The narrator’s shadowسایه

و اگر حالا تصمیم گرفتم که بنویسم فقط برای اینست که خودم را به‌سایه‌ام معرفی بکنم ـ سایه‌ای که روی دیوار خمیده و مثل این است که هرچه می‌نویسم با اشتهای هرچه تمام‌تر می‌بلعد ـ.

and if I have now decided to write, it is only so that I may introduce myself to my shadow—a shadow bent over on the wall, which seems to swallow everything I write with the greatest appetite.

من فقط برای سایهٔ خودم می‌نویسم که جلو چراغ به‌دیوار افتاده است، باید خودم را بهش معرفی بکنم.

I write only for my own shadow, which has fallen on the wall in front of the lamp; I must introduce myself to it.

باید همهٔ اینها را به سایهٔ خودم که روی دیوار افتاده است توضیح بدهم.

I must explain all these things to my shadow that has fallen upon the wall.

از میان جسمی که او را شکنجه می‌کرد و در دنیای سایه‌های سرگردان رفت، گویا سایهٔ مرا هم با خودش برد.

out of the body that tormented her, and went into the world of wandering shadows; it was as though it took my shadow with it too.

حالا می‌خواهم سرتاسر زندگی خودم را مانند خوشه انگور در دستم بفشارم و عصاره آنرا ـ نه، شراب آنرا ـ قطره قطره در گلوی خشک سایه‌ام مثل آب تربت بچکانم.

Now I want to squeeze the whole of my life in my hand like a bunch of grapes and drip its extract—no, its wine—drop by drop into the dry throat of my shadow, like holy earth-water.

من فقط برای این احتیاج به نوشتن که عجالتاً برایم ضروری شده است می‌نویسم. من محتاجم، بیش از پیش محتاجم که افکار خودم را به موجود خیالی خودم، به سایه خودم ارتباط بدهم.

I write only because of this need to write, which has for the present become necessary to me. I need, more than ever I need, to communicate my thoughts to my imaginary being, to my shadow.

این سایه شومی که جلو روشنایی پیه‌سوز روی دیوار خم شده و مثل این است که آنچه که می‌نویسم به دقت می‌خواند و می‌بلعد.

This ominous shadow, bent upon the wall before the light of the tallow lamp, that seems to read carefully and swallow whatever I write.

این سایه حتماً بهتر از من می‌فهمد! فقط با سایه خودم خوب می‌توانم حرف بزنم. اوست که مرا وادار به حرف زدن می‌کند. فقط او می‌تواند مرا بشناسد، او حتماً می‌فهمد.

This shadow surely understands better than I do! Only with my own shadow can I speak well. It is the one that compels me to speak. Only it can know me; surely it understands.

می‌خواهم عصاره ـ نه، شراب تلخ ـ زندگی خودم را چکه چکه در گلوی خشک سایه‌ام چکانیده به او بگویم: «این زندگی من است!»

I want to drip the extract—no, the bitter wine—of my life, drop by drop, into the dry throat of my shadow and say to it: “This is my life!”

من می‌ترسم از پنجره اطاقم به بیرون نگاه بکنم، در آینه به خودم نگاه کنم. چون همه‌جا سایه‌های مضاعف خودم را می‌بینم.

I am afraid to look outside through my room’s window, or to look at myself in the mirror. For everywhere I see multiplied shadows of myself.

اما برای اینکه بتوانم زندگی خودم را برای سایه خمیده‌ام شرح بدهم باید یک حکایت نقل بکنم.

But in order to explain my life to my bent shadow, I must recount a tale.

باید خوشهٔ انگور را بفشارم و شیرهٔ آنرا قاشق‌قاشق در گلوی خشک این سایهٔ پیر بریزم.

I must squeeze the bunch of grapes and pour its juice, spoon by spoon, into the dry throat of this old shadow.