The shadow bent on the wall

در زندگی زخمهایی هست که مثل خوره در انزوا روح را آهسته می‌خورد و می‌تراشد.

In life there are wounds that, like canker, slowly eat away at and scrape the soul in solitude.

این دردها را نمی‌شود به‌کسی اظهار کرد، چون عموما عادت دارند که این دردهای باورنکردنی را جزو اتفاقات و پیشامدهای نادر و عجیب بشمارند؛

These pains cannot be disclosed to anyone, because people generally have the habit of counting such unbelievable pains among rare and strange events and occurrences;

و اگر کسی بگوید یا بنویسد، مردم برسبیل عقاید جاری و عقاید خودشان سعی می‌کنند آنرا با لبخند شکاک و تمسخرآمیز تلقی بکنند؛

and if someone speaks or writes of them, people, according to prevailing beliefs and their own beliefs, try to receive it with a skeptical and mocking smile;

زیرا بشر هنوز چاره و دوائی برایش پیدا نکرده و تنها داروی آن فراموشی به‌توسط شراب و خواب مصنوعی به‌وسیلهٔ افیون و مواد مخدره است؛

because humankind has not yet found a remedy or medicine for it, and its only medicine is forgetfulness through wine and artificial sleep by means of opium and narcotic substances;

ولی افسوس که تأثیر این‌گونه داروها موقت است و به‌جای تسکین پس از مدتی بر شدت درد می‌افزاید.

but alas, the effect of these kinds of medicines is temporary, and instead of soothing, after a while it adds to the intensity of the pain.

آیا روزی به اسرار این اتفاقات ماوراء طبیعی، این انعکاس سایهٔ روح که در حالت اغماء و برزخ بین خواب و بیداری جلوه می‌کند کسی پی خواهد برد؟

Will anyone one day discover the secrets of these supernatural occurrences, this reflection of the shadow of the soul that appears in a state of unconsciousness and in the interval between sleep and wakefulness?

من فقط به‌شرح یکی از این پیشامدها می‌پردازم که برای خودم اتفاق افتاده و به‌قدری مرا تکان داده که هرگز فراموش نخواهم کرد،

I shall deal only with the account of one of these occurrences, which happened to me and shook me so much that I shall never forget it,

و نشان شوم آن ـ تا زنده‌ام، از روز ازل تا ابد تا آنجا که خارج از فهم و ادراک بشر است ـ زندگی مرا زهرآلود خواهد کرد.

and its ominous mark—as long as I am alive, from the first day to eternity, as far as is beyond human understanding and perception—will poison my life.

زهرآلود نوشتم، ولی می‌خواستم بگویم داغ آنرا همیشه با خودم داشته و خواهم داشت.

I wrote “poison,” but I meant to say that I have always borne, and shall always bear, its brand with me.

من سعی خواهم کرد آنچه را که یادم هست، آنچه را که از ارتباط وقایع در نظرم مانده بنویسم، شاید بتوانم راجع به‌آن یک قضاوت کلی بکنم؛

I shall try to write what I remember, what has remained in my mind of the connection between events, so that perhaps I can make an overall judgment about it;

نه! فقط اطمینان حاصل بکنم و یا اصلا خودم بتوانم باور بکنم ـ چون برای من هیچ اهمیتی ندارد که دیگران باور بکنند یا نکنند.

no! Only to become certain, or even to be able to believe it myself—because it is of no importance to me whether others believe it or not.

فقط می‌ترسم که فردا بمیرم و هنوز خودم را نشناخته باشم.

I only fear that I may die tomorrow without yet having known myself.

زیرا در طی تجربیات زندگی به‌این مطلب برخوردم که چه ورطهٔ هولناکی میان من و دیگران وجود دارد؛

For in the course of life experiences I encountered the fact that there is a terrible abyss between me and others;

و فهمیدم که تا ممکن است باید خاموش شد، تا ممکن است باید افکار خودم را برای خودم نگه دارم

and I understood that as far as possible one must remain silent, as far as possible I must keep my thoughts to myself,

و اگر حالا تصمیم گرفتم که بنویسم فقط برای اینست که خودم را به‌سایه‌ام معرفی بکنم ـ سایه‌ای که روی دیوار خمیده و مثل این است که هرچه می‌نویسم با اشتهای هرچه تمام‌تر می‌بلعد ـ.

and if I have now decided to write, it is only so that I may introduce myself to my shadow—a shadow bent over on the wall, which seems to swallow everything I write with the greatest appetite.

برای اوست که می‌خواهم آزمایشی بکنم؛ ببینم شاید بتوانیم یکدیگر را بهتر بشناسیم.

It is for it that I want to make an experiment; to see whether perhaps we can know one another better.

چون از زمانی که همهٔ روابط خودم را با دیگران بریده‌ام می‌خواهم خودم را بهتر بشناسم.

Because since the time I severed all my relations with others, I have wanted to know myself better.

افکار پوچ! باشد، ولی از هر حقیقتی بیشتر مرا شکنجه می‌کند.

Empty thoughts! Let it be so, but they torment me more than any truth.

آیا این مردمی که شبیه من هستند، که ظاهرا احتیاجات و هوا و هوس مرا دارند برای گول زدن من نیستند؟

Are these people who resemble me, who apparently have my needs and desires, not there to deceive me?

آیا یک مشت سایه نیستند که فقط برای مسخره کردن و گول زدن من به‌وجود آمده‌اند؟

Are they not a handful of shadows that have come into existence only to mock and deceive me?

آیا آنچه که حس می‌کنم، می‌بینم و می‌سنجم سرتاسر موهوم نیست که با حقیقت خیلی فرق دارد؟

Is not all that I feel, see, and measure illusory, and very different from reality?

من فقط برای سایهٔ خودم می‌نویسم که جلو چراغ به‌دیوار افتاده است، باید خودم را بهش معرفی بکنم.

I write only for my own shadow, which has fallen on the wall in front of the lamp; I must introduce myself to it.