The poisoned wine left as keepsake

از این به‌بعد من به‌جز یک نانخور زیادی و بیگانه چیز دیگری نبوده‌ام.

From then on I was nothing but an extra, alien mouth to feed.

بالاخره عمو یا پدرم برای کارهای تجارتی خودش با بوگام‌داسی به شهر ری برمی‌گردد و مرا می‌آورد به‌دست خواهرش که عمهٔ من باشد می‌سپارد.

Eventually my uncle or father returns with the Bogam-dasi to the city of Ray on business and brings me and entrusts me to his sister, who is my aunt.

دایه‌ام گفت وقت خداحافظی مادرم یک بغلی شراب ارغوانی که در آن زهر دندان ناگ ـ مار هندی ـ حل شده بود برای من به‌دست عمه‌ام می‌سپارد.

My nurse said that at parting my mother entrusted to my aunt, for me, a flask of purple wine in which the venom of the fang of a nag—an Indian snake—had been dissolved.

یک بوگام‌داسی چه چیز بهتری می‌تواند به‌رسم یادگار برای بچه‌اش بگذارد؟

What better thing could a Bogam-dasi leave as a keepsake for her child?

شراب ارغوانی، اکسیر مرگ که آسودگی همیشگی می‌بخشد.

Purple wine, the elixir of death that grants eternal repose.

شاید او هم زندگی خودش را مثل خوشهٔ انگور فشرده و شرابش را به‌من بخشیده بود!

Perhaps she too had pressed her own life like a bunch of grapes and bestowed its wine upon me!

از همان زهری که پدرم را کشت. حالا می‌فهمم چه سوغات گرانبهایی داده است!

Of the very poison that killed my father. Now I understand what a precious gift she gave!

آیا مادرم زنده است؟

Is my mother alive?

شاید الآن که من مشغول نوشتن هستم او در میدان یک شهر دوردست هند، جلو روشنایی مشعل، مثل مار پیچ‌وتاب می‌خورد و می‌رقصد.

Perhaps now, while I am occupied with writing, she is twisting and dancing like a snake in the square of a distant city of India, before the light of a torch.

مثل اینکه مارناگ او را گزیده باشد، و زن و بچه و مردهای کنجکاو و لخت دور او حلقه زده‌اند،

As though a cobra had bitten her, and women, children, and curious naked men have formed a circle around her,

در حالی که پدر یا عمویم با موهای سفید، قوزکرده، کنار میدان نشسته به‌او نگاه می‌کند

while my father or uncle, white-haired and hunchbacked, sits by the square looking at her

و به‌یاد سیاهچال و صدای سوت و لغزش مار خشمناک افتاده که سر خود را بلند می‌گیرد، چشمهایش برق می‌زند، گردنش مثل کفچه می‌شود و خطی که شبیه عینک است پشت گردنش به‌رنگ خاکستری تیره نمودار می‌شود.

and remembers the dungeon and the hiss and sliding of the angry snake that raises its head, whose eyes flash, whose neck becomes like a spoon, and on whose nape a line shaped like spectacles appears in dark gray.