The picture on the pen case before him

زندگی من به نظرم همانقدر غیرطبیعی، نامعلوم و باورنکردنی می‌آمد که نقش روی قلمدانی که با آن مشغول نوشتن هستم؛

My life seemed to me as unnatural, unknown, and unbelievable as the picture on the pen case with which I am occupied in writing;

گویا یک نفر نقاش مجنون، وسواسی روی جلد این قلمدان را کشیده.

as though a mad, obsessive painter had painted the cover of this pen case.

اغلب به این نقش که نگاه می‌کنم مثل این است که به نظرم آشنا می‌آید. شاید برای همین نقش است... شاید همین نقش مرا وادار به نوشتن می‌کند.

Often when I look at this picture it seems familiar to me. Perhaps it is because of this picture... perhaps this very picture compels me to write.

یک درخت سرو کشیده شده که زیرش پیرمردی قوزکرده شبیه جوکیان هندوستان چمباتمه زده، عبا به خودش پیچیده و دور سرش شالمه بسته به حالت تعجب انگشت سبابه دست چپش را به دهنش گذاشته؛

A cypress tree is drawn, beneath which a hunchbacked old man, resembling the yogis of India, squats, wrapped in a cloak, with a turban on his head, holding the index finger of his left hand to his mouth in astonishment;

رو به روی او دختری با لباس سیاه بلند و با حالت غیرطبیعی، شاید یک بوگام‌داسی است، جلو او می‌رقصد، یک گل نیلوفر هم به دستش گرفته و میان آنها یک جوی آب فاصله است.

opposite him a girl in a long black dress, with an unnatural bearing—perhaps a Bugam-dasi—dances before him, holding a morning glory in her hand, and a stream separates them.