The hunchbacked old manپیرمرد قوزی

همیشه یک درخت سرو می‌کشیدم که زیرش پیرمردی قوزکرده شبیه جوکیان هندوستان عبا به خودش پیچیده، چنباتمه نشسته و دور سرش شالمه بسته بود و انگشت سبابهٔ دست چپش را به حالت تعجب به لبش گذاشته بود.

I always drew a cypress tree beneath which a hunchbacked old man, resembling the yogis of India, had wrapped a cloak around himself, sat squatting, tied a turban around his head, and placed the forefinger of his left hand against his lips in astonishment.

دیدم در صحرای پشت اطاقم پیرمردی قوزکرده، زیر درخت سروی نشسته بود و یک دختر جوان ـ نه، یک فرشتهٔ آسمانی ـ جلو او ایستاده خم شده بود و با دست راستش گل نیلوفر کبودی به او تعارف می‌کرد

I saw that in the open ground behind my room a hunchbacked old man sat under a cypress tree, and a young girl—no, a heavenly angel—stood bent before him and offered him a blue morning glory with her right hand,

در حالی که پیرمرد ناخن انگشت سبابهٔ دست چپش را می‌جوید.

while the old man gnawed the nail of the forefinger of his left hand.

وقتی که من نگاه کردم گویا می‌خواست از روی جویی که بین او و پیرمرد فاصله داشت بپرد؛ ولی نتوانست.

When I looked, it seemed she wanted to leap over the stream separating her from the old man; but she could not.

آنوقت پیرمرد زد زیر خنده. خندهٔ خشک و زننده‌ای بود که مو را به تن آدم راست می‌کرد.

Then the old man burst into laughter. It was a dry, offensive laugh that made the hair on a person’s body stand up.

اما زنگ خندهٔ خشک پیرمرد هنوز توی گوشم صدا می‌کرد.

But the resonance of the old man’s dry laugh was still sounding in my ears.

ولی خندهٔ خشک و زنندهٔ پیرمرد ـ این خندهٔ مشئوم ـ رابطهٔ میان ما را از هم پاره کرد.

But the old man’s dry and offensive laugh—this ominous laugh—tore apart the connection between us.

چندین بار خواستم بروم از روزنهٔ دیوار نگاه بکنم ولی از صدای خندهٔ پیرمرد می‌ترسیدم.

Several times I wanted to go and look through the opening in the wall, but I was afraid of the sound of the old man’s laughter.

اما هیچ اثری از درخت سرو، از جوی آب و از کسانی که آنجا دیده بودم پیدا نکردم.

But I found no trace of the cypress tree, the stream, or the people I had seen there.

کمی دورتر درست دقت کردم از پشت هوای مه‌آلود پیرمردی را دیدم که قوز کرده و زیر یک درخت سرو نشسته بود.

A little farther away, when I looked closely, I saw through the misty air an old man, hunchbacked and seated beneath a cypress tree.

آهسته نزدیک او رفتم؛ هنوز چیزی نگفته بودم، پیرمرد خندهٔ دورگهٔ خشک و زننده‌ای کرد به‌طوری که موهای تنم راست شد؛ و گفت:

I slowly approached him; before I had said anything, the old man gave a dry, grating, two-toned laugh that made the hairs on my body stand on end; and he said:

«اگه حمال خواستی من خودم حاضرم هان... یه کالسکهٔ نعش‌کش هم دارم...

“If you want a porter, I myself am ready, eh... I have a hearse carriage too...