The bone-handled knife and the suitcase

آیا با مرده چه می‌توانستم بکنم؟ با مرده‌ای که تنش شروع به تجزیه شدن کرده بود!

What could I do with a dead person? With a dead woman whose body had begun to decompose!

اول به‌خیالم رسید که او را در اطاق خودم چال بکنم، بعد فکر کردم او را ببرم بیرون و در چاهی بیندازم، در چاهی که دور آن گلهای نیلوفر کبود روییده باشد.

At first it occurred to me to bury her in my room; then I thought of taking her outside and throwing her into a well, a well around which blue morning glories had grown.

اما همهٔ این کارها برای اینکه کسی نبیند چقدر فکر، چقدر زحمت و تردستی لازم داشت!

But all these actions, so that no one would see, required so much thought, so much effort and dexterity!

به‌علاوه نمی‌خواستم که نگاه بیگانه به او بیفتد.

Besides, I did not want a stranger’s gaze to fall on her.

همهٔ این کارها را می‌بایست به‌تنهایی و به‌دست خودم انجام بدهم.

I would have to do all these things alone, with my own hands.

من به‌درک! اصلاً زندگی من بعد از او چه فایده‌ای داشت؟

To hell with me! Indeed, what use would my life have after her?

اما او، هرگز، هرگز هیچ‌کس از مردمان معمولی، هیچ‌کس به‌غیر از من نمی‌بایستی که چشمش به مردهٔ او بیفتد.

But she—never, never should anyone of ordinary people, anyone other than me, set eyes on her dead body.

او آمده بود در اطاق من، جسم سرد و سایه‌اش را تسلیم من کرده بود برای اینکه کس دیگری او را نبیند، برای اینکه به نگاه بیگانه آلوده نشود.

She had come into my room and surrendered her cold body and her shadow to me so that no one else would see her, so that she would not be defiled by a stranger’s gaze.

بالاخره فکری به‌ذهنم رسید: اگر تن او را تکه‌تکه می‌کردم و در چمدان، همان چمدان کهنهٔ خودم می‌گذاشتم و با خود می‌بردم بیرون، دور، خیلی دور از چشم مردم و آن را چال می‌کردم!

At last an idea came to mind: what if I cut her body into pieces, placed them in a suitcase, my own old suitcase, took it outside with me, far, very far from people’s eyes, and buried it!

این دفعه دیگر تردید نکردم، کارد دسته‌استخوانی که در پستوی اطاقم داشتم آوردم،

This time I hesitated no longer; I brought the bone-handled knife that I had in the back closet of my room,

و خیلی با دقت، اول لباس سیاه نازکی که مثل تار عنکبوت او را در میان خودش محبوس کرده بود ـ تنها چیزی که بدنش را پوشانده بود ـ پاره کردم.

and very carefully first tore the thin black dress which, like a spider’s web, had confined her within itself—the only thing that covered her body.

مثل این بود که او قد کشیده بود! چون بلندتر از معمول به‌نظرم جلوه کرد.

It was as though she had grown taller! For she appeared taller than usual to me.

بعد سرش را جدا کردم. چکه‌های خون لخته‌شدهٔ سرد از گلویش بیرون آمد.

Then I separated her head. Drops of cold, clotted blood came out of her throat.

بعد دستها و پاهایش را بریدم و همهٔ تن او را با اعضایش مرتب در چمدان جا دادم و لباسش ـ همان لباس سیاه را ـ رویش کشیدم،

Then I cut off her hands and feet, arranged all of her body and its parts neatly in the suitcase, and drew her dress—that same black dress—over it,

در چمدان را قفل کردم و کلیدش را در جیبم گذاشتم.

locked the suitcase and put its key into my pocket.

همینکه فارغ شدم نفس راحتی کشیدم، چمدان را برداشتم، وزن کردم، سنگین بود.

As soon as I had finished I breathed a sigh of relief, lifted the suitcase, weighed it; it was heavy.

هیچ‌وقت آنقدر احساس خستگی در من پیدا نشده بود. نه، هرگز نمی‌توانستم چمدان را به‌تنهایی با خودم ببرم.

Never had I experienced so much tiredness. No, I could never carry the suitcase by myself.