Ring of fire; poisoned wine for two

وقتی که خواستم بخوابم دور سرم را یک حلقهٔ آتشین فشار می‌داد.

When I wanted to sleep, a ring of fire pressed around my head.

بوی تند شهوت‌انگیز روغن صندل که در پیه‌سوز ریخته بودند در دماغم پیچیده بود.

The sharp, sensual smell of sandalwood oil that had been poured into the oil lamp filled my nostrils.

بوی ماهیچه‌های پای زنم را می‌داد و طعم کونهٔ خیار با تلخی ملایمی در دهنم بود.

It had the smell of the muscles of my wife’s leg, and the taste of the end of a cucumber, with a mild bitterness, was in my mouth.

دستم را روی تنم می‌مالیدم و در فکرم اعضای بدنم را ـ ران، ساق پا، بازو و همهٔ آنها را ـ با اعضای تن زنم مقایسه می‌کردم.

I rubbed my hand over my body, and in my thoughts compared the parts of my body—thigh, lower leg, arm, and all the rest—with the parts of my wife’s body.

خط ران و سرین، گرمای تن زنم، اینها دوباره جلوم مجسم شد. از تجسم خیلی قوی‌تر بود، چون صورت یک احتیاج را داشت.

The contour of her thigh and buttock, the warmth of my wife’s body—all these appeared before me again. It was far stronger than visualization, because it had the form of a need.

حس کردم که می‌خواستم تن او نزدیک من باشد. یک حرکت، یک تصمیم برای دفع این وسوسهٔ شهوت‌انگیز کافی بود.

I felt that I wanted her body to be near me. One movement, one decision, would have sufficed to dispel this sensual temptation.

ولی این حلقهٔ آتشین دور سرم به‌قدری تنگ و سوزان شد که به‌کلی در یک دریای مبهم و مخلوط با هیکلهای ترسناک غوطه‌ور شدم.

But this ring of fire around my head became so tight and burning that I was entirely submerged in a vague sea mingled with terrifying figures.

هوا هنوز تاریک بود.

The air was still dark.

از صدای یک دسته گزمه مست بیدار شدم که از توی کوچه می‌گذشتند، فحشهای هرزه به هم می‌دادند و دسته‌جمعی می‌خواندند:

I woke to the sound of a band of drunken watchmen passing through the alley, exchanging obscene curses and singing together:

«بیا بریم تا می خوریم، شراب ملک ری خوریم، حالا نخوریم کی خوریم؟»

“Come, let us go and drink wine, drink the wine of the land of Ray; if we do not drink now, when shall we drink?”

یادم افتاد، نه، یکمرتبه به من الهام شد که یک بغلی شراب در پستوی اطاقم دارم،

I remembered—no, it was suddenly revealed to me—that I had a flask of wine in the back closet of my room,

شرابی که زهر دندان ناگ در آن حل شده بود و با یک جرعهٔ آن همه کابوسهای زندگی نیست و نابود می‌شد.

wine in which the poison from the fang of a naga had been dissolved, and with one sip of it all the nightmares of life would be annihilated.

ولی آن لکاته ...؟ این کلمه مرا بیشتر به او حریص می‌کرد، بیشتر او را سرزنده و پرحرارت به من جلوه می‌داد.

But that harlot ...? This word made me more greedy for her; it made her seem more alive and ardent to me.

چه بهتر از این می‌توانستم تصور بکنم؟ یک پیاله از آن شراب به او می‌دادم و یک پیاله هم خودم سر می‌کشیدم.

What better thing could I imagine? I would give her one cup of that wine and swallow another cup myself.

آنوقت در میان یک تشنج با هم می‌مردیم.

Then we would die together amid a convulsion.

عشق چیست؟ برای همهٔ رجاله‌ها یک هرزگی، یک ولنگاری موقتی است.

What is love? For all the rabble it is a debauchery, a temporary licentiousness.

عشق رجاله‌ها را باید در تصنیفهای هرزه و فحشا و اصطلاحات رکیک که در عالم مستی و هشیاری تکرار می‌کنند پیدا کرد.

The love of the rabble must be found in the obscene songs, obscenities, and vulgar expressions they repeat in drunkenness and sobriety.

مثل «دست خر تو لجن زدن، و خاک توسر کردن».

Such as “putting a donkey’s hand in the mud, and throwing dirt on one’s head.”

ولی عشق نسبت به او برای من چیز دیگری بود.

But love toward her was something else for me.

راست است که من او را از قدیم می‌شناختم: چشمهای مورب عجیب، دهن تنگ نیمه‌باز، صدای خفه و آرام،

It is true that I had known her from long ago: the strange slanting eyes, the narrow half-open mouth, the muffled and quiet voice,

همهٔ اینها برای من پر از یادگارهای دور و دردناک بود؛

all of these were full of distant and painful memories for me;

و من در همهٔ اینها آنچه را که از آن محروم مانده بودم، که یک چیز مربوط به خودم بود و از من گرفته بودند، جستجو می‌کردم.

and in all these I searched for what I had been deprived of, something belonging to myself that had been taken from me.

آیا برای همیشه مرا محروم کرده بودند؟ برای همین بود که حس ترسناکتری در من پیدا شده بود.

Had they deprived me forever? It was for this reason that a more frightening feeling had arisen in me.

لذت دیگری که برای جبران عشق ناامید خودم احساس می‌کردم، برایم یکنوع وسواس شده بود.

Another pleasure I felt as compensation for my hopeless love had become a kind of obsession for me.

نمی‌دانم چرا یاد مرد قصاب روبروی دریچهٔ اطاقم افتاده بودم که آستینش را بالا می‌زد، بسم‌الله می‌گفت و گوشتها را می‌برید.

I do not know why I had thought of the butcher opposite my room’s little window, who rolled up his sleeve, said “In the name of God,” and cut the meat.

حالت و وضع او همیشه جلو چشمم بود.

His posture and condition were always before my eyes.