At the bier of the aunt

بهرحال، من بچهٔ شیرخوار بودم که در بغل همین ننه‌جون گذاشتندم، و ننه‌جون دختر عمه‌ام، همین زن لکاتهٔ مرا هم شیر می‌داده است.

In any case, I was a nursing infant when they placed me in the arms of this same Naneh-Joon, and Naneh-Joon was also nursing my aunt’s daughter, this very harlot of a wife of mine.

و من زیردست عمه‌ام، آن زن بلندبالا که موهای خاکستری روی پیشانیش بود، در همین خانه با دخترش ـ همین لکاته ـ بزرگ شدم.

And I grew up under the care of my aunt, that tall woman with gray hair upon her forehead, in this same house with her daughter—this same harlot.

از وقتی که خودم را شناختم عمه‌ام را به‌جای مادر خودم گرفتم و او را دوست داشتم؛

From the time I came to know myself I took my aunt in place of my mother and loved her;

به‌قدری او را دوست داشتم که دخترش ـ همین خواهر شیری خودم ـ را بعدها چون شبیه او بود به‌زنی گرفتم.

I loved her so much that later I married her daughter—my own milk-sister—because she resembled her.

یعنی مجبور شدم او را بگیرم.

That is, I was compelled to marry her.

فقط یکبار این دختر خودش را به‌من تسلیم کرد. هیچوقت فراموش نخواهم کرد. آن‌هم سر بالین مادر مرده‌اش بود.

Only once did this girl give herself to me. I shall never forget it. And that was at the bedside of her dead mother.

خیلی از شب گذشته بود، من برای آخرین وداع همینکه همهٔ اهل خانه به‌خواب رفتند با پیراهن و زیرشلواری بلند شدم، در اطاق مرده رفتم.

Much of the night had passed; for a last farewell, as soon as all the household had gone to sleep, I got up in my shirt and underpants and went into the dead woman’s room.

دیدم دو شمع کافوری بالای سرش می‌سوخت. یک قرآن روی شکمش گذاشته بودند برای اینکه شیطان در جسمش حلول نکند.

I saw two camphor candles burning above her head. They had placed a Quran on her belly so that the devil would not enter her body.

پارچهٔ روی صورتش را که پس زدم عمه‌ام را با آن قیافهٔ باوقار و گیرنده‌اش دیدم.

When I drew back the cloth over her face I saw my aunt with that dignified and striking appearance of hers.

مثل اینکه همهٔ علاقه‌های زمینی در صورت او به‌تحلیل رفته بود. یک حالتی که مرا وادار به‌کرنش می‌کرد.

It was as though all earthly attachments had dissolved from her face. There was an expression that compelled me to bow.

ولی در عین حال، مرگ به‌نظرم اتفاق معمولی و طبیعی آمد. لبخند تمسخرآمیزی در گوشهٔ لب او خشک شده بود.

Yet at the same time death appeared to me an ordinary and natural event. A mocking smile had dried at the corner of her lip.

خواستم دستش را ببوسم و از اطاق خارج شوم، ولی رویم را که برگردانیدم با تعجب دیدم همین لکاته که حالا زنم است وارد شد

I wanted to kiss her hand and leave the room, but when I turned I saw, to my surprise, that this same harlot who is now my wife entered

و روبروی مادر مرده ـ مادرش ـ با چه حرارتی خودش را به‌من چسبانید، مرا به‌سوی خودش کشید، و چه بوسه‌های آبداری از من کرد!

and in front of the dead mother—her mother—with what heat she pressed herself to me, drew me toward her, and gave me such moist kisses!

من از زور خجالت می‌خواستم به‌زمین فروبروم. اما تکلیفم را نمی‌دانستم.

I wanted to sink into the earth from shame. But I did not know what to do.

مرده با دندانهای ریک‌زده‌اش مثل این بود که ما را مسخره کرده بود. به‌نظرم آمد که حالت لبخند آرام مرده عوض شده بود.

The dead woman, with her bared teeth, seemed to mock us. It seemed to me that the expression of the dead woman’s calm smile had changed.

من بی‌اختیار او را در آغوش کشیدم و بوسیدم، ولی در این لحظه پردهٔ اطاق مجاور پس رفت و شوهر عمه‌ام ـ پدر همین لکاته ـ قوزکرده و شال‌گردن بسته وارد اتاق شد.

Involuntarily I embraced and kissed her, but at that moment the curtain of the adjoining room was drawn aside and my aunt’s husband—the father of this same harlot—entered the room, hunchbacked and wearing a scarf.

خندهٔ خشک و زنندهٔ چندش‌انگیزی کرد. مو به‌تن آدم راست می‌شد. بطوری که شانه‌هایش تکان می‌خورد، ولی به‌طرف ما نگاه نکرد.

He gave a dry, harsh, disgusting laugh. It made one’s hair stand on end. His shoulders moved, but he did not look toward us.

من از زور خجالت می‌خواستم به زمین فروروم، و اگر می‌توانستم یک سیلی محکم به‌صورت مرده می‌زدم که به‌حالت تمسخر به‌ما نگاه می‌کرد. چه ننگی! هراسان از اطاق مجاور بیرون دویدم.

From shame I wished to sink into the ground, and if I could I would have struck the dead woman’s face hard, as she looked at us mockingly. What disgrace! Terrified, I ran out of the adjoining room.