The narrator’s houseخانه

از حسن اتفاق، خانه‌ام بیرون شهر، در یک محل ساکت و آرام دور از آشوب و جنجال زندگی مردم واقع شده؛

By good fortune, my house is outside the city, in a quiet and peaceful place far from the uproar and commotion of people’s lives;

نمی‌دانم این خانه را کدام مجنون یا کج‌سلیقه در عهد دقیانوس ساخته!

I do not know what madman or person of crooked taste built this house in the age of Decius!

خانه‌ای که فقط روی قلمدانهای قدیم ممکن است نقاشی کرده باشند.

A house such as might only have been painted on old pen cases.

چراغ را روشن کردم، رفتم در پستوی تاریک اطاقم، هر گوشه را وارسی کردم تا شاید بتوانم چیزی باب دندان او پیدا کنم ـ اگرچه می‌دانستم که در خانه چیزی به هم نمی‌رسد، چون نه تریاک برایم مانده بود و نه مشروب ـ.

I lit the lamp, went into the dark back closet of my room, and searched every corner in the hope of finding something to his liking—although I knew there was nothing in the house, for I had neither opium nor liquor left.

هیچوقت من به این صرافت نیفتاده بودم؛ اصلاً به کلی یادم رفته بود که چنین چیزی در خانه هست.

I had never thought of it; indeed I had completely forgotten that such a thing was in the house.

تمام اطراف خانه‌مان را زیر پا کردم، نه یک روز، نه دو روز؛ بلکه دو ماه و چهار روز، مانند اشخاص خونی که به محل جنایت خود برمی‌گردند، هر روز طرف غروب مثل مرغ سرکنده دور خانه‌مان می‌گشتم، بطوری که همهٔ سنگها و همهٔ ریگهای اطراف آن را می‌شناختم.

I went over all the surroundings of our house, not for one day or two, but for two months and four days; like murderers returning to the scene of their crime, every day toward sunset I wandered around our house like a decapitated chicken, so that I knew every stone and pebble around it.

ولی از روی عادت، از روی حس مخصوصی که در من بیدار شده بود جلو در خانه‌ام که رسیدم دیدم یک هیکل سیاهپوش، هیکل زنی روی سکوی در خانه‌ام نشسته.

But by habit, by a particular feeling that had awakened in me, when I reached the front of my house I saw a black-clad figure, the figure of a woman, sitting on the platform at my doorway.

به‌فکرم رسید که شاید گرسنه و یا تشنه‌اش باشد! رفتم در پستوی اطاقم تا چیزی برایش پیدا کنم؛ اگرچه می‌دانستم که هیچ چیز در خانه به‌هم نمی‌رسد.

It occurred to me that perhaps she was hungry or thirsty! I went into the back closet of my room to find something for her, although I knew that nothing could be found in the house.

من با دست اشاره به‌سمت خانه‌ام کردم. ولی او فرصت حرف زدن به من نداد، و گفت:

I gestured toward my house with my hand. But he gave me no chance to speak, and said:

«لازم نیس، من خونهٔ تو رو بلدم، همین الآن ها...»

“No need; I know your house. Right now, eh...”

از سر جایش بلند شد، من به‌طرف خانه‌ام برگشتم، رفتم در اطاقم و چمدان مرده را به‌زحمت تا دم در آوردم.

He rose from where he sat; I returned toward my house, went into my room and with difficulty brought the suitcase containing the corpse to the door.

«قابلی نداره، بعد می‌گیرم. خونه‌ات رو بلدم، دیگه با من کاری نداشتین ها...؟

“It is not worthy of you; I will take it later. I know your house; you have no more business with me, eh...?