The water jar breaks; morning

در سایه‌روشن اطاق به کوزه آب که روی رف بود خیره شده بودم.

In the half-light of the room I was staring at the water jar on the shelf.

به نظرم آمد تا مدتی که کوزه روی رف است خوابم نخواهد برد.

It seemed to me that as long as the jar remained on the shelf I would not fall asleep.

یکجور ترس بیجا برایم تولید شده بود که کوزه خواهد افتاد، بلند شدم که جای کوزه را محفوظ کنم، ولی به واسطه تحریک مجهولی که خودم ملتفت نبودم دستم را عمداً به کوزه خورد، کوزه افتاد و شکست.

An unfounded fear had arisen in me that the jar would fall. I got up to make its position secure, but through some unknown impulse of which I was not aware, my hand deliberately struck the jar; the jar fell and broke.

بالاخره پلکهای چشمم را به هم فشار دادم، اما به خیالم رسید که دایه‌ام بلند شده به من نگاه می‌کند.

Finally I pressed my eyelids together, but I imagined that my nurse had got up and was looking at me.

مشتهای خود را زیر لحاف گره کردم، اما هیچ اتفاق فوق‌العاده‌ای رخ نداده بود.

I clenched my fists beneath the quilt, but nothing extraordinary had happened.

در حالت اغما صدای در کوچه را شنیدم، صدای پای دایه‌ام را شنیدم که نعلینش به زمین می‌کشید و رفت نان و پنیر را گرفت.

In a state of stupor I heard the door to the alley; I heard my nurse's footsteps, her slippers dragging on the ground, as she went and got bread and cheese.

بعد صدای دوردست فروشنده‌ای آمد که می‌خواند «صفرا بره شاتوت...»

Then came the distant voice of a seller calling: “Mulberries take away bile...”

نه، زندگی مثل معمول، خسته‌کننده شروع شده بود.

No, life had begun, tiresome as usual.

روشنایی زیادتر می‌شد، چشمهایم را که باز کردم یک تکه از انعکاس آفتاب روی سطح آب حوض که از دریچه اطاقم به سقف افتاده بود می‌لرزید.

The light was increasing; when I opened my eyes, a patch of reflected sunlight from the surface of the courtyard pool, cast through my room's opening onto the ceiling, was trembling.

به نظرم آمد خواب دیشب آنقدر دور و محو شده بود مثل اینکه چند سال قبل وقتی بچه بودم دیده‌ام.

Last night's dream seemed so distant and faded that it was as though I had seen it several years earlier, when I was a child.

دایه‌ام چاشت مرا آورده، مثل این بود که صورت دایه‌ام روی یک آینه دق منعکس شده باشد، آنقدر کشیده و لاغر به نظرم جلوه کرد، به شکل باورنکردنی مضحکی درآمده بود.

My nurse had brought my morning meal. It was as if my nurse's face were reflected in a distorting mirror; it appeared to me so elongated and thin; it had taken on an unbelievably ridiculous shape.

انگاری که وزن سنگینی صورتش را پایین کشیده بود.

As if a heavy weight had pulled her face downward.

با اینکه ننه‌جون می‌دانست دود غلیان برایم بد است باز هم در اطاقم غلیان می‌کشید.

Although Naneh-Joon knew that hookah smoke was bad for me, she still smoked the hookah in my room.

اصلاً تا غلیان نمی‌کشید سر دماغ نمی‌آمد.

In fact, until she smoked the hookah, she was not in good spirits.

از بس که دایه‌ام از خانه‌اش از عروسش و پسرش برایم حرف زده بود، مرا هم با کیفهای شهوتی خودش شریک کرده بود.

My nurse had spoken to me so much about her house, her daughter-in-law and her son that she had made me a participant in her own sensual pleasures.

چقدر احمقانه است!

How foolish it is!

گاهی بی‌جهت به فکر زندگی اشخاص خانه دایه‌ام می‌افتادم؛

Sometimes, without reason, I would think about the lives of the people in my nurse's house;

ولی نمی‌دانم چرا هرجور زندگی و خوشی دیگران دلم را به هم می‌زند ـ در صورتی که می‌دانستم زندگی من تمام شده و بطرز دردناکی آهسته خاموش می‌شود!

but I do not know why every sort of life and happiness of other people turns my stomach—even though I knew that my own life was finished and was painfully and slowly being extinguished!

به من چه ربطی داشت که فکرم را متوجه زندگی احمقها و رجاله‌ها بکنم که سالم بودند، خوب می‌خوردند، خوب می‌خوابیدند و خوب جماع می‌کردند و هرگز ذره‌ای از دردهای مرا حس نکرده بودند و بالهای مرگ هر دقیقه به سر و صورتشان ساییده نشده بود؟

What did it have to do with me that I should turn my thoughts toward the lives of fools and common rabble who were healthy, ate well, slept well, and had intercourse well, and had never felt the slightest part of my pains, and whose heads and faces had not been brushed every minute by the wings of death?