Two months of searching at sunset

آیا می‌توانستم به‌کلی صرف نظر کنم؟ اما دست خودم نبود.

Could I abandon it entirely? But it was not in my power.

از این ببعد مانند روحی که در شکنجه باشد، هرچه انتظار کشیدم، هرچه کشیک کشیدم، هرچه جستجو کردم فایده‌ای نداشت.

From then on, like a soul under torture, however much I waited, however much I kept watch, however much I searched, it was of no use.

تمام اطراف خانه‌مان را زیر پا کردم، نه یک روز، نه دو روز؛ بلکه دو ماه و چهار روز، مانند اشخاص خونی که به محل جنایت خود برمی‌گردند، هر روز طرف غروب مثل مرغ سرکنده دور خانه‌مان می‌گشتم، بطوری که همهٔ سنگها و همهٔ ریگهای اطراف آن را می‌شناختم.

I went over all the surroundings of our house, not for one day or two, but for two months and four days; like murderers returning to the scene of their crime, every day toward sunset I wandered around our house like a decapitated chicken, so that I knew every stone and pebble around it.

اما هیچ اثری از درخت سرو، از جوی آب و از کسانی که آنجا دیده بودم پیدا نکردم.

But I found no trace of the cypress tree, the stream, or the people I had seen there.

آنقدر شبها جلو مهتاب زانو به زمین زدم، از درختها، از سنگها، از ماه ـ که شاید او به ما نگاه کرده باشد ـ استغاثه و تضرع کرده‌ام و همهٔ موجودات را به کمک طلبیده‌ام ولی کمترین اثری از او ندیدم.

So many nights I knelt in the moonlight; I implored the trees, the stones, and the moon—which perhaps had looked upon us—and called on every being for help, but I saw not the slightest trace of her.

اصلا فهمیدم که همهٔ این کارها بیهوده است، زیرا او نمی‌توانست با چیزهای این دنیا رابطه و وابستگی داشته باشد.

I came to understand that all these actions were useless, because she could have no relationship or attachment to the things of this world.

مثلا آبی که او گیسوانش را با آن شستشو می‌داده بایستی از یک چشمهٔ منحصر به‌فرد ناشناس و یا غاری سحرآمیز بوده باشد.

For example, the water with which she washed her hair must have come from an unknown, singular spring or an enchanted cave.

لباس او از تار و پود ابریشم و پنبهٔ معمولی نبوده، و دستهای مادی، دستهای آدمی آن را ندوخته بود.

Her garment was not woven from ordinary silk and cotton, and material hands, human hands, had not sewn it.

او یک وجود برگزیده بود.

She was a chosen being.

فهمیدم که آن گلهای نیلوفر، گل معمولی نبوده.

I understood that those morning-glory flowers had not been ordinary flowers.

مطمئن شدم اگر آب معمولی به رویش می‌زد صورتش می‌پلاسید و اگر با انگشتان بلند و ظریفش گل نیلوفر معمولی را می‌چید انگشتش مثل ورق گل پژمرده می‌شد.

I became certain that if ordinary water struck her face it would wither, and if she picked an ordinary morning glory with her long, delicate fingers, her finger would wither like a flower petal.

همهٔ اینها را فهمیدم.

I understood all this.

این دختر ـ نه این فرشته ـ برای من سرچشمهٔ تعجب و الهام ناگفتنی بود.

This girl—no, this angel—was for me a source of indescribable wonder and inspiration.

وجودش لطیف و دست‌نزدنی بود.

Her being was delicate and untouchable.

او بود که حس پرستش را در من تولید کرد.

It was she who produced the feeling of worship in me.

من مطمئنم که نگاه یک نفر بیگانه، یک نفر آدم معمولی، او را کنفت و پژمرده می‌کرد.

I am certain that the gaze of a stranger, an ordinary person, would make her abashed and withered.

از وقتی که او را گم کردم، از زمانی که یک دیوار سنگین، یک سد نمناک بدون روزنه به‌سنگینی سرب، جلو من و او کشیده شد، حس کردم که زندگیم برای همیشه بیهوده و گم‌شده است.

From the time I lost her, from the time a heavy wall, a damp barrier without an opening and as heavy as lead, was drawn between her and me, I felt that my life was forever futile and lost.

اگرچه نوازش نگاه و کیف عمیقی که از دیدنش برده بودم یکطرفه بود و جوابی برایم نداشت ـ زیرا او مرا ندیده بود ـ ولی من احتیاج به این چشمها داشتم،

Although the caress of the gaze and the deep pleasure I had taken from seeing her were one-sided and had no answer for me—because she had not seen me—I needed these eyes,

و فقط یک نگاه او کافی بود که همهٔ مشکلات فلسفی و معماهای الهی را برایم حل بکند.

and just one glance from her was enough to solve for me all philosophical difficulties and divine riddles.

به یک نگاه او دیگر رمز و اسراری برایم وجود نداشت.

With one glance from her, no mystery or secret remained for me.

از این به بعد به مقدار مشروب و تریاک خودم افزودم. اما افسوس!

From then on I increased the amount of alcohol and opium I consumed. But alas!

به‌جای اینکه این داروهای ناامیدی فکر مرا فلج و کرخت بکند، به‌جای اینکه فراموش بکنم، روزبروز، ساعت به‌ساعت، دقیقه به‌دقیقه، فکر او، اندام او، صورت او خیلی سخت‌تر از پیش جلوم مجسم می‌شد.

Instead of these medicines of despair paralyzing and numbing my thoughts, instead of my forgetting, day by day, hour by hour, minute by minute, the thought of her, her figure, her face appeared before me much more intensely than before.

چگونه می‌توانستم فراموش بکنم؟

How could I forget?

چشمهایم که باز بود و یا روی هم می‌گذاشتم، در خواب و در بیداری، او جلو من بود.

Whether my eyes were open or I closed them, in sleep and wakefulness, she was before me.

از میان روزنهٔ پستوی اطاقم، مثل شبی که فکر و منطق مردم را فراگرفته، از میان سوراخ چهارگوشه که به بیرون باز می‌شد دائم جلو چشمم بود.

From through the opening of the back closet of my room, like a night that had enveloped people’s thought and reason, from through the square hole opening to the outside, she was constantly before my eyes.

آسایش به من حرام شده بود. چطور می‌توانستم آسایش داشته باشم؟

Rest had been forbidden to me. How could I have rest?

هر روز تنگ غروب عادت کرده بودم که به گردش بروم.

Every day, just at sunset, I had become accustomed to going for a walk.

نمی‌دانم چرا می‌خواستم و اصرار داشتم که جوی آب، درخت سرو، و بتهٔ گل نیلوفر را پیدا بکنم؟

I do not know why I wanted, and insisted, to find the stream, the cypress tree, and the morning-glory bush.

همانطوری که به تریاک عادت کرده بودم، همانطور به این گردش عادت داشتم، مثل اینکه نیرویی مرا به این کار وادار می‌کرد.

Just as I had become accustomed to opium, I had likewise become accustomed to this walk, as though a force compelled me to do it.

در تمام راه همه‌اش به فکر او بودم. به‌یاد اولین دیداری که از او کرده بودم.

Throughout the way I thought only of her, remembering the first time I had seen her.

می‌خواستم محلی که روز سیزده‌بدر او را آنجا دیده بودم پیدا کنم.

I wanted to find the place where I had seen her on the day of Sizdah Bedar.

اگر آنجا را پیدا می‌کردم، اگر می‌توانستم زیر آن درخت سرو بنشینم، حتما در زندگی من آرامشی تولید می‌شد.

If I found that place, if I could sit under that cypress tree, surely a calm would arise in my life.

ولی افسوس به‌جز خاشاک و شن داغ، و استخوان دندهٔ اسب، و سگی که روی خاکروبه‌ها بو می‌کشید، چیز دیگری نبود.

But alas, apart from refuse and hot sand, a horse’s rib bone, and a dog sniffing at rubbish heaps, there was nothing else.

آیا من حقیقتا با او ملاقات کرده بودم؟ هرگز!

Had I actually met her? Never!

فقط او را دزدکی و پنهانی از یک سوراخ، از یک روزنهٔ بدبخت پستوی اطاقم دیدم.

I had only seen her furtively and secretly through a hole, through a wretched opening in the back closet of my room.

مثل سگ گرسنه‌ای که روی خاکروبه‌ها بو می‌کشد و جستجو می‌کند.

Like a hungry dog sniffing and searching through rubbish heaps.

اما همینکه از دور زنبیل می‌آورند از ترس می‌رود پنهان می‌شود، بعد برمی‌گردد که تکه‌های لذیذ خودش را در خاکروبهٔ تازه جستجو بکند.

But as soon as a basket is brought from afar, it goes and hides in fear, then returns to search for its tasty morsels in the fresh rubbish.

من هم همان حال را داشتم، ولی این روزنه مسدود شده بود.

I was in the same state, but this opening had been blocked.

برای من او یک دسته گل تر و تازه بود که روی خاکروبه انداخته باشند.

To me she was a fresh bouquet of flowers thrown onto a rubbish heap.