Weeping at her feet; soot like black snow

چندین بار خواستم بلند شوم بروم روی دست و پایش بیفتم گریه بکنم پوزش بخواهم.

Several times I wanted to rise, go, fall at her hands and feet, weep, and ask forgiveness.

آری گریه بکنم، چون گمان می‌کردم اگر می‌توانستم گریه بکنم راحت می‌شدم. چند دقیقه، چند ساعت، یا چند قرن گذشت؟ نمی‌دانم!

Yes, to weep, because I thought that if I could weep I would find relief. Did several minutes, several hours, or several centuries pass? I do not know!

مثل دیوانه‌ها شده بودم و از درد خودم کیف می‌کردم، یک کیف ورای بشری، کیفی که فقط من می‌توانستم بکنم و خداها هم اگر وجود داشتند نمی‌توانستند تا این اندازه کیف بکنند.

I had become like the insane and took pleasure in my own pain, a pleasure beyond human, a pleasure only I could experience and that even gods, if they existed, could not experience to this degree.

در آن وقت به برتری خودم پی بردم؛ برتری خودم به رجاله‌ها، به طبیعت، به خداها حس کردم؛ خداهایی که زاییدهٔ شهوت بشر هستند.

At that time I realized my superiority; I felt my superiority over the rabble, nature, and gods—gods born of human lust.

یک خدا شده بودم، از خدا هم بزرگ‌تر شده بودم. چون یک جریان جاودانی و لایتناهی در خودم حس می‌کردم…

I had become a god, had become greater even than God, because I felt an eternal and infinite current within myself…

ولی او دوباره برگشت. آن‌قدرها هم که تصور می‌کردم سنگدل نبود.

But she came back again. She was not as hard-hearted as I had imagined.

بلند شدم دامنش را بوسیدم و در حالت گریه و سرفه به پایش افتادم، صورتم را به ساق پای او مالیدم و چند بار به اسم اصلیش او را صدا زدم.

I rose, kissed the hem of her dress, and, weeping and coughing, fell at her feet; I rubbed my face against her shin and called her several times by her real name.

مثل این بود که اسم اصلیش صدا و زنگ مخصوصی داشت! اما توی قلبم، در ته قلبم می‌گفتم «لکاته… لکاته!»

It was as if her real name had a particular sound and resonance! But in my heart, at the bottom of my heart, I was saying, “Harlot… harlot!”

ماهیچه‌های پایش را که طعم کونهٔ خیار می‌داد، تلخ و ملایم و گس بود بغل زدم. آن‌قدر گریه کردم، گریه کردم، نمی‌دانم چقدر وقت گذشت!

I embraced the muscles of her leg, which tasted like the end of a cucumber, bitter, mild, and astringent. I cried and cried; I do not know how much time passed!

همین‌که به خودم آمدم دیدم او رفته است. شاید یک لحظه نکشید که همهٔ کیفها و نوازشها و دردهای بشر را در خودم حس کردم

When I came to myself I saw that she had gone. Perhaps it did not take even a moment for me to feel within myself all the pleasures, caresses, and pains of humanity,

و به همان حالت مثل وقتی که پای بساط تریاک می‌نشستم، مثل پیرمرد خنزرپنزری که جلو بساط خودش می‌نشیند، جلو پیه‌سوزی که دود می‌زد مانده بودم.

and I remained in the same state, as when I sat by the opium apparatus, like the old junk dealer who sits before his wares, before a smoking oil lamp.

از سر جایم تکان نمی‌خوردم، همان‌طور که به دودهٔ پیه‌سوز خیره نگاه می‌کردم، دوده‌ها مثل برف سیاه روی دست و صورتم می‌نشست.

I did not move from my place; as I stared at the soot of the oil lamp, soot settled on my hands and face like black snow.