Lice, the bathhouse, the demigod of rags

ولی ننه‌جون برایم خبرش را آورده بود، به همه گفته بود «با یک گدای کثیف!»

But Naneh-Joon had brought me the news; she had told everyone, “With a filthy beggar!”

دایه‌ام گفت رختخواب زنم شپش گذاشته بود و خودش هم به حمام رفته.

My nurse said that lice had appeared in my wife’s bedding and that she herself had gone to the bathhouse.

سایهٔ او به دیوار عرق‌کردهٔ حمام چه‌جور بوده است؟ لابد یک سایهٔ شهوتی که به خودش امیدوار بوده!

What sort of shadow had hers been upon the sweating wall of the bathhouse? No doubt a lustful shadow, hopeful about itself!

ولی روی‌هم‌رفته این‌دفعه از سلیقهٔ زنم بدم نیامد؛ چون پیرمرد خنزرپنزری یک آدم معمولی لوس و بی‌مزه مثل این مردهای تخمی که زنهای حشری و احمق را جلب می‌کنند نبود.

But, on the whole, this time I did not dislike my wife’s taste, because the old junk dealer was not an ordinary, affected, insipid person like those worthless men who attract lustful, stupid women.

این دردها، این قشرهای بدبختی که به سر و روی پیرمرد پینه بسته بود و نکبتی که از اطراف او می‌بارید،

These pains, these layers of misery that had formed calluses upon the old man’s face and head, and the wretchedness that poured from around him,

شاید هم خودش نمی‌دانست ولی او را مانند یک نیمچه‌خدا نمایش می‌داد و با آن سفرهٔ کثیفی که جلو او بود نماینده و مظهر آفرینش بود.

perhaps he did not know it himself, but displayed him like a demigod, and with that filthy cloth spread before him he was the representative and embodiment of creation.

آری جای دوتا دندان زرد کرم‌خورده که از لایش آیه‌های عربی بیرون می‌آمد روی صورت زنم دیده بودم.

Yes, I had seen upon my wife’s face the marks of two yellow, decayed teeth between which Arabic verses issued.

همین زن که مرا به خودش راه نمی‌داد که مرا تحقیر می‌کرد ولی با وجود همهٔ اینها او را دوست داشتم.

This very woman who did not let me come near her, who humiliated me; yet despite all this I loved her.

با تمام وجود اینکه تا کنون نگذاشته بود یک‌بار روی لبش را ببوسم!

Despite the fact that until now she had not let me kiss her lips even once!