The rabbleرجاله‌ها

فقط برای مردمان معمولی، برای رجاله‌ها ـ رجاله با تشدید، همین لغت را می‌جستم ـ

Only for ordinary people, for the rabble—rajjaleh with a doubled consonant; this was the very word I was seeking—

برای رجاله‌ها که زندگی آنها موسم و حد معینی دارد، مثل فصلهای سال و در منطقهٔ معتدل زندگی واقع شده است صدق می‌کند.

for the rabble, whose life has a set season and limit, like the seasons of the year, and is situated in the temperate zone of life, does this hold true.

اطاقم یک پستوی تاریک است و به‌توسط دو دریچه با خارج، با دنیای رجاله‌ها ارتباط دارد؛

My room is a dark back closet and through two little windows has a connection with the outside, with the world of the rabble;

این دو دریچه مرا با دنیای خارج، با دنیای رجاله‌ها مربوط می‌کند.

These two windows connect me with the outside world, with the world of the rabble.

در زندگی محدود من آینه مهمتر از دنیای رجاله‌ها است که با من هیچ ربطی ندارد.

In my limited life the mirror is more important than the world of the rabble, which has nothing to do with me.

اصلاً چطور می‌توانستم رفتار و اخلاق رجاله‌ها را یاد بگیرم؟

In any case, how could I learn the behavior and character of the rabble?

آرزو می‌کردم که یک زمین‌لرزه یا طوفان یا صاعقهٔ آسمانی همهٔ این رجاله‌ها که پشت دیوار اطاقم نفس می‌کشیدند، دوندگی می‌کردند و کیف می‌کردند، همه را می‌ترکانید و فقط من و او می‌ماندیم.

I wished an earthquake or storm or heavenly thunderbolt would burst all this rabble who breathed, hurried about, and took pleasure behind the wall of my room, and only she and I would remain.

بالاخره حکیم‌باشی را خبر کردند ـ حکیم رجاله‌ها، حکیم خانوادگی که به قول خودش ما را بزرگ کرده بود ـ

Finally they sent for the physician—the physician of the rabble, the family physician who, according to himself, had brought us up—

همهٔ دوندگی‌ها، صداها و همهٔ تظاهرات زندگی دیگران، زندگی رجاله‌ها که همه‌شان جسماً و روحاً یک‌جور ساخته شده‌اند برای من عجیب و بی‌معنی شده بود.

All the running about, the sounds, and all the manifestations of other people’s lives—the life of the rabble, all made alike in body and spirit—had become strange and meaningless to me.

از وقتی که بستری شده بودم در یک دنیای غریب و باورنکردنی بیدار شده بودم که احتیاجی به دنیای رجاله‌ها نداشتم.

Since I had become bedridden I had awakened in a strange, unbelievable world in which I had no need of the world of the rabble.

شباهتی که بیشتر از همه به من زجر می‌داد این بود که رجاله‌ها هم مثل من از این لکاته ـ از زنم ـ خوششان می‌آمد و او هم بیشتر به آنها راغب بود.

The resemblance that tormented me more than anything was that the rabble, like me, also liked this harlot—my wife—and she was more inclined toward them.

بی‌تکلیف از میان رجاله‌هایی که همهٔ آنها قیافهٔ طماع داشتند و دنبال پول و شهرت می‌دویدند گذشتم؛

aimlessly I passed among rabble who all had greedy faces and ran after money and fame;