The black-clad figure on the doorstep

شب آخری که مثل هر شب به گردش رفتم هوا گرفته و بارانی بود و مه غلیظی در اطراف پیچیده بود.

On the last night when, as every night, I went out walking, the sky was overcast and rainy, and a thick mist had spread all around.

در هوای بارانی که از زنندگی رنگها و بی‌حیایی خطوط اشیا می‌کاهد، من یک نوع آزادی و راحتی حس می‌کردم، و مثل این بود که باران افکار تاریک مرا می‌شست.

In rainy weather, which diminishes the harshness of colors and the shamelessness of the outlines of objects, I felt a kind of freedom and ease, and it was as though the rain washed my dark thoughts.

در این شب آنچه که نباید بشود شد.

On this night, what ought not to happen happened.

من بی‌اراده پرسه می‌زدم.

I was wandering without will.

ولی در این ساعتهای تنهایی، در این دقیقه‌ها که درست مدت آن یادم نیست، خیلی سخت‌تر از همیشه صورت هول و محو او مثل اینکه از پشت ابر و دود ظاهر شده باشد، صورت بی‌حرکت و بی‌حالتش مثل نقاشیهای روی جلد قلمدان جلو چشمم مجسم بود.

But in these hours of solitude, these minutes whose exact duration I do not remember, far more intensely than ever her terrifying, indistinct face, as though appearing from behind cloud and smoke, her motionless and expressionless face, like the paintings on pen-case covers, was present before my eyes.

وقتی که برگشتم گمان می‌کنم خیلی از شب گذشته بود و مه انبوهی در هوا متراکم شده بود، بطوری که درست جلو پایم را نمی‌دیدم.

When I returned, I think much of the night had passed and a dense fog had gathered in the air, so that I could not properly see immediately in front of my feet.

ولی از روی عادت، از روی حس مخصوصی که در من بیدار شده بود جلو در خانه‌ام که رسیدم دیدم یک هیکل سیاهپوش، هیکل زنی روی سکوی در خانه‌ام نشسته.

But by habit, by a particular feeling that had awakened in me, when I reached the front of my house I saw a black-clad figure, the figure of a woman, sitting on the platform at my doorway.

کبریت زدم که جای کلید را پیدا کنم ولی نمی‌دانم چرا بی‌اراده چشمم به‌طرف هیکل سیاهپوش متوجه شد!

I struck a match to find the keyhole, but I do not know why my eyes involuntarily turned toward the black-clad figure!

و دو چشم مورب، دو چشم درشت سیاه که میان صورت مهتابی لاغری بود، همان چشمهایی را که به‌صورت انسان خیره می‌شد بی‌آنکه نگاه بکند شناختم.

And I recognized two slanting eyes, two large black eyes set in a thin, moonlike face, those very eyes that stared at a person’s face without looking.

اگر او را سابق بر این ندیده بودم، می‌شناختم. نه، گول نخورده بودم. این هیکل سیاهپوش او بود.

Even if I had not seen her before, I would have recognized her. No, I had not been deceived. This black-clad figure was she.

من مثل وقتی که آدم خواب می‌بیند خودش می‌داند که خواب است و می‌خواهد بیدار بشود اما نمی‌تواند، مات و منگ ایستادم، سر جای خودم خشک شدم.

Like a person who dreams and knows that it is a dream and wishes to wake but cannot, I stood stunned and dazed, frozen in my place.

کبریت تا ته سوخت و انگشتهایم را سوزانید، آنوقت یکمرتبه به‌خودم آمدم، کلید را در قفل پیچاندم، در باز شد، خودم را کنار کشیدم.

The match burned to its end and burned my fingers; then suddenly I came to myself, turned the key in the lock, the door opened, and I drew aside.

او مثل کسی که راه را بشناسد از روی سکو بلند شد، از دالان تاریک گذشت، در اطاقم را باز کرد، و من هم پشت سر او وارد اطاقم شدم.

She rose from the platform like someone who knew the way, passed through the dark passage, opened the door of my room, and I too entered my room behind her.

دستپاچه چراغ را روشن کردم، دیدم او رفته روی تختخواب من دراز کشیده. صورتش در سایه واقع شده بود.

In confusion I lit the lamp; I saw that she had gone and lain down on my bed. Her face lay in shadow.

نمی‌دانستم که او مرا می‌بیند یا نه! صدایم را می‌توانست بشنود یا نه! ظاهراً نه حالت ترس داشت و نه میل مقاومت. مثل این بود که بدون اراده آمده بود.

I did not know whether she could see me or not! Whether she could hear my voice or not! Apparently she showed neither fear nor a wish to resist. It was as though she had come without will.