The first night with the knife; the stolen shirt

بالاخره من هم تصمیم گرفتم، یک تصمیم ترسناک.

At last I too made a decision, a frightening decision.

از توی رختخوابم بلند شدم، آستینم را بالا زدم و گزلیک دسته‌استخوانی را که زیر متکایم گذاشته بودم برداشتم.

I got up from my bed, rolled up my sleeve, and picked up the bone-handled knife I had placed beneath my pillow.

قوز کردم و یک عبای زرد هم روی دوشم انداختم، بعد سر و رویم را با شال گردن پیچیدم.

I hunched over and threw a yellow cloak upon my shoulders, then wrapped my head and face with a scarf.

حس کردم که در عین حال یک حالت مخلوط از روحیهٔ قصاب و مرد خنزرپنزری در من پیدا شده بود.

I felt that at the same time a mixed disposition of the butcher and the old junk dealer had appeared in me.

بعد پاورچین به طرف اطاق زنم رفتم. اطاقش تاریک بود، در را آهسته باز کردم؛

Then I went on tiptoe toward my wife’s room. Her room was dark; I opened the door quietly;

مثل این بود که خواب می‌دید؛ بلندبلند با خودش می‌گفت: «شال گردنتو واکن».

it seemed that she was dreaming; she said aloud to herself: “Undo your neck-scarf!”

رفتم دم رختخواب، سرم را جلو نفس گرم و ملایم او گرفتم. چه حرارت گوارا و زنده‌کننده‌ای داشت!

I went to the edge of her bed and held my head before her warm, gentle breath. What pleasant, life-giving warmth it had!

به نظرم آمد اگر این حرارت را مدتی تنفس می‌کردم دوباره زنده می‌شدم.

It seemed to me that if I breathed this warmth for a while, I would come alive again.

اوه! چه‌قدر وقت بود که من گمان می‌کردم نفس همه باید مثل نفس خودم داغ و سوزان باشد.

Oh! How long had I supposed everyone’s breath must be hot and burning like my own.

دقت کردم که ببینم آیا در اطاق او مرد دیگری هم هست؟ یعنی از فاسقهای او کسی آنجا بود یا نه! ولی او تنها بود.

I looked carefully to see whether there was another man in her room—that is, whether one of her lovers was there or not. But she was alone.

فهمیدم هرچه به او نسبت می‌دادم افترا و بهتان محض بوده. از کجا هنوز او دختر باکره نبود!

I understood that everything I attributed to her had been sheer slander and accusation. Who knew—perhaps she was still a virgin!

از تمام خیالات موهوم نسبت به او شرمنده شدم. این احساس دقیقه‌ای بیش طول نکشید،

I was ashamed of all my imaginary suspicions about her. This feeling lasted no more than a minute,

چون در همین وقت از بیرون در صدای عطسه آمد و یک خندهٔ خفه و مسخره‌آمیز که مو را به تن آدم راست می‌کرد شنیدم.

because just then there came from outside the door the sound of a sneeze and a muffled, mocking laugh that made the hair on one’s body stand upright.

این صدا تمام رگهای تنم را کشید.

This sound pulled taut every vein of my body.

اگر این عطسه و خنده را نشنیده بودم، اگر صبر نیامده بود، همان‌طوری که تصمیم گرفته بودم همهٔ گوشت تن او را تکه‌تکه می‌کردم،

If I had not heard that sneeze and laugh, if patience had not come, as I had decided I would have cut all the flesh of her body into pieces,

می‌دادم به قصاب جلو خانه‌مان تا به مردم بفروشد، خودم یک تکه از گوشت رانش را به عنوان نذری می‌دادم به پیرمرد قاری،

given it to the butcher in front of our house to sell to people, and myself given a piece of her thigh as a votive offering to the old reciter,

و فردایش می‌رفتم به او می‌گفتم: «می‌دونی اون گوشتی که دیروز خوردی مال کی بود؟»

and the next day I would have gone to him and said: “Do you know whose meat it was that you ate yesterday?”

اگر او نمی‌خندید این کار را می‌بایستی شب انجام می‌دادم که چشمم در چشم لکاته نمی‌افتاد؛ چون از حالت چشمهای او خجالت می‌کشیدم. به من سرزنش می‌داد.

If he had not laughed, I would have had to do this at night so that my eyes would not meet the harlot’s, for the look in her eyes made me ashamed. It reproached me.

بالاخره از کنار رختخوابش یک تکه پارچه که جلو پایم را گرفته بود برداشتم و هراسان بیرون دویدم.

At last I picked up a piece of cloth beside her bed that had caught my foot, and ran out in terror.

گزلیک را روی بام سوت کردم چون همهٔ افکار جنایت‌آمیز را این گزلیک برایم تولید کرده بود. این گزلیک را که شبیه گزلیک مرد قصاب بود از خودم دور کردم.

I flung the knife onto the roof because this knife had generated all those murderous thoughts in me. I cast away the knife, which resembled the butcher’s knife.

در اطاقم که برگشتم جلو پیه‌سوز دیدم که پیرهن او را برداشته‌ام؛ پیرهن چرکی که روی گوشت تن او بود؛

When I returned to my room, before the oil lamp I saw that I had taken her shirt—the dirty shirt that had lain against the flesh of her body;

پیرهن ابریشمی نرم کار هند که بوی تن او، بوی عطر موگرا می‌داد و از حرکت تنش، از هستی او در این پیرهن مانده بود.

a soft Indian-made silk shirt that smelled of her body, of mogra perfume, and in which something of her body’s movement, of her existence, remained.

آن را بوییدم، میان پاهایم گذاشتم و خوابیدم. هیچ شبی به این راحتی نخوابیده بودم.

I smelled it, put it between my legs, and slept. I had never slept so comfortably on any night.

صبح زود از صدای داد و بیداد زنم بیدار شدم که سر گم شدن پیراهن دعوا راه انداخته بود و تکرار می‌کرد: «یه پیرهن نو نالون!»

Early in the morning I awoke to the shouting of my wife, who had started a quarrel over the lost shirt and kept repeating: “A fine new shirt!”

در صورتی‌که سرآستینش پاره بود. ولی اگر خون هم راه می‌افتاد من حاضر نبودم که پیرهن را رد کنم. آیا من حق یک پیراهن کهنهٔ زنم را نداشتم؟

Whereas its sleeve-end was torn. But even if blood had flowed, I would not have been willing to return the shirt. Had I no right to one of my wife’s old shirts?