The butcherقصاب

هر دفعه که از دریچه به بیرون نگاه می‌کنم مرد قصاب را می‌بینم.

Every time I look outside through the window, I see the butcher.

مرد قصاب دست چرب خود را به ریش حنابسته‌اش می‌کشد، اول لاشهٔ گوسفندها را با نگاه خریداری ورانداز می‌کند،

The butcher strokes his henna-dyed beard with his greasy hand; first he looks over the sheep carcasses with a buyer’s eye,

آنوقت قصاب این جسدهای خون‌آلود را با گردنهای بریده، چشمهای رک‌زده و پلکهای خون‌آلود

Then the butcher these blood-covered bodies, with severed necks, staring eyes, and bloodied eyelids

آن سگ زرد گردن‌کلفت هم که محله‌مان را قرق کرده و همیشه با گردن کج و چشمهای بی‌گناه نگاه حسرت‌آمیز به دست قصاب می‌کند،

That thick-necked yellow dog too, which has made our neighborhood its territory and always looks longingly at the butcher’s hand with its head tilted and innocent eyes,

آن سگ هم همهٔ اینها را می‌داند؛ آن سگ هم می‌داند که قصاب از شغل خودش لذت می‌برد!

that dog knows all this too; that dog too knows that the butcher takes pleasure in his trade!

سرفه‌هایی که معلوم نبود از کدام چالهٔ گمشدهٔ تنم بیرون می‌آمد! مثل سرفهٔ یابوهایی که صبح زود لش گوسفند برای قصاب می‌آوردند.

Coughs that seemed to come from some unknown hollow of my body! Like the coughs of the packhorses that brought sheep carcasses to the butcher early in the morning.

با صورت او آشنا بودم، مثل این بود که در بچگی همین صورت را دیده بودم. یک روز سیزده به در بود، کنار نهر سورن، من با بچه‌ها سرمامک بازی می‌کردم، همین صورت به نظرم آمده بود که با صورت‌های معمولی دیگر که قد کوتاه و مضحک و بی‌خطر داشتند، به من ظاهر شده بود، صورتش شبیه همین مرد قصاب روبروی دریچه اطاقم بود.

I knew his face; it was as though I had seen that same face in childhood. It was on a Sizdah Bedar day beside the Soren stream, when I was playing hide-and-seek with the other children, that this face had appeared to me among the other ordinary faces, short, ridiculous and harmless; it resembled the butcher across from my window.

من رفتم بالاخانه جلو ارسی نشستم، از آن بالا پیرمرد خنزرپنزری جلو اطاقم پیدا نبود، فقط از ضلع چپ، مرد قصاب را می‌دیدم؛

I went upstairs and sat before the sash window. From there the old junk dealer in front of my room was not visible; only on the left side could I see the butcher;

ولی حرکات او که از دریچه اطاقم ترسناک، سنگین، سنجیده به نظرم می‌آمد از این بالا مضحک و بیچاره جلوه می‌کرد، مثل چیزی که این مرد نباید کارش قصابی بوده باشد و بازی درآورده بود.

but his movements, which from my room’s window had seemed frightening, heavy, and deliberate, looked ridiculous and pitiful from up here, as though this man ought not to have been a butcher and was merely acting a part.

مرد قصاب دست چربش را به سبیلش کشید، نگاه خریداری به گوسفندها انداخت و دوتا از آنها را به زحمت برد و به چنگک دکانش آویخت.

The butcher ran his greasy hand over his moustache, examined the sheep with a buyer’s eye, and with difficulty carried two of them and hung them on the hooks in his shop.

این تصمیم را از قدیم گرفته بودم ولی نمی‌دانستم چه در حرکات مرد قصاب بود وقتی که ران گوسفندها را تکه تکه می‌بریدند، وزن می‌کرد، بعد نگاه تحسین‌آمیز می‌کرد که من هم بی‌اختیار حس کردم که می‌خواستم از او تقلید بکنم.

I had made this decision long before, but I did not know what there was in the butcher’s movements as they cut the sheep’s thighs into pieces, as he weighed them, and then looked at them admiringly, that made me involuntarily feel I wanted to imitate him.

حتی مرد قصاب هم آمد برای ثواب هفت قدم دنبال تابوت رفت و به دکانش برگشت. ولی پیرمرد بساطی از سر سفره خودش جم نخورد.

Even the butcher came, walked seven steps behind the coffin for religious merit, and returned to his shop. But the old peddler did not budge from his spread-out wares.