The wife's shirtپیرهن لکاته

در اطاقم که برگشتم جلو پیه‌سوز دیدم که پیرهن او را برداشته‌ام؛ پیرهن چرکی که روی گوشت تن او بود؛

When I returned to my room, before the oil lamp I saw that I had taken her shirt—the dirty shirt that had lain against the flesh of her body;

پیرهن ابریشمی نرم کار هند که بوی تن او، بوی عطر موگرا می‌داد و از حرکت تنش، از هستی او در این پیرهن مانده بود.

a soft Indian-made silk shirt that smelled of her body, of mogra perfume, and in which something of her body’s movement, of her existence, remained.

صبح زود از صدای داد و بیداد زنم بیدار شدم که سر گم شدن پیراهن دعوا راه انداخته بود و تکرار می‌کرد: «یه پیرهن نو نالون!»

Early in the morning I awoke to the shouting of my wife, who had started a quarrel over the lost shirt and kept repeating: “A fine new shirt!”

در صورتی‌که سرآستینش پاره بود. ولی اگر خون هم راه می‌افتاد من حاضر نبودم که پیرهن را رد کنم. آیا من حق یک پیراهن کهنهٔ زنم را نداشتم؟

Whereas its sleeve-end was torn. But even if blood had flowed, I would not have been willing to return the shirt. Had I no right to one of my wife’s old shirts?

بعد ننه‌جون به حال شاکی و رنجیده گفت: «آره! دخترم—یعنی آن لکاته—صبح سحری می‌گه پیرهن منو دیشب تو دزدیدی.

Then Naneh-Joon said in a complaining, offended manner: “Yes! My daughter—that is, that harlot—says at dawn that you stole my shirt last night.