The ethereal girlدختر اثیری

اما افسوس، این شعاع آفتاب نبود، بلکه فقط یک پرتو گذرنده، یک ستارهٔ پرنده بود که به‌صورت یک زن یا فرشته به‌من تجلی کرد

but alas, this was not a ray of sunlight, but only a passing gleam, a shooting star, that appeared to me in the form of a woman or an angel,

روبروی او دختری با لباس سیاه بلند خم شده به او گل نیلوفر تعارف می‌کرد ـ چون میان آنها یک جوی آب فاصله داشت ـ.

Opposite him a girl in a long black dress was bending forward and offering him a morning-glory flower—because a stream of water separated them.

دیدم در صحرای پشت اطاقم پیرمردی قوزکرده، زیر درخت سروی نشسته بود و یک دختر جوان ـ نه، یک فرشتهٔ آسمانی ـ جلو او ایستاده خم شده بود و با دست راستش گل نیلوفر کبودی به او تعارف می‌کرد

I saw that in the open ground behind my room a hunchbacked old man sat under a cypress tree, and a young girl—no, a heavenly angel—stood bent before him and offered him a blue morning glory with her right hand,

دختر درست در مقابل من واقع شده بود، ولی به نظر می‌آمد که هیچ متوجه اطراف خودش نمی‌شد.

The girl was directly opposite me, but it seemed that she paid no attention at all to her surroundings.

به یک نگاه کافی بود، برای اینکه آن فرشتهٔ آسمانی، آن دختر اثیری، تا آنجایی که فهم بشر عاجز از ادراک آن است تأثیر خودش را در من می‌گذارد.

One glance was enough for that heavenly angel, that ethereal girl, to leave her effect upon me to an extent beyond human understanding.

اما هیچ اثری از درخت سرو، از جوی آب و از کسانی که آنجا دیده بودم پیدا نکردم.

But I found no trace of the cypress tree, the stream, or the people I had seen there.

این دختر ـ نه این فرشته ـ برای من سرچشمهٔ تعجب و الهام ناگفتنی بود.

This girl—no, this angel—was for me a source of indescribable wonder and inspiration.

ولی از روی عادت، از روی حس مخصوصی که در من بیدار شده بود جلو در خانه‌ام که رسیدم دیدم یک هیکل سیاهپوش، هیکل زنی روی سکوی در خانه‌ام نشسته.

But by habit, by a particular feeling that had awakened in me, when I reached the front of my house I saw a black-clad figure, the figure of a woman, sitting on the platform at my doorway.

کبریت زدم که جای کلید را پیدا کنم ولی نمی‌دانم چرا بی‌اراده چشمم به‌طرف هیکل سیاهپوش متوجه شد!

I struck a match to find the keyhole, but I do not know why my eyes involuntarily turned toward the black-clad figure!

اگر او را سابق بر این ندیده بودم، می‌شناختم. نه، گول نخورده بودم. این هیکل سیاهپوش او بود.

Even if I had not seen her before, I would have recognized her. No, I had not been deceived. This black-clad figure was she.

نه، گول نخورده بودم. این همان زن، همان دختر بود که بدون تعجب، بدون یک کلمه حرف وارد اطاق من شده بود.

No, I had not been deceived. This was the same woman, the same girl who had entered my room without surprise, without a single word.

برای من او در عین حال یک زن بود و یک چیز ماوراء بشری با خودش داشت.

For me she was at once a woman, and she had something beyond human about her.