The mirrorآینه

من می‌ترسم از پنجره اطاقم به بیرون نگاه بکنم، در آینه به خودم نگاه کنم. چون همه‌جا سایه‌های مضاعف خودم را می‌بینم.

I am afraid to look outside through my room’s window, or to look at myself in the mirror. For everywhere I see multiplied shadows of myself.

ولی حالا که در آینه نگاه کردم خودم را نشناختم.

But now, when I looked in the mirror, I did not recognize myself.

ولی در اطاقم یک آینه به دیوار است که صورت خودم را در آن می‌بینم.

But in my room there is a mirror on the wall in which I see my own face.

در زندگی محدود من آینه مهمتر از دنیای رجاله‌ها است که با من هیچ ربطی ندارد.

In my limited life the mirror is more important than the world of the rabble, which has nothing to do with me.

روزبه‌روز تراشیده می‌شدم، خودم را که در آینه نگاه می‌کردم گونه‌هایم سرخ و رنگ گوشت جلو دکان قصابی شده بود.

Day by day I wasted away; when I looked at myself in the mirror, my cheeks had become red, the color of meat before a butcher’s shop.

قبل از اینکه بخوابم در آینه به صورت خود نگاه کردم دیدم صورتم شکسته، محو و بی‌روح شده بود.

Before going to sleep I looked at my face in the mirror and saw that my face had become worn, indistinct, and without spirit.

دایه‌ام چاشت مرا آورده، مثل این بود که صورت دایه‌ام روی یک آینه دق منعکس شده باشد، آنقدر کشیده و لاغر به نظرم جلوه کرد، به شکل باورنکردنی مضحکی درآمده بود.

My nurse had brought my morning meal. It was as if my nurse's face were reflected in a distorting mirror; it appeared to me so elongated and thin; it had taken on an unbelievably ridiculous shape.

رفتم جلوی آینه به صورت خودم دقیق شدم، تصویری که نقش بست به نظرم بیگانه آمد. باور نکردنی و ترسناک بود. عکس من قوی‌تر از خودم شده بود و من مثل تصویر روی آینه شده بودم.

I went before the mirror and examined my face; the image that appeared seemed foreign to me. It was unbelievable and frightening. My reflection had become stronger than I, and I had become like the image in the mirror.

بلند شدم عبا را دور انداختم، رفتم جلو آینه؛ گونه‌هایم برافروخته، رنگ گوشت جلو قصابی بود؛

I stood up, threw off the cloak, and went before the mirror; my cheeks were flushed, the color of meat in front of the butcher’s shop;

جلو آینه به خودم می‌گفتم: «درد تو آنقدر عمیق است که ته چشم گیر کرده... و اگر گریه بکنی یا اشک از پشت چشمت درمی‌آید یا اصلاً اشک درنمی‌آید!»

Before the mirror I said to myself: “Your pain is so deep that it is caught at the bottom of your eyes... and if you weep, either tears will come from behind your eyes or no tears will come at all!”

من خوشم آمد که اقلاً باعث ترس او شدم. بعد بلند شدم سر فتیله را با گلگیر زدم و رفتم جلوی آینه دوده‌ها را به صورت خودم مالیدم.

I was pleased that at least I had frightened her. Then I rose, struck the lampwick with the tongs, and went before the mirror and rubbed soot over my face.

همین وقت به سرفه افتادم و یک تکه خلط خونین، یک تکه از جگرم روی آینه افتاد. با سرانگشتم آن را روی آینه کشیدم.

Just then I began coughing and a piece of bloody phlegm, a piece of my liver, fell onto the mirror. I smeared it over the mirror with my fingertip.