The back closet of his roomپستوی اطاقم

چراغ را روشن کردم، رفتم در پستوی تاریک اطاقم، هر گوشه را وارسی کردم تا شاید بتوانم چیزی باب دندان او پیدا کنم ـ اگرچه می‌دانستم که در خانه چیزی به هم نمی‌رسد، چون نه تریاک برایم مانده بود و نه مشروب ـ.

I lit the lamp, went into the dark back closet of my room, and searched every corner in the hope of finding something to his liking—although I knew there was nothing in the house, for I had neither opium nor liquor left.

ولی همینکه پردهٔ جلو پستو را پس زدم و نگاه کردم، دیوار سیاه تاریک، مانند همان تاریکی که سرتاسر زندگی مرا فراگرفته جلو من بود.

But as soon as I pulled aside the curtain in front of the back closet and looked, the black, dark wall was before me, like the very darkness that had enveloped my entire life.

از میان روزنهٔ پستوی اطاقم، مثل شبی که فکر و منطق مردم را فراگرفته، از میان سوراخ چهارگوشه که به بیرون باز می‌شد دائم جلو چشمم بود.

From through the opening of the back closet of my room, like a night that had enveloped people’s thought and reason, from through the square hole opening to the outside, she was constantly before my eyes.

فقط او را دزدکی و پنهانی از یک سوراخ، از یک روزنهٔ بدبخت پستوی اطاقم دیدم.

I had only seen her furtively and secretly through a hole, through a wretched opening in the back closet of my room.

به‌فکرم رسید که شاید گرسنه و یا تشنه‌اش باشد! رفتم در پستوی اطاقم تا چیزی برایش پیدا کنم؛ اگرچه می‌دانستم که هیچ چیز در خانه به‌هم نمی‌رسد.

It occurred to me that perhaps she was hungry or thirsty! I went into the back closet of my room to find something for her, although I knew that nothing could be found in the house.

نقاشی را با احتیاط هرچه تمامتر بردم در قوطی حلبی خودم که جای دخلم بود گذاشتم و در پستوی اطاقم پنهان کردم.

With the greatest care I took the drawing, placed it in my tin box where I kept my money, and hid it in the back closet of my room.

این دفعه دیگر تردید نکردم، کارد دسته‌استخوانی که در پستوی اطاقم داشتم آوردم،

This time I hesitated no longer; I brought the bone-handled knife that I had in the back closet of my room,

به‌تعجیل وارد اتاقم شدم، کوزه را روی میز گذاشتم، رفتم قوطی حلبی ـ همان قوطی حلبی که غلکم بود و در پستوی اطاقم قایم کرده بودم ـ برداشتم

I hurried into my room, put the jar on the table, went and took the tin box—the same tin box that was my money box and that I had hidden in the back closet of my room—

اطاقم یک پستوی تاریک است و به‌توسط دو دریچه با خارج، با دنیای رجاله‌ها ارتباط دارد؛

My room is a dark back closet and through two little windows has a connection with the outside, with the world of the rabble;

جارو که تمام شد به اطاقم برگشتم و یک تصمیم گرفتم ـ تصمیم وحشتناک: رفتم در پستوی اطاقم گزلیک دسته‌استخوانی را که داشتم از توی مجری درآوردم، با دامن قبایم تیغهٔ آن را پاک کردم و زیر متکایم گذاشتم.

When the sweeping was finished, I returned to my room and made a decision—a terrible decision: I went to the back closet of my room, took the bone-handled knife I had from its box, wiped its blade with the skirt of my robe, and placed it beneath my pillow.

بعد دوباره می‌گفتم: «تو احمقی! چرا زودتر شر خودت را نمی‌کنی؟ منتظر چه هستی؟ هنوز چه توقعی داری؟ مگر بغلی شراب توی پستوی اطاقت نیست؟ یک جرعه بنوش و برو که رفتی! احمق! تو احمقی!»

Then I said again: “You fool! Why do you not get rid of yourself sooner? What are you waiting for? What do you still expect? Is there not a flask of wine in the back closet of your room? Drink a mouthful and be off for good! Fool! You are a fool!”

من دستهایم را جلو صورتم گرفتم و رفتم پشت پردهٔ پستو خودم را پنهان کردم.

I held my hands before my face and went behind the curtain of the back closet and hid myself.