The vision through the vent

برای اینکه دستم به رف برسد چهارپایه‌ای را که آنجا بود زیر پایم گذاشتم؛ ولی همین که آمدم بغلی را بردارم ناگهان از سوراخ هواخور رف چشمم به بیرون افتاد؛

To reach the shelf I put a stool that was there under my feet; but just as I came to take the flask, suddenly my eyes fell outside through the shelf’s ventilation opening;

دیدم در صحرای پشت اطاقم پیرمردی قوزکرده، زیر درخت سروی نشسته بود و یک دختر جوان ـ نه، یک فرشتهٔ آسمانی ـ جلو او ایستاده خم شده بود و با دست راستش گل نیلوفر کبودی به او تعارف می‌کرد

I saw that in the open ground behind my room a hunchbacked old man sat under a cypress tree, and a young girl—no, a heavenly angel—stood bent before him and offered him a blue morning glory with her right hand,

در حالی که پیرمرد ناخن انگشت سبابهٔ دست چپش را می‌جوید.

while the old man gnawed the nail of the forefinger of his left hand.

دختر درست در مقابل من واقع شده بود، ولی به نظر می‌آمد که هیچ متوجه اطراف خودش نمی‌شد.

The girl was directly opposite me, but it seemed that she paid no attention at all to her surroundings.

نگاه می‌کرد، بی‌آنکه نگاه کرده باشد؛ لبخند مدهوشانه و بی‌اراده‌ای کنار لبش خشک شده بود، مثل اینکه به فکر شخص غایبی بوده باشد.

She looked without having looked; a dazed and involuntary smile had dried at the corner of her lips, as though she were thinking of an absent person.

از آنجا بود که چشمهای مهیب افسونگر، چشمهایی که مثل این بود که به انسان سرزنش تلخی می‌زند، چشمهای مضطرب، متعجب، تهدیدکننده و وعده‌دهندهٔ او را دیدم

It was from there that I saw her terrible, bewitching eyes, eyes that seemed to cast a bitter reproach at a person, her anxious, astonished, threatening and promising eyes,

و پرتو زندگی من روی این گودیهای براق پرمعنی ممزوج و در ته آن جذب شد.

and the ray of my life mingled with these bright, meaningful hollows and was absorbed in their depths.

این آینهٔ جذاب، همهٔ هستی مرا تا آنجایی که فکر بشر عاجز است به خودش می‌کشید.

This alluring mirror drew all my being toward itself, to a point beyond the power of human thought.

چشمهای مورب ترکمنی که یک فروغ ماوراء طبیعی و مست‌کننده داشت، در عین حال می‌ترسانید و جذب می‌کرد،

Her slanting Turkmen eyes, which possessed a supernatural and intoxicating radiance, at once frightened and attracted,

مثل اینکه با چشمهایش مناظر ترسناک و ماورای طبیعی دیده بود که هرکسی نمی‌توانست ببیند؛

as though with her eyes she had seen frightening and supernatural sights that not everyone could see;

گونه‌های برجسته، پیشانی بلند، ابروهای باریک به‌هم‌پیوسته، لبهای گوشت‌آلوی نیمه‌باز، لبهایی که مثل این بود که تازه از یک بوسهٔ گرم طولانی جدا شده ولی هنوز سیر نشده بود.

prominent cheekbones, a high forehead, thin joined eyebrows, half-open fleshy lips, lips that seemed to have just parted from a long warm kiss yet were not satisfied.

موهای ژولیدهٔ سیاه و نامرتب دور صورت مهتابی او را گرفته بود و یک رشته از آن روی شقیقه‌اش چسبیده بود.

Disheveled black, untidy hair surrounded her moonlike face, and one strand of it clung to her temple.

لطافت اعضا و بی‌اعتنایی اثیری حرکاتش از سستی و موقتی بودن او حکایت می‌کرد.

The delicacy of her limbs and the ethereal indifference of her movements told of her frailty and transience.

فقط یک دختر رقاص بتکدهٔ هند ممکن بود حرکات موزون او را داشته باشد.

Only a dancing girl of an Indian temple could have had her rhythmic movements.

حالت افسرده و شادی غم‌انگیزش، همهٔ اینها نشان می‌داد که او مانند مردمان معمولی نیست.

Her dejected state and sorrowful gaiety—all this showed that she was unlike ordinary people.

اصلاً خوشگلی او معمولی نبود. او مثل یک منظرهٔ رویای افیونی به من جلوه کرد...

Indeed, her beauty was not ordinary. She appeared to me like a scene from an opium dream...

او همان حرارت عشقی مهرگیاه را در من تولید کرد.

She produced in me that same heat of the love of the mandrake.

اندام نازک و کشیده با خط متناسبی که از شانه، بازو، پستانها، سینه، کپل و ساق پاهایش پایین می‌رفت

Her slender, elongated figure, with a proportioned line descending from her shoulder, arm, breasts, chest, buttocks and calves,

مثل این بود که تن او را از آغوش جفتش بیرون کشیده باشند؛ مثل مادهٔ مهرگیاه بود که از بغل جفتش جدا کرده باشند.

was as though her body had been pulled from her mate’s embrace; she was like the female mandrake separated from her mate.

لباس سیاه چین‌خورده‌ای پوشیده بود که قالب و چسب تنش بود.

She wore a pleated black dress that fitted closely and clung to her body.

وقتی که من نگاه کردم گویا می‌خواست از روی جویی که بین او و پیرمرد فاصله داشت بپرد؛ ولی نتوانست.

When I looked, it seemed she wanted to leap over the stream separating her from the old man; but she could not.

آنوقت پیرمرد زد زیر خنده. خندهٔ خشک و زننده‌ای بود که مو را به تن آدم راست می‌کرد.

Then the old man burst into laughter. It was a dry, offensive laugh that made the hair on a person’s body stand up.

یک خندهٔ سخت دورگه و مسخره‌آمیز کرد بی‌آنکه صورتش تغییری بکند.

He gave a harsh, two-toned, mocking laugh without his face changing.

مثل انعکاس خنده‌ای بود که از میان تهی بیرون آمده باشد.

It was like the echo of a laugh that had come from an emptiness.