The harlot enters in all seven cosmetics

آفتاب زردی بود، صدای سوزناک نقاره بلند شد، صدای عجز و لابه‌ای که همهٔ خرافات موروثی و ترس از تاریکی را بیدار می‌کرد.

There was a yellow sunlight; the burning sound of the kettledrum rose, a sound of helplessness and pleading that awakened all inherited superstitions and fear of darkness.

حال بحران، حالی که قبلاً به دلم اثر کرده بود و منتظرش بودم آمد.

The crisis came, the state that had affected my heart beforehand and that I had been awaiting.

حرارت سوزانی سرتاپایم را گرفته بود؛ داشتم خفه می‌شدم؛ رفتم در رختخواب افتادم و چشمهایم را بستم.

A burning heat had seized me from head to foot; I was suffocating. I went and fell into bed and closed my eyes.

از شدت تب مثل این بود که همهٔ چیزها بزرگ شده و حاشیه بر حاشیه پیدا کرده بود. سقف عوض اینکه پایین بیاید بالا رفته بود.

From the intensity of the fever it was as if all things had grown large and acquired outline upon outline. The ceiling had risen instead of descending.

لباسهایم تنم را فشار می‌داد. بی‌جهت بلند شدم در رختخوابم نشستم. با خودم زمزمه می‌کردم: «بیش از این ممکن نیست… تحمل‌ناپذیر است…»

My clothes pressed against my body. For no reason I rose and sat up in my bed. I murmured to myself: “More than this is not possible… It is unbearable…”

ناگهان ساکت شدم. بعد با حالت شمرده و بلند با لحن تمسخرآمیز می‌گفتم: «بیش ازین…»؛ بعد اضافه می‌کردم: «من احمقم!»

Suddenly I fell silent. Then, slowly and aloud in a mocking tone, I said, “More than this…” and added, “I am a fool!”

من به معنی لغاتی که ادا می‌کردم متوجه نبودم. فقط از ارتعاش صدای خودم در هوا تفریح می‌کردم. شاید برای رفع تنهایی با سایهٔ خودم حرف می‌زدم!

I did not understand the meaning of the words I uttered. I merely amused myself with the vibration of my voice in the air. Perhaps I spoke to my own shadow to dispel my loneliness!

در این وقت یک چیز باورنکردنی دیدم. در باز شد و آن لکاته آمد. معلوم می‌شود که گاهی به فکر من می‌افتد.

At that moment I saw something unbelievable. The door opened and that harlot came in. Apparently she sometimes thinks of me.

باز هم جای شکرش باقی است! او هم می‌دانست که من زنده هستم و زجر می‌کشم و آهسته خواهم مرد. جای شکرش باقی بود.

Still, there is something to be thankful for! She too knew that I was alive, that I was suffering and would slowly die. There was something to be thankful for.

فقط می‌خواستم بدانم آیا می‌دانست که برای خاطر او بود که من می‌مردم! اگر می‌دانست، آنوقت آسوده و خوشبخت می‌مردم. آنوقت من خوشبخت‌ترین مردمان روی زمین بودم.

I only wanted to know whether she knew that it was for her sake that I was dying! If she knew, then I would die at ease and happy. Then I would be the happiest of people on earth.

این لکاته که وارد اطاقم شد، افکار بدم فرار کرد. نمی‌دانم چه اشعه‌ای از وجودش، از حرکاتش تراوش می‌کرد که به‌من تسکین می‌داد!

When this harlot entered my room, my bad thoughts fled. I do not know what rays emanated from her being, from her movements, that gave me relief!

این‌دفعه حالش بهتر بود؛ فربه و جاافتاده شده بود؛ ارخلق سنبوسهٔ طوسی پوشیده بود؛ زیر ابرویش را برداشته بود، خال گذاشته بود، وسمه کشیده بود، سرخاب و سفیداب و سرمه استعمال کرده بود.

This time she was in better health; she had grown plump and settled; she wore a gray arkhalogh [tunic] with a sanbuseh pattern; she had plucked beneath her eyebrows, put on a beauty spot, drawn on woad, and used rouge, white powder and kohl.

مختصر با هفت‌قلم آرایش وارد اطاق من شد. مثل این بود که از زندگی خودش راضی است و بی‌اختیار انگشت سبابهٔ دست چپش را به‌دهنش گذاشت.

In short, she entered my room made up with all seven cosmetics. It was as though she was content with her own life, and involuntarily she put the forefinger of her left hand to her mouth.

آیا این همان زن لطیف، همان دختر ظریف اثیری بود که لباس سیاه چین‌خورده می‌پوشید و کنار نهر سورن با هم سرمامک بازی می‌کردیم؟ همان دختری که حالت آزاد و بچگانه و موقت داشت و مچ پای شهوت‌انگیزش از زیر دامن لباسش پیدا بود؟

Was this the same delicate woman, the same slender ethereal girl who wore a pleated black dress, with whom I played hide-and-seek beside the Soren stream? The same girl who had a free, childlike and fleeting manner, and whose sensual ankle showed from beneath the hem of her dress?

تا حالا که به‌او نگاه می‌کردم درست ملتفت نمی‌شدم. در این وقت مثل اینکه پرده‌ای از جلو چشمم افتاد! نمی‌دانم چرا یاد گوسفندهای دم دکان قصابی افتادم!

Until now, when I looked at her, I had not properly noticed. At this moment it was as though a veil fell from before my eyes! I do not know why I remembered the sheep at the door of the butcher’s shop!

او برایم حکم یک تکه گوشت لخم را پیدا کرده بود و خاصیت دلربایی سابق را به‌کلی از دست داده بود. یک زن جاافتادهٔ سنگین و رنگین شده بود که به‌فکر زندگی بود؛ یک زن تمام‌عیار! زن من!

For me she had become no more than a piece of lean meat and had entirely lost her former charm. She had become a settled, staid and respectable woman who thought of [household] life; a complete woman! My wife!

با ترس و وحشت دیدم که زنم بزرگ و عقل‌رس شده بود؛ در صورتی که خودم به‌حالت بچگی مانده بودم. راستش از صورت او، از چشمهایش خجالت می‌کشیدم.

With fear and dread I saw that my wife had grown up and come of age, whereas I myself had remained in a state of childhood. In truth, I was ashamed before her face, before her eyes.

زنی که به همه کس تن درمی‌داد الا به‌من؛ و من فقط خودم را به یادبود موهوم بچگی او تسلیت می‌دادم.

A woman who gave herself to everyone except me; and I consoled myself only with the illusory memory of her childhood.

آنوقتی که یک صورت سادهٔ بچگانه، یک حالت محو گذرنده داشت و هنوز جای دندان پیرمرد خنزرپنزری سر گذر روی صورتش دیده نمی‌شد. نه، این همان‌کس نبود.

The time when she had a simple childlike face, a faint and fleeting look, and the mark of the teeth of the old junk dealer at the corner could not yet be seen on her face. No, this was not the same person.

او به طعنه پرسید که «حالت چطوره؟»

She asked mockingly, “How are you?”

من جوابش دادم: «آیا تو آزاد نیستی؟ آیا هرچی دلت می‌خواد نمی‌کنی؟ به سلامتی من چکارداری؟»

I answered her, “Are you not free? Do you not do whatever your heart wants? What have you to do with my health?”

او در را به هم زد و رفت. اصلاً برنگشت به من نگاه بکند.

She slammed the door and left. She did not even turn back to look at me.

گویا من طرز حرف زدن با آدمهای دنیا، با آدمهای زنده را فراموش کرده بودم!

Apparently I had forgotten how to speak with the people of this world, with living people!

او همان زنی که گمان می‌کردم عاری از هرگونه احساسات است از این حرکت من رنجید.

She, that very woman whom I thought devoid of every feeling, was hurt by this act of mine.