Who and what is here

For the illustration A bone-handled knife lying on a breakfast tray beside bread and milk.

The text of the scene

Sadegh Hedayat’s Persian beside our literal English, line by line.

ننه‌جون که شیر ماچه‌الاغ و عسل و نان تافتون برایم آورد، یک گزلیک دسته‌استخوانی هم پای چاشت من در سینی گذاشته بود و گفت:

When Naneh-Joon brought me she-ass’s milk, honey, and taftoon bread, she had also put a bone-handled knife beside my breakfast on the tray, and said:

آن را در بساط پیرمرد خنزرپنزری دیده و خریده است. بعد ابرویش را بالا کشید و گفت: «گاس برا دم دست بدرد بخوره!»

she had seen it among the old junk dealer’s wares and bought it. Then she raised her eyebrow and said, “Maybe it will come in handy!”

من گزلیکش را برداشتم نگاه کردم؛ همان گزلیک خودم بود.

I picked up her knife and looked at it; it was my own knife.

بعد ننه‌جون به حال شاکی و رنجیده گفت: «آره! دخترم—یعنی آن لکاته—صبح سحری می‌گه پیرهن منو دیشب تو دزدیدی.

Then Naneh-Joon said in a complaining, offended manner: “Yes! My daughter—that is, that harlot—says at dawn that you stole my shirt last night.

من که نمی‌خوام مشغول ذمهٔ شما باشم! اما دیروز زنت لک دیده بود ... ما می‌دونستیم که بچه ...

I do not want to be indebted to you! But yesterday your wife had seen spotting ... we knew that the child ...

خودش می‌گفت تو حموم آبستن شده، شب می‌رفتم کمرش رو مشت و مال بدم دیدم رو بازوش گل‌گل کبود بود.

She herself said she had become pregnant in the bathhouse. At night I was going to massage her back and saw patches of bruising on her arm.

به من نشان داد گفت بی‌وقتی رفتم تو زیرزمین، از ما بهترون ویشگونم گرفتند.»

She showed me and said, ‘Once, when I went into the cellar at an untimely hour, the supernatural ones pinched me.’”

دوباره گفت: «هیچ می‌دونستی خیلی وقت زنت آبستن بوده؟»

She said again, “Did you have any idea your wife has been pregnant for a long time?”

من خندیدم و گفتم: «لابد شکل بچه شکل پیرمرد قارییه، لابد به روی اون جنبیده!»

I laughed and said: “The child must look like the old reciter; it must have stirred in response to his face!”

بعد ننه‌جون به حالت متغیر از در خارج شد. مثل اینکه منتظر این جواب نبود.

Then Naneh-Joon went out through the door, her expression changed. It seemed she had not expected this answer.

من فوراً بلند شدم، گزلیک دسته‌استخوانی را با دست لرزان بردم در پستوی اطاقم توی مجری گذاشتم و در آن را بستم.

I immediately got up and, with a trembling hand, took the bone-handled knife into the back closet of my room, put it into a case, and closed its lid.

نه، هرگز ممکن نبود که بچه بر روی من جنبیده باشد.

No, it was never possible that the child had stirred in response to my face.

حتماً به روی پیرمرد خنزرپنزری جنبیده بود!

It must have stirred in response to the old junk dealer’s face!