Gift of the jar in the cemetery

سکوت کامل فرمانروایی داشت. به‌نظرم آمد که همه مرا ترک کرده بودند. به‌موجودات بی‌جان پناه بردم.

Complete silence reigned. It seemed to me that everyone had abandoned me. I sought refuge in lifeless things.

رابطه‌ای بین من و جریان طبیعت، بین من و تاریکی عمیقی که در روح من پایین آمده بود تولید شده بود.

A connection had arisen between me and the course of nature, between me and the deep darkness that had descended into my soul.

این سکوت یکجور زبانی است که ما نمی‌فهمیم؛ از شدت کیف سرم گیج رفت؛

This silence is a kind of language that we do not understand; from the intensity of pleasure my head grew dizzy;

حالت قی به‌من دست داد و پاهایم سست شد. خستگی بی‌پایانی در خودم حس کردم؛

I felt nausea and my legs weakened. I felt an endless exhaustion within myself;

رفتم در قبرستان کنار جاده روی سنگ قبری نشستم، سرم را میان دو دستم گرفتم و به‌حال خودم حیران بودم.

I went into the cemetery beside the road and sat on a gravestone, took my head between my two hands, and was bewildered at my own state.

ناگهان صدای خندهٔ خشک زننده‌ای مرا به‌خودم آورد.

Suddenly the sound of a dry, offensive laugh brought me to my senses.

رویم را برگردانیدم و دیدم هیکلی که سر و رویش را با شال گردن پیچیده بود پهلویم نشسته بود و چیزی در دستمال بسته زیر بغلش بود.

I turned and saw a figure seated beside me, its head and face wrapped in a scarf, with something tied in a handkerchief under its arm.

رویش را به‌من کرد و گفت:

He turned toward me and said:

«حتما تو می‌خواسی شهر بری، راهو گم کردی هان؟

“Surely you wanted to go to the city and lost the way, eh?

لابد با خودت میگی «این وقت شب من تو قبرسون چه‌کار دارم؟» اما نترس، سر و کار من با مرده‌هاس، شغلم گورکنیس، بد کاری نیس هان؟

You must be saying to yourself, “What am I doing in a cemetery at this hour of night?” But do not be afraid; my dealings are with the dead, my occupation is grave digging; it is not a bad job, eh?

من تمام راه و چاه‌های اینجا رو بلدم.

I know all the ways and pitfalls here.

مثلا امروز رفتم یه قبر بکنم این گلدون از زیر خاک دراومد، می‌دونی گلدون راغه، مال شهر قدیم ری هان؟

For instance, today I went to dig a grave and this vase came out from beneath the earth; you know, it is a Ragha vase, from the ancient city of Ray, eh?

اصلا قابلی نداره، من این کوزه رو به‌تو میدم بیادگار من داشته باش.»

It is really not worthy of you; I am giving you this jar so that you will have it as a keepsake of me.”

من دست کردم در جیبم، دو قران و یک عباسی درآوردم.

I put my hand into my pocket and took out two qerans and one abbasi.

پیرمرد با خندهٔ خشک چندش‌انگیزی گفت:

The old man said with a dry, repulsive laugh:

«هرگز! قابلی نداره! من تو رو می‌شناسم. خونت رو هم بلدم.

“Never! It is not worthy of you! I know you. I know your house too.

همین بغل، من یه کالسکه نعش‌کش دارم بیا تو رو به خونت برسونم هان! دو قدم راس.»

Right nearby I have a hearse. Come, let me take you to your house, eh! It is [only] two steps away.”

کوزه را در دامن من گذاشت و بلند شد. از زور خنده شانه‌هایش می‌لرزید.

He put the jar in my lap and rose. His shoulders shook from the force of his laughter.

من کوزه را برداشتم و دنبال هیکل قوزکردهٔ پیرمرد راه افتادم.

I picked up the jar and set off after the old man’s hunchbacked figure.

سر پیچ جاده یک کالسکهٔ نعش‌کش لکنته با دو اسب سیاه لاغر ایستاده بود.

At the bend in the road a rickety hearse stood with two thin black horses.

پیرمرد با چالاکی مخصوصی رفت بالای نشیمن نشست و من هم رفتم درون کالسکه میان جای مخصوصی که برای تابوت درست شده بود دراز کشیدم و سرم را روی لبهٔ بلند آن گذاشتم.

With his particular agility the old man climbed up and sat on the driver’s seat, and I too got into the carriage, lay down in the special space made for a coffin, and placed my head on its high edge.

برای اینکه اطراف خودم را بتوانم ببینم کوزه را روی سینه‌ام گذاشتم و با دستم آنرا نگه داشتم.

So that I could see my surroundings, I put the jar upon my chest and held it there with my hand.