the vibration of a saw’s groan; it cried out and suddenly was stifled.

هنوز چشمهایم به‌هم نرفته بود که یک دسته گزمهٔ مست از پشت اطاقم رد می‌شدند و دسته‌جمعی می‌خواندند:

My eyes had not yet closed when a band of drunken watchmen passed behind my room and sang together:

«بیا بریم تا می خوریم، شراب ملک ری خوریم، حالا نخوریم کی خوریم؟»

“Come, let us go and drink wine, drink the wine of the land of Ray; if we do not drink now, when shall we drink?”

با خودم گفتم: در صورتی که آخرش به دست داروغه خواهم افتاد.

I said to myself: since in the end I will fall into the hands of the police chief.

ناگهان یک قوهٔ مافوق بشر در خودم حس کردم، پیشانیم خنک شد،

Suddenly I felt a superhuman strength within myself; my forehead grew cool,

بلند شدم عبای زردی که داشتم روی دوشم انداختم، شال گردنم را دو سه بار دور سرم پیچیدم، قوز کردم،

I got up, threw the yellow cloak I had over my shoulders, wound my scarf two or three times around my head, and hunched over,

رفتم گزلیک دسته‌استخوانی را که در مجری قایم کرده بودم درآوردم و پاورچین پاورچین به‌طرف اطاق آن لکاته رفتم.

went and took out the bone-handled knife I had hidden in the case, and crept on tiptoe toward that harlot’s room.

دم در که رسیدم اطاق در تاریکی غلیظی غرق شده بود.

When I reached the doorway, the room was immersed in thick darkness.

به‌دقت گوش دادم؛ صدایش را شنیدم که می‌گفت:

I listened closely; I heard her voice saying:

«اومدی؟ شال گردنتو واکن!»

“Have you come? Undo your neck-scarf!”

صدایش یک زنگ گوارا داشت؛ مثل صدای بچگیش شده بود، مثل زمزمه‌ای که بدون مسئولیت در خواب می‌کنند.

Her voice had a pleasant ring; it had become like the voice of her childhood, like a murmur uttered without responsibility in sleep.

من این صدا را سابق در خواب عمیقی شنیده بودم.

I had heard this voice before in a deep sleep.

آیا خواب می‌دید؟

Was she dreaming?

صدای او خفه و کلفت مثل صدای دختربچه‌ای شده بود که کنار نهر سورن با من سرمامک بازی می‌کرد.

Her voice had become muffled and thick like the voice of the little girl who played hide-and-seek with me beside the Soren stream.

من کمی ایست کردم؛ دوباره شنیدم که گفت: «بیا تو، شال گردنتو واکن!»

I paused a little; again I heard her say: “Come in, undo your neck-scarf!”

من آهسته در تاریکی وارد اطاق شدم، عبا و شال گردنم را برداشتم، لخت شدم،

I slowly entered the room in darkness, took off my cloak and scarf, and undressed,

ولی نمی‌دانم چرا همین‌طور که گزلیک دسته‌استخوانی در دستم بود در رختخواب رفتم؟

but I do not know why I got into bed while the bone-handled knife was still in my hand.

حرارت رختخوابش مثل این بود که جان تازه‌ای به کالبد من دمید.

The warmth of her bed was as though it breathed fresh life into my body.

بعد تن گوارا، نمناک و خوش‌حرارتش او را به‌یاد همان دخترک رنگ‌پریدهٔ لاغری که چشمهای درشت و بی‌گناه ترکمنی داشت و کنار نهر سورن با هم سرمامک بازی می‌کردیم در آغوش کشیدم.

Then I embraced her pleasant, moist, warmly heated body, recalling that thin, pale little girl with large, innocent Turkmen eyes, with whom I had played hide-and-seek beside the Soren stream.

نه، مثل یک جانور درنده و گرسنه به او حمله کردم و در ته دلم از او اکراه داشتم.

No, I attacked her like a ravenous wild animal, and deep in my heart I felt revulsion toward her.

به‌نظرم می‌آمد که حس عشق و کینه با هم توأم بود.

It seemed to me that the feelings of love and hatred were joined together.

تن مهتابی و خنک او، تن زنم مارناگ که دور شکار خودش می‌پیچید از هم باز شد و مرا میان خودش محبوس کرد.

Her moonlit, cool body, the body of my wife, a cobra that coiled around its prey, opened and imprisoned me within itself.

عطر سینه‌اش مست‌کننده بود. گوشت بازویش که دور گردنم پیچید گرمای لطیفی داشت.

The perfume of her breast was intoxicating. The flesh of her arm, which encircled my neck, had a delicate warmth.

در این لحظه آرزو می‌کردم که زندگی قطع بشود؛ چون در این دقیقه همهٔ کینه و بغضی که نسبت به او داشتم از بین رفت و سعی می‌کردم که جلو گریهٔ خودم را بگیرم.

At that moment I wished life would cease; for in that minute all the rancor and resentment I had toward her disappeared, and I tried to hold back my tears.

بی‌آنکه ملتفت باشم مثل مهرگیاه پاهایش پشت پاهایم قفل شد و دستهایش پشت گردنم چسپید.

Without my noticing, like the mandrake plant, her legs locked behind mine and her hands clasped behind my neck.

من حرارت گوارای این گوشت تر و تازه را حس می‌کردم؛ تمام ذرات تن سوزانم این حرارت را می‌نوشیدند.

I felt the pleasant warmth of this fresh flesh; every particle of my burning body drank in that warmth.

حس می‌کردم که مرا مثل طعمه در درون خودش می‌کشید. احساس ترس و کیف به‌هم آمیخته شده بود.

I felt that she was drawing me into herself like prey. Feelings of fear and pleasure had mingled.

دهنش طعم کونهٔ خیار می‌داد و گس‌مزه بود.

Her mouth tasted of the end of a cucumber and was astringent.

در میان این فشار گوارا عرق می‌ریختم و از خود بی‌خود شده بودم.

Amid this pleasant pressure I sweated and was beside myself.

چون تنم، تمامی ذرات وجودم بودند که به من فرمانروایی می‌کردند؛ فتح و پیروزی خود را به‌آواز بلند می‌خواندند؛

For it was my body, all the particles of my being, that ruled over me; they sang aloud of their conquest and victory;

من محکوم و بیچاره در این دنیای بی‌پایان در مقابل امواج هوا و هوس سر تسلیم فرود آورده بودم.

I, condemned and helpless in this boundless world, had bowed my head in submission before the waves of desire and whim.

موهای او که بوی عطر موگرا می‌داد به صورتم چسپیده بود و فریاد اضطراب و شادی از ته وجودمان بیرون می‌آمد.

Her hair, smelling of mogra perfume, clung to my face, and cries of anxiety and joy arose from the depths of our beings.

ناگهان حس کردم که او لب مرا به سختی گزید به‌طوری که از میان دریده شد.

Suddenly I felt her bite my lip so hard that it split in the middle.

آیا انگشت خودش را هم همین‌طور می‌جوید یا این‌که فهمید من پیرمرد لب‌شکری نیستم؟

Did she gnaw her own finger in the same way, or had she realized that I was not the old man with the harelip?

خواستم خودم را نجات بدهم ولی کمترین حرکت برایم غیرممکن بود. هرچه کوشش کردم بیهوده بود.

I wanted to save myself, but the slightest movement was impossible for me. Whatever I tried was futile.

گوشت تن ما را به‌هم لحیم کرده بودند. گمان کردم دیوانه شده است.

The flesh of our bodies had been soldered together. I thought she had gone mad.

در میان کشمکش دستم را بی‌اختیار تکان دادم و حس کردم گزلیکی که در دستم بود به‌یک جای تن او فرورفت.

In the struggle I moved my hand involuntarily and felt that the knife in my hand entered some part of her body.

مایع گرمی روی صورتم ریخت. او فریاد کشید و مرا رها کرد.

A warm liquid spilled over my face. She screamed and released me.

مایع گرمی که در مشت من پر شده بود همین‌طور نگه داشتم و گزلیک را دور انداختم.

I kept the warm liquid that had filled my fist just as it was and threw the knife away.

دستم آزاد شد؛ به تن او مالیدم، کاملاً سرد شده بود. او مرده بود.

My hand was free; I touched her body. It had become completely cold. She was dead.

در این بین به سرفه افتادم؛ ولی این سرفه نبود؛ صدای خشک و زننده‌ای بود که مو را به تن آدم راست می‌کرد.

Meanwhile I began to cough; but this was not a cough; it was a dry, grating sound that made the hair stand up on one’s body.

من هراسان عبایم را روی کولم انداختم و به اطاق خودم رفتم.

Frightened, I threw my cloak over my shoulders and went back to my own room.

جلوی نور پیه‌سوز مشتم را باز کردم، دیدم چشم او میان دستم بود و تمام تنم غرق خون شده بود.

In the light of the oil lamp I opened my fist; I saw that her eye was in my hand and that my whole body was drenched in blood.

رفتم جلوی آینه ولی از شدت ترس دستهایم را جلو صورتم گرفتم.

I went before the mirror, but out of sheer fear I held my hands in front of my face.

دیدم شبیه—نه، اصلاً—پیرمرد خنزرپنزری شده بودم.

I saw that I had become like—no, actually become—the old junk dealer.

موهای سر و ریشم مثل موهای سر و صورت کسی بود که زنده از اطاقی بیرون بیاید که یک مارناگ در آنجا بوده؛ همه سفید شده بود.

The hair of my head and beard was like that of someone who comes out alive from a room where there had been a cobra; it had all turned white.

لبم مثل لب پیرمرد دریده بود؛ چشمهایم بدون مژه بود؛ یک مشت موی سفید از سینه‌ام بیرون زده بود و روح تازه‌ای در تن من حلول کرده بود.

My lip was split like the old man’s; my eyes were without eyelashes; a tuft of white hair stuck out from my chest, and a new spirit had entered my body.

اصلاً طور دیگر فکر می‌کردم؛ طور دیگر حس می‌کردم و نمی‌توانستم خودم را از دست او، از دست دیوی که در من بیدار شده بود نجات بدهم.

I thought in an entirely different way; I felt differently, and I could not rescue myself from him, from the demon that had awakened within me.

همین‌طور که دستم را جلوی صورتم گرفته بودم بی‌اختیار زدم زیر خنده، یک خندهٔ سخت‌تر از اول که وجود مرا به لرزه انداخت.

While I still held my hand in front of my face, I burst into laughter involuntarily, a laugh more violent than the first, which made my being tremble.

خندهٔ عمیقی که معلوم نبود از کدام چالهٔ گمشدهٔ بدنم بیرون می‌آمد!

A deep laugh that it was not clear from which lost hollow of my body it emerged!

خندهٔ تهی که فقط در گلویم می‌پیچید و از میانِ تهی درمی‌آمد.

An empty laugh that only echoed in my throat and came out of emptiness.

من پیرمرد خنزرپنزری شده بودم.

I had become the old junk dealer.

از شدت اضطراب مثل این بود که از خواب عمیق و طولانی بیدار شده باشم!

From the intensity of my anxiety, it was as though I had awakened from a deep and lengthy sleep!

چشمهایم را مالاندم. در همان اطاق سابق خودم بودم.

I rubbed my eyes. I was in my same former room.