The house among ruins and the pen-case motif

از حسن اتفاق، خانه‌ام بیرون شهر، در یک محل ساکت و آرام دور از آشوب و جنجال زندگی مردم واقع شده؛

By good fortune, my house is outside the city, in a quiet and peaceful place far from the uproar and commotion of people’s lives;

اطراف آن کاملاً مجزا و دورش خرابه است.

its surroundings are completely isolated, and around it are ruins.

فقط از آن طرف خندق، خانه‌های گلی توسری‌خورده پیدا است و شهر شروع می‌شود.

Only on the other side of the ditch do battered mud houses appear, and the city begins.

نمی‌دانم این خانه را کدام مجنون یا کج‌سلیقه در عهد دقیانوس ساخته!

I do not know what madman or person of crooked taste built this house in the age of Decius!

چشمم را که می‌بندم نه فقط همهٔ سوراخ‌سنبه‌هایش پیش چشمم مجسم می‌شود، بلکه فشار آنها را روی دوش خودم حس می‌کنم.

When I close my eyes, not only do all its nooks and crannies take shape before my eyes, but I feel their pressure on my shoulders.

خانه‌ای که فقط روی قلمدانهای قدیم ممکن است نقاشی کرده باشند.

A house such as might only have been painted on old pen cases.

باید همهٔ اینها را بنویسم تا ببینم که به خودم مشتبه نشده باشد!

I must write all these things to see whether I have not deluded myself!

باید همهٔ اینها را به سایهٔ خودم که روی دیوار افتاده است توضیح بدهم.

I must explain all these things to my shadow that has fallen upon the wall.

آری، پیشتر برایم فقط یک دلخوشی یا دلخوش‌کنک مانده بود.

Yes, previously only one consolation or little make-believe consolation had remained for me.

میان چهاردیوار اطاقم روی قلمدان نقاشی می‌کردم و با این سرگرمی مضحک وقت را می‌گذرانیدم.

Within the four walls of my room I painted on pen cases, and passed the time with this ridiculous amusement.

اما بعد از آنکه آن دو چشم را دیدم، بعد از آنکه او را دیدم، اصلاً معنی، مفهوم و ارزش هر جنبش و حرکتی از نظرم افتاد.

But after I saw those two eyes, after I saw her, the meaning, sense, and value of every movement and motion altogether fell away in my estimation.

ولی چیزی که غریب، چیزی که باورنکردنی است، نمی‌دانم چرا موضوع مجلس همهٔ نقاشیهای من از ابتدا یک جور و یک شکل بوده است!

But what is strange, what is unbelievable, is that I do not know why the subject of the scene in all my paintings has from the beginning been of one kind and one form!

همیشه یک درخت سرو می‌کشیدم که زیرش پیرمردی قوزکرده شبیه جوکیان هندوستان عبا به خودش پیچیده، چنباتمه نشسته و دور سرش شالمه بسته بود و انگشت سبابهٔ دست چپش را به حالت تعجب به لبش گذاشته بود.

I always drew a cypress tree beneath which a hunchbacked old man, resembling the yogis of India, had wrapped a cloak around himself, sat squatting, tied a turban around his head, and placed the forefinger of his left hand against his lips in astonishment.

روبروی او دختری با لباس سیاه بلند خم شده به او گل نیلوفر تعارف می‌کرد ـ چون میان آنها یک جوی آب فاصله داشت ـ.

Opposite him a girl in a long black dress was bending forward and offering him a morning-glory flower—because a stream of water separated them.

آیا این مجلس را من سابقاً دیده بوده‌ام، یا در خواب به من الهام شده بود؟

Had I seen this scene before, or had it been inspired in me in a dream?

نمی‌دانم، فقط می‌دانم که هرچه نقاشی می‌کردم همه‌اش همین مجلس و همین موضوع بود.

I do not know; I know only that whatever I painted, it was always this same scene and this same subject.

دستم بدون اراده این تصویر را می‌کشید، و غریب‌تر آنکه برای این نقش مشتری پیدا می‌شد،

My hand drew this picture without will, and stranger still, buyers were found for this design,

و حتی به توسط عمویم از این جلد قلمدانها به هندوستان می‌فرستادم که می‌فروخت و پولش را برایم می‌فرستاد.

and I even sent these pen-case covers to India through my uncle, who sold them and sent me the money.