Procurer of her lovers

شبها وقتی که وارد خانه می‌شدم او هنوز نیامده بود، نمی‌دانستم که آمده است یا نه! اصلاً نمی‌خواستم که بدانم.

At night when I entered the house, she had not yet come; I did not know whether she had come or not! I did not want to know at all.

چون من محکوم به تنهایی، محکوم به مرگ بودم.

For I was condemned to solitude, condemned to death.

خواستم بهر وسیله‌ای شده با فاسقهای او رابطه پیدا بکنم. این را دیگر کسی باور نخواهد کرد.

I wanted, by whatever means, to establish contact with her lovers. No one will believe this.

از هر کسی که شنیده بودم خوشش می‌آمد کشیک می‌کشیدم؛ می‌رفتم هزار جور خفت و مذلت به خودم هموار می‌کردم،

I kept watch for anyone I had heard she liked; I would go and submit myself to a thousand kinds of humiliation and abasement,

با آن شخص آشنا می‌شدم، تملقش را می‌گفتم و او را برایش غر می‌زدم و می‌آوردم؛

I would become acquainted with that person, flatter him, and bring him to her after talking him into it;

آن هم چه فاسقهایی: سیرابی‌فروش، فقیه، جگرکی، رئیس داروغه، مقنی، سوداگر، فیلسوف،

and what lovers they were: a tripe seller, a jurist, a liver seller, the chief constable, a well digger, a merchant, a philosopher,

که اسمها و القابشان فرق می‌کرد، ولی همه شاگرد کله‌پز بودند. همهٔ آنها را به من ترجیح می‌داد.

whose names and titles differed, but all were apprentices to a sheep-head cook. She preferred all of them to me.

با چه خفت و خواری خودم را کوچک و ذلیل می‌کردم! کسی باور نخواهد کرد.

With what humiliation and degradation I made myself small and abject! No one will believe it.

می‌ترسیدم زنم از دستم در برود.

I was afraid my wife would slip out of my hands.

می‌خواستم طرز رفتار، اخلاق و دلربایی را از فاسقهای زنم یاد بگیرم،

I wanted to learn manner of behavior, character, and charm from my wife’s lovers,

ولی جاکش بدبختی بودم که همهٔ احمقها به ریشم می‌خندیدند.

but I was a miserable procurer whom all the fools laughed at.

اصلاً چطور می‌توانستم رفتار و اخلاق رجاله‌ها را یاد بگیرم؟

In any case, how could I learn the behavior and character of the rabble?

حالا می‌دانم آنها را دوست داشت، چون بی‌حیا، احمق و متعفن بودند. عشق او اصلاً با کثافت و مرگ توأم بود.

Now I know she loved them because they were shameless, stupid, and stinking. Her love was altogether joined with filth and death.

آیا حقیقتاً من مایل بودم با او بخوابم؟ آیا صورت ظاهر او مرا شیفتهٔ خودش کرده بود یا تنفر او از من؟

Did I truly wish to sleep with her? Had her outward appearance infatuated me, or her hatred of me?

یا حرکات و اطوارش بود و یا علاقه و عشقی که از بچگی به مادرش داشتم؟ و یا همهٔ اینها دست به یکی کرده بودند؟ نه، نمی‌دانم.

Or was it her movements and ways, or the affection and love I had had for her mother since childhood? Or had all these joined forces? No, I do not know.

تنها یک چیز را می‌دانم: این زن، این لکاته، این جادو، نمی‌دانم چه زهری در روح من، در هستی من ریخته بود

I know only one thing: this woman, this harlot, this sorcery, I do not know what poison she had poured into my soul, into my being,

که نه تنها او را می‌خواستم، بلکه تمام ذرات تنم ذرات تن او را لازم داشت، فریاد می‌کشید که لازم دارد

so that not only did I want her, but every particle of my body needed the particles of her body and cried out that it needed them,

و آرزوی شدیدی می‌کردم که با او در جزیرهٔ گمشده‌ای باشم که آدمیزاد در آنجا وجود نداشته باشد؛

and I ardently wished to be with her on a lost island where no human being existed;

آرزو می‌کردم که یک زمین‌لرزه یا طوفان یا صاعقهٔ آسمانی همهٔ این رجاله‌ها که پشت دیوار اطاقم نفس می‌کشیدند، دوندگی می‌کردند و کیف می‌کردند، همه را می‌ترکانید و فقط من و او می‌ماندیم.

I wished an earthquake or storm or heavenly thunderbolt would burst all this rabble who breathed, hurried about, and took pleasure behind the wall of my room, and only she and I would remain.

آیا آن وقت هم هر جانور دیگر، یک مار هندی یا یک اژدها را به من ترجیح نمی‌داد؟

Would she not, even then, prefer any other animal, an Indian snake or a dragon, to me?

آرزو می‌کردم که یک شب را با او بگذرانم و با هم در آغوش هم می‌مردیم. به نظرم می‌آید که این نتیجهٔ عالی وجود و زندگی من بود.

I wished to spend one night with her and for us to die in each other’s arms. It seems to me that this was the supreme outcome of my being and life.

مثل این بود که این لکاته از شکنجهٔ من کیف و لذت می‌برد، مثل اینکه دردی که مرا می‌خورد کافی نبود.

It was as though this harlot took enjoyment and pleasure in my torture, as though the pain that ate me was not enough.

بالاخره من از کار و جنبش افتادم و خانه‌نشین شدم ـ مثل مردهٔ متحرک.

In the end I became incapable of work and movement and stayed at home—like a moving corpse.

هیچ‌کس از رمز میان ما خبر نداشت.

Nobody knew the secret between us.

دایهٔ پیرم که مونس مرگ تدریجی من شده بود به من سرزنش می‌کرد.

My old nurse, who had become the companion of my gradual death, reproached me.

برای خاطر همین لکاته، پشت سرم، اطراف خودم می‌شنیدم که در گوشی به هم می‌گفتند: این زن بیچاره چطور تحمل این شوهر دیوانه را می‌کند؟

Because of this same harlot, I heard people around me whispering behind my back: how does this poor woman endure this mad husband?

حق به جانب آنها بود، چون تا درجه‌ای که من ذلیل شده بودم باورکردنی نبود.

They had right on their side, for the extent to which I had been degraded was unbelievable.