The knife under the pillow

جارو که تمام شد به اطاقم برگشتم و یک تصمیم گرفتم ـ تصمیم وحشتناک: رفتم در پستوی اطاقم گزلیک دسته‌استخوانی را که داشتم از توی مجری درآوردم، با دامن قبایم تیغهٔ آن را پاک کردم و زیر متکایم گذاشتم.

When the sweeping was finished, I returned to my room and made a decision—a terrible decision: I went to the back closet of my room, took the bone-handled knife I had from its box, wiped its blade with the skirt of my robe, and placed it beneath my pillow.

این تصمیم را از قدیم گرفته بودم ولی نمی‌دانستم چه در حرکات مرد قصاب بود وقتی که ران گوسفندها را تکه تکه می‌بریدند، وزن می‌کرد، بعد نگاه تحسین‌آمیز می‌کرد که من هم بی‌اختیار حس کردم که می‌خواستم از او تقلید بکنم.

I had made this decision long before, but I did not know what there was in the butcher’s movements as they cut the sheep’s thighs into pieces, as he weighed them, and then looked at them admiringly, that made me involuntarily feel I wanted to imitate him.

لازم داشتم که این کیف را بکنم. از دریچه اطاقم میان ابرها یک سوراخ کاملا آبی عمیق روی آسمان پیدا بود.

I needed to experience this pleasure. Through my room’s window, amid the clouds, a deep, completely blue opening showed in the sky.

به نظرم آمد برای اینکه بتوانم به آنجا برسم باید از یک نردبان خیلی بلند بالا بروم. روی کرانه آسمان را ابرهای زرد غلیظ مرگ‌آلود گرفته بود، به طوری که روی همه شهر سنگینی می‌کرد.

It seemed to me that to reach it I would have to climb a very tall ladder. The edge of the sky was covered with thick yellow death-laden clouds, weighing down upon the whole city.

یک هوای وحشتناک و پر از کیف بود. نمی‌دانم چرا من به طرف زمین خم می‌شدم! همیشه در این هوا به فکر مرگ می‌افتادم.

The atmosphere was terrifying and full of pleasure. I do not know why I bent toward the ground! In this weather I always thought about death.

ولی حالا که مرگ با صورت خونین و دستهای استخوانی بیخ گلویم را گرفته بود، حالا فقط تصمیم گرفته بودم که این لکاته را هم با خودم ببرم تا بعد از من نگوید «خدا بیامرزدش، راحت شد!»

But now that death, with its bloody face and bony hands, had seized me by the root of the throat, I had decided only to take that harlot with me as well, so that after me she would not say, “May God forgive him, he has been relieved!”