New Naqqali
- Kind
- Object
- Persian
- تابوت
- First appears
- P166.L01
- Lines
- 6
- GNML id
obj_coffin
In the scenes
- Scene 58: A coffin passes the windowP166.L01–P166.L05
- Scene 59: The room a coffin: death, fears and masksP167.L01–P175.L04
- Scene 74: The owl on the wallP202.L01–P204.L03
Where the text names it
در این وقت از جلو دریچه اطاقم یک تابوت می‌بردند که رویش را پارچه سیاه کشیده بودند و بالای تابوت شمع روشن کرده بودند.
At that moment they were carrying a coffin past my room’s window, covered with black cloth, with a candle burning on top of it.
صدای «لا اله الا الله» مرا متوجه کرد. همه کاسب‌کارها و رهگذران از راه خودشان برمی‌گشتند و هفت قدم دنبال تابوت می‌رفتند.
The sound of “There is no god but God” drew my attention. All the shopkeepers and passersby turned back from their way and walked seven steps behind the coffin.
حتی مرد قصاب هم آمد برای ثواب هفت قدم دنبال تابوت رفت و به دکانش برگشت. ولی پیرمرد بساطی از سر سفره خودش جم نخورد.
Even the butcher came, walked seven steps behind the coffin for religious merit, and returned to his shop. But the old peddler did not budge from his spread-out wares.
آیا اطاق من یک تابوت نبود؟ رختخوابم سردتر و تاریک‌تر از گور نبود؟ رختخوابی که همیشه افتاده بود و مرا دعوت به خوابیدن می‌کرد.
Was my room not a coffin? Was my bed not colder and darker than a grave? A bed that always lay there inviting me to sleep.
چندین بار این فکر برایم آمده بود که در تابوت هستم. شبها به نظرم اطاقم کوچک می‌شد و مرا فشار می‌داد.
Many times the thought had occurred to me that I was inside a coffin. At night it seemed that my room grew smaller and pressed against me.
گاهی اطاقم به‌قدری تنگ می‌شد مثل این‌که در تابوت خوابیده بودم.
Sometimes my room became so narrow that it was as though I lay inside a coffin.