A room like a tomb; two windows on Ray

میان چهاردیواری که اطاق مرا تشکیل می‌دهد و حصاری که دور زندگی و افکار من کشیده شده

Within the four walls that make up my room and the enclosure drawn around my life and thoughts,

زندگی من مثل شمع خرده‌خرده آب می‌شود ـ نه، اشتباه می‌کنم ـ

my life melts away little by little like a candle—no, I am mistaken—

مثل یک کندهٔ هیزم تر است که گوشهٔ دیگدان افتاده و به آتش هیزمهای دیگر برشته و زغال شده،

it is like a log of wet wood lying in a corner of the hearth, scorched and charred by the fire of the other logs,

ولی نه سوخته است و نه تر و تازه مانده، فقط از دود و دم دیگران خفه شده.

but it has neither burned nor remained moist and fresh; it has only been suffocated by the smoke and fumes of others.

اطاقم مثل همهٔ اطاقها با خشت و آجر روی خرابهٔ هزاران خانه‌های قدیمی ساخته شده،

My room, like all rooms, is built of mud brick and brick upon the ruins of thousands of old houses,

بدنهٔ سفیدکرده و یک حاشیهٔ کتیبه دارد؛ درست شبیه مقبره است؛

it has whitewashed walls and an inscription border; it is exactly like a tomb;

کمترین حالات و جزئیات اطاقم کافی است که ساعتهای دراز فکر مرا به خودش مشغول بکند، مثل کار تنک کنج دیوار.

the smallest features and details of my room are enough to occupy my thoughts for long hours, like the spider’s work in the corner of the wall.

چون از وقتی که بستری شده‌ام به کارهایم کمتر رسیدگی می‌کنند.

For since I have been confined to bed, they attend less to my affairs.

میخ‌طویله‌ای که به دیوار کوبیده شده جای ننوی من و زنم بوده و شاید بعدها هم وزن بچه‌های دیگر را متحمل شده است.

A large stable nail driven into the wall was the place for the cradle of me and my wife, and perhaps afterward it too bore the weight of other children.

کمی پایین میخ از گچ دیوار یک تخته ورآمده و از زیرش بوی اشیاء و موجوداتی که سابق بر این در این اطاق بوده‌اند استشمام می‌شود،

A little below the nail, a board has come loose from the wall plaster, and from beneath it one smells the things and beings that formerly were in this room,

بطوری که تا کنون هیچ جریان و بادی نتوانسته است این بوهای سمج و تنبل و غلیظ را پراکنده بکند:

so that up to now no current or wind has been able to disperse these stubborn, sluggish, dense odors:

بوی عرق تن، بوی ناخوشیهای قدیمی، بوی دهن، بوی پا، بوی تن، بوی شاش، بوی روغن خراب شده،

the smell of bodily sweat, of old illnesses, of breath, of feet, of bodies, of urine, of rancid oil,

بوی حصیر پوسیده و خاگینهٔ سوخته، بوی پیاز داغ، بوی جوشانده، بوی پنیرک و مامازی بچه،

of rotten matting and burnt omelette, of fried onions, of decoctions, of mallow and a child’s diaper,

بوی اطاق پسری که تازه تکلیف شده، بوی بخارهایی که از کوچه آمده، و بوهای مرده یا درحال نزع

of the room of a boy newly come of religious age, of vapors entering from the alley, and smells that are dead or in their death throes,

که همهٔ آنها هنوز زنده هستند و علامت مشخصهٔ خود را نگه داشته‌اند.

all of which are still alive and have kept their identifying mark.

خیلی بوهای دیگر هم هست که اصل و منشأ آنها معلوم نیست ولی اثر خود را باقی گذاشته‌اند.

There are many other smells whose origin and source are unknown, but which have left their trace.

اطاقم یک پستوی تاریک است و به‌توسط دو دریچه با خارج، با دنیای رجاله‌ها ارتباط دارد؛

My room is a dark back closet and through two little windows has a connection with the outside, with the world of the rabble;

یکی از آنها رو به حیاط خودمان باز می‌شود و دیگری رو به کوچه است؛

one of them opens toward our own courtyard and the other toward the alley;

از آنجا مرا مربوط به شهر ری می‌کند، شهری که عروس دنیا می‌نامند و هزاران کوچه پس‌کوچه و خانه‌های توسری‌خورده،

from there it connects me with the city of Ray, a city they call the bride of the world, with thousands of winding alleys and battered houses,

و مدرسه و کاروانسرا دارد ـ شهری که بزرگترین شهر دنیا به‌شمار می‌آید پشت اطاق من نفس می‌کشد و زندگی می‌کند.

and schools and caravanserais—a city reckoned the greatest city in the world, breathing and living behind my room.

اینجا گوشهٔ اطاقم وقتی که چشمهایم را به‌هم می‌گذارم سایه‌های محو و مخلوط شهر ـ آنچه که در من تأثیر کرده ـ

Here in the corner of my room, when I close my eyes, the blurred, mingled shadows of the city—what has made an impression on me—

با کوشکها، مسجدها و باغهایش همه جلو چشمم مجسم می‌شود.

with its palaces, mosques, and gardens all take shape before my eyes.

این دو دریچه مرا با دنیای خارج، با دنیای رجاله‌ها مربوط می‌کند.

These two windows connect me with the outside world, with the world of the rabble.

ولی در اطاقم یک آینه به دیوار است که صورت خودم را در آن می‌بینم.

But in my room there is a mirror on the wall in which I see my own face.

در زندگی محدود من آینه مهمتر از دنیای رجاله‌ها است که با من هیچ ربطی ندارد.

In my limited life the mirror is more important than the world of the rabble, which has nothing to do with me.