The narrator’s roomاطاق من

زندگی من تمام روز میان چهاردیوار اتاقم می‌گذشت و می‌گذرد.

My life passed, and passes, all day within the four walls of my room.

میان چهاردیوار اطاقم روی قلمدان نقاشی می‌کردم و با این سرگرمی مضحک وقت را می‌گذرانیدم.

Within the four walls of my room I painted on pen cases, and passed the time with this ridiculous amusement.

من پنجرهٔ اطاقم را بسته بودم، برای اینکه سرفارغ نقاشی بکنم.

I had closed the window of my room so that I could paint with an untroubled mind.

به محض ورود رفت کنار اطاق چمباتمه زد.

As soon as he entered, he went to the side of the room and squatted.

چراغ را روشن کردم، رفتم در پستوی تاریک اطاقم، هر گوشه را وارسی کردم تا شاید بتوانم چیزی باب دندان او پیدا کنم ـ اگرچه می‌دانستم که در خانه چیزی به هم نمی‌رسد، چون نه تریاک برایم مانده بود و نه مشروب ـ.

I lit the lamp, went into the dark back closet of my room, and searched every corner in the hope of finding something to his liking—although I knew there was nothing in the house, for I had neither opium nor liquor left.

دیدم در صحرای پشت اطاقم پیرمردی قوزکرده، زیر درخت سروی نشسته بود و یک دختر جوان ـ نه، یک فرشتهٔ آسمانی ـ جلو او ایستاده خم شده بود و با دست راستش گل نیلوفر کبودی به او تعارف می‌کرد

I saw that in the open ground behind my room a hunchbacked old man sat under a cypress tree, and a young girl—no, a heavenly angel—stood bent before him and offered him a blue morning glory with her right hand,

همینکه به خودم آمدم بغلی شراب را برداشتم، وارد اطاق شدم، دیدم عمویم رفته و لای در اطاق را مثل دهن مرده باز گذاشته بود.

As soon as I came to myself I took the flask of wine and entered the room; I saw that my uncle had gone and left the door of the room ajar like a dead person’s mouth.

از میان روزنهٔ پستوی اطاقم، مثل شبی که فکر و منطق مردم را فراگرفته، از میان سوراخ چهارگوشه که به بیرون باز می‌شد دائم جلو چشمم بود.

From through the opening of the back closet of my room, like a night that had enveloped people’s thought and reason, from through the square hole opening to the outside, she was constantly before my eyes.

فقط او را دزدکی و پنهانی از یک سوراخ، از یک روزنهٔ بدبخت پستوی اطاقم دیدم.

I had only seen her furtively and secretly through a hole, through a wretched opening in the back closet of my room.

او مثل کسی که راه را بشناسد از روی سکو بلند شد، از دالان تاریک گذشت، در اطاقم را باز کرد، و من هم پشت سر او وارد اطاقم شدم.

She rose from the platform like someone who knew the way, passed through the dark passage, opened the door of my room, and I too entered my room behind her.

نه، گول نخورده بودم. این همان زن، همان دختر بود که بدون تعجب، بدون یک کلمه حرف وارد اطاق من شده بود.

No, I had not been deceived. This was the same woman, the same girl who had entered my room without surprise, without a single word.

به‌فکرم رسید که شاید گرسنه و یا تشنه‌اش باشد! رفتم در پستوی اطاقم تا چیزی برایش پیدا کنم؛ اگرچه می‌دانستم که هیچ چیز در خانه به‌هم نمی‌رسد.

It occurred to me that perhaps she was hungry or thirsty! I went into the back closet of my room to find something for her, although I knew that nothing could be found in the house.