Naneh-Joonننه‌جون

دایه‌ام به من گفت این مرد در جوانی کوزه‌گر بوده و فقط همین یکدانه کوزه را برای خودش نگه داشته

My nurse told me this man had been a potter in his youth and had kept only this one jar for himself,

اینها رابطهٔ من با دنیای خارجی بود. اما از دنیای داخلی، فقط دایه‌ام و یک زن لکاته برایم مانده بود.

These were my connections with the outer world. But of the inner world, only my nurse and a harlot woman remained to me.

ولی ننه‌جون دایهٔ او هم هست، دایهٔ هردومان است؛

But Naneh-Joon is also her nurse, the nurse of both of us;

چون نه تنها من و زنم خویش و قوم نزدیک بودیم بلکه ننه‌جون هردومان را با هم شیر داده بود.

for not only were my wife and I close relatives, but Naneh-Joon had nursed both of us together.

از پدر و مادرم چندجور حکایت شنیده‌ام، فقط یکی از این حکایتها که ننه‌جون برایم نقل کرد پیش خودم تصور می‌کنم باید حقیقی باشد.

I have heard several kinds of stories about my father and mother; I imagine to myself that only one of these stories, which Naneh-Joon told me, must be true.

ننه‌جون برایم گفت که پدر و عمویم برادر دوقلو بوده‌اند، هردو آنها یک شکل، یک قیافه و یک اخلاق داشته‌اند و حتی صدایشان یکجور بوده بطوری که تشخیص آنها از یکدیگر کار آسانی نبوده است.

Naneh-Joon told me that my father and uncle had been twin brothers; both had the same form, the same appearance, and the same disposition, and even their voices were alike, so that distinguishing them from one another had not been easy.

دایه‌ام گفت وقت خداحافظی مادرم یک بغلی شراب ارغوانی که در آن زهر دندان ناگ ـ مار هندی ـ حل شده بود برای من به‌دست عمه‌ام می‌سپارد.

My nurse said that at parting my mother entrusted to my aunt, for me, a flask of purple wine in which the venom of the fang of a nag—an Indian snake—had been dissolved.

بهرحال، من بچهٔ شیرخوار بودم که در بغل همین ننه‌جون گذاشتندم، و ننه‌جون دختر عمه‌ام، همین زن لکاتهٔ مرا هم شیر می‌داده است.

In any case, I was a nursing infant when they placed me in the arms of this same Naneh-Joon, and Naneh-Joon was also nursing my aunt’s daughter, this very harlot of a wife of mine.

دایهٔ پیرم که مونس مرگ تدریجی من شده بود به من سرزنش می‌کرد.

My old nurse, who had become the companion of my gradual death, reproached me.

چند نسخهٔ بلندبالا هم به دایه‌ام سپرد که عبارت بود از جوشانده و روغنهای عجیب و غریب از قبیل: پر زوفا، زیتون، رب‌سوس، کافور، پر سیاوشان، روغن بابونه، روغن غاز، تخم کتان، تخم صنوبر و مزخرفات دیگر.

He also handed my nurse several long prescriptions consisting of strange decoctions and oils, such as hyssop, olive, licorice extract, camphor, maidenhair fern, chamomile oil, goose fat, flaxseed, pine seed, and other rubbish.

حالم بدتر شده بود؛ فقط دایه‌ام ـ که دایهٔ او هم بود ـ با صورت پیر و موهای خاکستری، گوشهٔ اطاق، کنار بالین من می‌نشست،

My condition had grown worse; only my nurse—who had been her nurse too—with her old face and gray hair sat in the corner of the room beside my pillow,

صبح که بیدار شدم دایه‌ام گفت: دخترم (مقصودش زنم، آن لکاته بود) آمده بود بر سر بالین من و سرم را روی زانویش گذاشته بود،

When I awoke in the morning, my nurse said: my daughter (she meant my wife, that harlot) had come to my bedside and placed my head upon her knee,