The grave by the dry river; the Ragha jar

دست کردم جیبم کرایهٔ کالسکه‌چی را بپردازم، دو قران و یک عباسی بیشتر توی جیبم نبود.

I put my hand into my pocket to pay the carriage driver’s fare; there were no more than two qerans and one abbasi in my pocket.

کالسکه‌چی خندهٔ خشک زننده‌ای کرد و گفت:

The carriage driver gave a dry, offensive laugh and said:

«قابلی نداره، بعد می‌گیرم. خونه‌ات رو بلدم، دیگه با من کاری نداشتین ها...؟

“It is not worthy of you; I will take it later. I know your house; you have no more business with me, eh...?

همینقدر بدون که در قبرکنی من بی‌سررشته نیستم ها...؟

Just know that I am not without experience in grave digging, eh...?

خجالت نداره بریم همینجا نزدیک رودخونه کنار درخت سرو یه گودال به‌اندازهٔ چمدون برات می‌کنم و می‌روم.»

There is nothing to be ashamed of. Come; right here near the river beside the cypress tree I will dig a hole the size of the suitcase for you, and go.”

پیرمرد با چالاکی مخصوصی که من نمی‌توانستم تصورش را بکنم از نشیمن خود پایین جست.

The old man jumped down from his seat with a peculiar agility that I could not have imagined.

من چمدان را برداشتم و دو نفری رفتیم کنار تنهٔ درختی که پهلوی رودخانهٔ خشکی بود.

I picked up the suitcase, and the two of us went beside the trunk of a tree that was near a dried-up river.

او گفت: «همینجا خوبه؟»

He said, “Is it good here?”

و بی‌آنکه منتظر جواب من بشود با بیلچه و کلنگی که همراه داشت مشغول کندن شد.

And without waiting for my answer, he began digging with the little spade and pickaxe he had with him.

من چمدان را زمین گذاشتم و سر جای خودم مات ایستاده بودم.

I put the suitcase on the ground and stood dumbfounded where I was.

پیرمرد با پشت خمیده و چالاکی آدم کهنه‌کاری مشغول بود.

The old man, with a bent back and the agility of an old hand, was busy [at work].

در ضمن کند و کاو چیزی شبیه کوزهٔ لعابی پیدا کرد؛ آن را در دستمال چرکی پیچیده بلند شد و گفت:

In the course of digging he found something resembling a glazed jar; he wrapped it in a dirty handkerchief, stood up, and said:

«اینهم گودال، ها...، درست به‌اندازهٔ چمدونه، مو نمی‌زنه ها...»

“Here is the hole, eh..., exactly the size of the suitcase; it does not differ by a hair, eh...”

من دست کردم جیبم که مزدش را بدهم. دو قران و یک عباسی بیشتر نداشتم.

I put my hand in my pocket to give him his wages. I had no more than two qerans and one abbasi.

پیرمرد خندهٔ خشک چندش‌انگیزی کرد و گفت:

The old man gave a dry, nauseating laugh and said:

«نمی‌خواد، قابلی نداره. من خونه‌تونو بلدم ها؛

“No need, it is not worthy of you. I know your house, eh;

وانگهی عوض مزدم من یک کوزه پیدا کردم، یه گلدون راغه، مال شهر قدیم ری، ها...»

besides, instead of my wages I found a jar, a Ragha vase, belonging to the ancient city of Ray, eh...”

بعد با هیکل خمیدهٔ قوزکرده‌اش می‌خندید به‌طوری که شانه‌هایش می‌لرزید.

Then he laughed with his bent, hunchbacked figure, so that his shoulders shook.

کوزه را که میان دستمال چروکی بسته بود زیر بغلش گرفته بود و به‌طرف کالسکهٔ نعش‌کش رفت و با چالاکی مخصوصی بالای نشیمن قرار گرفت.

He held beneath his arm the jar that he had tied inside a wrinkled handkerchief, went toward the hearse, and with a peculiar agility took his place on the seat.

شلاق در هوا صدا کرد، اسبها نفس‌زنان به‌راه افتادند،

The whip cracked in the air; the horses set off breathing heavily,

صدای زنگولهٔ گردن آنها در هوای مرطوب به‌آهنگ مخصوصی مترنم بود و کم‌کم پشت تودهٔ مه از چشم من ناپدید شد.

the sound of the bells around their necks rang in a particular rhythm in the damp air, and little by little [the carriage] disappeared from my sight behind a mass of mist.