The (blue) morning gloryگل نیلوفر

روبروی او دختری با لباس سیاه بلند خم شده به او گل نیلوفر تعارف می‌کرد ـ چون میان آنها یک جوی آب فاصله داشت ـ.

Opposite him a girl in a long black dress was bending forward and offering him a morning-glory flower—because a stream of water separated them.

دیدم در صحرای پشت اطاقم پیرمردی قوزکرده، زیر درخت سروی نشسته بود و یک دختر جوان ـ نه، یک فرشتهٔ آسمانی ـ جلو او ایستاده خم شده بود و با دست راستش گل نیلوفر کبودی به او تعارف می‌کرد

I saw that in the open ground behind my room a hunchbacked old man sat under a cypress tree, and a young girl—no, a heavenly angel—stood bent before him and offered him a blue morning glory with her right hand,

فهمیدم که آن گلهای نیلوفر، گل معمولی نبوده.

I understood that those morning-glory flowers had not been ordinary flowers.

مطمئن شدم اگر آب معمولی به رویش می‌زد صورتش می‌پلاسید و اگر با انگشتان بلند و ظریفش گل نیلوفر معمولی را می‌چید انگشتش مثل ورق گل پژمرده می‌شد.

I became certain that if ordinary water struck her face it would wither, and if she picked an ordinary morning glory with her long, delicate fingers, her finger would wither like a flower petal.

نمی‌دانم چرا می‌خواستم و اصرار داشتم که جوی آب، درخت سرو، و بتهٔ گل نیلوفر را پیدا بکنم؟

I do not know why I wanted, and insisted, to find the stream, the cypress tree, and the morning-glory bush.

اول به‌خیالم رسید که او را در اطاق خودم چال بکنم، بعد فکر کردم او را ببرم بیرون و در چاهی بیندازم، در چاهی که دور آن گلهای نیلوفر کبود روییده باشد.

At first it occurred to me to bury her in my room; then I thought of taking her outside and throwing her into a well, a well around which blue morning glories had grown.

و پشت آنها خانه‌های پست و بلند به‌شکلهای هندسی مخروطی ـ مخروط ناقص ـ با پنجره‌های باریک و کج دیده می‌شد که گلهای نیلوفر کبود از لای آنها درآمده بود و از در و دیوار بالا می‌رفت.

and behind them low and tall houses in geometric, conical—truncated-conical—shapes were visible, with narrow, crooked windows from between which blue morning glories had come out and were climbing over doors and walls.

روی زمین از بته‌های نیلوفر کبود بی‌بو پوشیده شده بود.

The ground was covered with plants of scentless blue morning glory.

رفتم از بته‌های نیلوفر کبود بی‌بو آوردم و روی خاکش نشا کردم،

I went and brought scentless blue morning-glory plants and planted them in its earth,

درختها به‌حالت ترسناکی دسته‌دسته، ردیف‌ردیف، می‌گذشتند و از پی هم فرار می‌کردند. ولی به‌نظر می‌آمد که ساقهٔ نیلوفرها توی پای آنها می‌پیچند و زمین می‌خورند.

The trees passed in frightening groups and rows and fled after one another. Yet it seemed that the stems of the morning glories coiled around their feet and they fell.

و یک طرف تنهٔ آن به‌شکل لوزی حاشیه‌ای از نیلوفر کبود رنگ داشت و میان آن ـ میان حاشیهٔ لوزی ـ صورت او، صورت زنی کشیده شده بود

and one side of its body had a diamond-shaped border of blue morning glories, and inside it—inside the diamond border—her face, the face of a woman, had been painted

زیر گلهای نیلوفر کبود، در میان خون غلیظ، در میان کرم و جانوران و گزندگانی که دور او جشن گرفته بودند

Under the blue morning glories, amid thick blood, amid worms and creatures and vermin that were feasting around her