The headless shadow

نزدیک غروب شده بود، بلند شدم، مثل اینکه می‌خواستم از خودم فرار بکنم.

It was nearing sunset. I got up, as though wishing to flee from myself.

بدون اراده راه خانه را پیش گرفتم.

Without willing it, I took the road home.

هیچ کس و هیچ چیز را نمی‌دیدم؛

I saw no one and nothing;

به نظرم می‌آمد که از میان یک شهر مجهول و ناشناس حرکت می‌کردم!

it seemed I was moving through an unknown, unfamiliar city!

خانه‌های عجیب و غریب با اشکال هندسی بریده‌بریده با دریچه‌های متروک سیاه اطراف من بود.

Strange houses of broken geometrical forms with dark abandoned openings surrounded me.

مثل این بود که هرگز یک جنبنده نمی‌توانست در آن مسکن داشته باشد.

It was as though no living creature could ever have lived in them.

ولی دیوارهای سفید آنها با روشنایی ناچیزی می‌درخشید، و چیزی که غریب بود، چیزی که نمی‌توانستم باور بکنم، در مقابل هریک از این دیوارها می‌ایستادم، جلو مهتاب سایه‌ام بزرگ و غلیظ به دیوار می‌افتاد ولی بدون سر بود. سایه‌ام سر نداشت.

Yet their white walls shone with a faint light, and what was strange, what I could not believe, was that whenever I stood in front of one of these walls, my shadow was cast large and thick upon it in the moonlight, but without a head. My shadow had no head.

شنیده بودم که اگر سایهٔ کسی سر نداشته باشد تا سر سال می‌میرد.

I had heard that if a person’s shadow had no head, that person would die before the end of the year.

هراسان وارد خانه‌ام شدم و به اطاقم پناه بردم.

Terrified, I entered my house and took refuge in my room.

در همین وقت خون‌دماغ شدم، و بعد از آنکه مقدار زیادی خون از دماغم رفت بیهوش در رختخوابم افتادم.

At that very moment my nose began bleeding, and after much blood had flowed from it, I fell unconscious onto my bed.

دایه‌ام مشغول پرستاری من شد.

My nurse began taking care of me.

قبل از اینکه بخوابم در آینه به صورت خود نگاه کردم دیدم صورتم شکسته، محو و بی‌روح شده بود.

Before going to sleep I looked at my face in the mirror and saw that my face had become worn, indistinct, and without spirit.

به قدری محو بود که خودم را نمی‌شناختم.

It was so indistinct that I did not recognize myself.

رفتم در رختخواب لحاف را روی سرم کشیدم، غلت زدم، رویم را به طرف دیوار کردم، پاهایم را جمع کردم، چشمهایم را بستم و دنباله خیالات را گرفتم.

I went to bed, pulled the quilt over my head, turned over, turned my face toward the wall, drew up my legs, closed my eyes, and followed the continuation of my imaginings.

این رشته‌هایی که سرنوشت تاریک، غم‌انگیز، مهیب و پر از کیف مرا تشکیل می‌داد؛

These threads that made up my dark, sorrowful, terrible, and pleasure-filled fate;

آنجایی که زندگی با مرگ به هم آمیخته می‌شود و تصویرهای منحرف‌شده به وجود می‌آید؛

the place where life becomes mixed with death and distorted images come into being;

میلهای کشته‌شده دیرین، میلهای محوشده و خفه‌شده دوباره زنده می‌شوند و فریاد انتقام می‌کشند.

old, extinguished desires, desires effaced and stifled, come alive again and cry out for revenge.

در این وقت از طبیعت و دنیای ظاهری کنده می‌شدم و حاضر بودم که در جریان ازلی محو و نابود شوم.

At this time I became detached from nature and the outward world and was ready to be effaced and destroyed in the eternal current.

چند بار با خودم زمزمه کردم: «مرگ...

Several times I murmured to myself: “Death...

مرگ...

death...

کجایی؟» همین به من تسکین داد و چشمهایم به هم رفت.

where are you?” This gave me relief, and my eyes closed.