Masks of soot in the mirror

وقتی که دایه‌ام یک کاسه آش جو و ترپلو جوجه برایم آورد از زور ترس و وحشت فریاد زد، عقب رفت و سینی شام از دستش افتاد.

When my nurse brought me a bowl of barley soup and chicken rice, she screamed out of fear and terror, stepped backward, and dropped the supper tray.

من خوشم آمد که اقلاً باعث ترس او شدم. بعد بلند شدم سر فتیله را با گلگیر زدم و رفتم جلوی آینه دوده‌ها را به صورت خودم مالیدم.

I was pleased that at least I had frightened her. Then I rose, struck the lampwick with the tongs, and went before the mirror and rubbed soot over my face.

چه قیافه ترسناکی! با انگشت پای چشمم را می‌کشیدم ول می‌کردم، دهنم را می‌درانیدم، توی لپ خودم باد می‌کردم، زیر ریش خود را بالا می‌گرفتم و از دو طرف تاب می‌دادم، ادا درمی‌آوردم.

What a frightening face! With my finger I pulled the corner of my eye and let go, stretched my mouth, puffed out my cheeks, lifted my beard from beneath and twisted it on both sides; I made faces.

صورت من استعداد برای چه قیافه‌های مضحک و ترسناکی را داشت! گویا همهٔ شکلها، همهٔ ریختهای مضحک، ترسناک و باورنکردنی که در نهاد من پنهان بود به این وسیله همهٔ آنها را آشکار می‌دیدم.

What a capacity my face had for ridiculous and frightening expressions! It was as if by this means I could see laid bare all the ridiculous, frightening, unbelievable shapes hidden in my nature.

این حالات را در خودم می‌شناختم و حس می‌کردم و در عین حال به نظرم مضحک می‌آمدند. همهٔ این قیافه‌ها در من و مال من بودند.

I recognized and felt these states within myself, and at the same time they seemed ridiculous to me. All these faces were in me and belonged to me.

صورتکهای ترسناک و جنایتکار و خنده‌آور که به یک اشارهٔ سرانگشت عوض می‌شدند.

Frightening, criminal, and laughable masks that changed with one movement of a fingertip.

شکل پیرمرد قاری، شکل قصاب، شکل زنم، همهٔ اینها را در خودم دیدم؛ گویی انعکاس آنها در من بوده!

The form of the old reciter, the butcher’s form, my wife’s form—I saw all of them in myself, as if their reflections had been in me!

همهٔ این قیافه‌ها در من بوده ولی هیچ‌کدام از آنها مال من نبود.

All these faces had been within me, but none of them belonged to me.

آیا خمیره و حالت صورت من در اثر یک تحریک مجهول، در اثر وسواسها، جماعها و ناامیدیهای موروثی درست نشده بود؟

Had not the substance and condition of my face been formed through some unknown stimulus, through inherited obsessions, sexual couplings, and disappointments?

و من که نگهبان این بار موروثی بودم به وسیلهٔ یک حس جنون‌آمیز و خنده‌آور، بلااراده فکرم متوجه نبود که این حالات را در قیافه‌ام نگه دارد؟

And I, who was the keeper of this inherited burden, did not my mind involuntarily, through a mad and laughable feeling, attend to preserving these states in my face?

شاید فقط در موقع مرگ قیافه‌ام از قید این وسواس آزاد می‌شد و حالت طبیعی که باید داشته باشد به خودش می‌گرفت!

Perhaps only at the moment of death would my face be freed from the grip of this obsession and take on the natural state it ought to have!

ولی آیا در حالت آخری هم حالاتی که دائماً ارادهٔ تمسخرآمیز من روی صورتم حک کرده بود، علامت خودش را سخت‌تر و عمیق‌تر باقی نمی‌گذاشت؟

But even in the final state, would not the expressions that my mocking will had continually carved upon my face leave their marks more firmly and deeply?

به هر حال فهمیدم که چه کارهایی از دست من ساخته بود! به قابلیتهای خودم پی بردم.

In any case I understood what things I was capable of doing! I discovered my capacities.

یک‌مرتبه زدم زیر خنده، چه خندهٔ خراشیدهٔ زننده و ترسناکی بود! به طوری که موهای تنم راست شد. چون صدای خودم را نمی‌شناختم.

Suddenly I burst out laughing—what a rasping, offensive, terrifying laugh it was! The hairs on my body stood up, for I did not recognize my own voice.

مثل یک صدای خارجی، یک خنده‌ای که اغلب بیخ گلویم پیچیده بود، بیخ گوشم شنیده بودم در گوشم صدا کرد.

Like a foreign voice, a laugh that had often twisted in the base of my throat, which I had heard close to my ear, it sounded in my ear.

همین وقت به سرفه افتادم و یک تکه خلط خونین، یک تکه از جگرم روی آینه افتاد. با سرانگشتم آن را روی آینه کشیدم.

Just then I began coughing and a piece of bloody phlegm, a piece of my liver, fell onto the mirror. I smeared it over the mirror with my fingertip.

همین‌که برگشتم دیدم ننه‌جون با رنگ پریدهٔ مهتابی و موهای ژولیده و چشمهای بی‌فروغ وحشت‌زده یک کاسه آش جو از همان آشی که برایم آورده بود روی دستش بود و به من مات نگاه می‌کرد.

When I turned I saw Naneh-Joon, with a pale moonlike complexion, disheveled hair, and dim frightened eyes, holding a bowl of barley soup, the same soup she had brought me, and staring at me blankly.

من دستهایم را جلو صورتم گرفتم و رفتم پشت پردهٔ پستو خودم را پنهان کردم.

I held my hands before my face and went behind the curtain of the back closet and hid myself.