The owl on the wall

در این اطاق که مثل قبر هرلحظه تنگ‌تر و تاریک‌تر می‌شد، شب با سایه‌های وحشتناکش مرا احاطه کرده بود.

In this room, which like a grave was becoming narrower and darker every moment, night had surrounded me with its terrifying shadows.

جلو پیه‌سوزی که دود می‌زد با پوستین و عبایی که به خودم پیچیده بودم و شال‌گردنی که بسته بودم به‌حالت کپ‌زده سایه‌ام به دیوار افتاده بود.

Before the smoking oil lamp, with the fur coat and cloak I had wrapped around myself and the scarf I had tied on, my shadow fell upon the wall in a hunched posture.

سایهٔ من خیلی پررنگ‌تر و دقیق‌تر از جسم حقیقی من به دیوار افتاده بود.

My shadow was cast on the wall much darker and more distinct than my actual body.

سایه‌ام حقیقی‌تر از وجودم شده بود.

My shadow had become more real than my existence.

گویا پیرمرد خنزرپنزری، مرد قصاب، ننه‌جون و زن لکاته‌ام همه سایه‌های من بودند؛ سایه‌هایی که میان آنها محبوس بودم.

It was as though the old junk dealer, the butcher, Naneh-Joon, and my harlot wife were all my shadows; shadows among which I was imprisoned.

در این وقت شبیه یک جغد شده بودم ولی ناله‌های من در گلویم گیر کرده بود، و به‌شکل لکه‌های خون آنها را تف می‌کردم.

At that moment I had become like an owl, but my moans were caught in my throat, and I spat them out in the form of spots of blood.

شاید جغد هم مرضی دارد که مثل من فکر می‌کند!

Perhaps the owl too has an illness that makes it think like me!

سایه‌ام به دیوار درست شبیه جغد شده بود و با حالت خمیده نوشته‌های مرا به‌دقت می‌خواند.

My shadow on the wall had become exactly like an owl and, bent over, was carefully reading my writings.

حتماً او خوب می‌فهمید، فقط او می‌توانست بفهمد.

Certainly it understood well; only it could understand.

از گوشهٔ چشمم که به سایهٔ خودم نگاه می‌کردم می‌ترسیدم.

I was afraid when I looked at my shadow from the corner of my eye.

یک شب تاریک و ساکت مثل شبی که سرتاسر زندگی مرا فراگرفته بود.

A dark and silent night, like the night that had enveloped my entire life.

با هیکلهای ترسناک که از در و دیوار، از پشت پرده، به من دهن‌کجی می‌کردند.

With frightening figures that made faces at me from doors and walls, from behind the curtain.

گاهی اطاقم به‌قدری تنگ می‌شد مثل این‌که در تابوت خوابیده بودم.

Sometimes my room became so narrow that it was as though I lay inside a coffin.

شقیقه‌هایم می‌سوخت، اعصابم برای کمترین حرکت حاضر نبودند.

My temples burned; my nerves were not ready for the least movement.

یک وزن روی سینهٔ مرا فشار می‌داد، مثل وزن لشهایی که روی گردهٔ یابوی سیاه لاغر می‌اندازند و به قصابها تحویل می‌دهند.

A weight pressed on my chest, like the weight of carcasses thrown onto the back of a thin black packhorse and delivered to the butchers.

مرگ آهسته آواز خودش را زمزمه می‌کرد.

Death was softly murmuring its own song.

مثل یک نفر لال که هر کلمه را مجبور است تکرار بکند و همین‌که یک فرد شعر را به آخر می‌رساند دوباره از سر نو شروع می‌کند.

Like a mute person compelled to repeat every word, who, as soon as he reaches the end of a line of verse, begins again from the start.

آوازش مثل ارتعاش نالهٔ اره در گوشت تن رخنه می‌کرد؛ فریاد می‌کشید و ناگهان خفه می‌شد.

Its song penetrated the flesh like the vibration of a saw’s groan; it cried out and suddenly was stifled.