Her face on the jar

کالسکهٔ نعش‌کش ایستاد، من کوزه را برداشتم و از کالسکه پایین جستم. جلو در خانه‌ام بودم.

The hearse stopped; I picked up the jar and jumped down from the carriage. I was before the door of my house.

به‌تعجیل وارد اتاقم شدم، کوزه را روی میز گذاشتم، رفتم قوطی حلبی ـ همان قوطی حلبی که غلکم بود و در پستوی اطاقم قایم کرده بودم ـ برداشتم

I hurried into my room, put the jar on the table, went and took the tin box—the same tin box that was my money box and that I had hidden in the back closet of my room—

آمدم دم در که به‌جای مزد قوطی را به پیرمرد کالسکه‌چی بدهم. ولی او غیبش زده بود. اثری از آثار او و کالسکه‌اش دیده نمی‌شد.

and came to the doorway to give the box to the old driver in place of wages. But he had vanished. No trace of him or his carriage could be seen.

دوباره مأیوس به‌اطاقم برگشتم، چراغ را روشن کردم، کوزه را از میان دستمال بیرون آوردم، خاک روی آن را با آستینم پاک کردم.

Disappointed, I returned to my room again, lit the lamp, took the jar out of the handkerchief, and wiped the dust from it with my sleeve.

کوزه لعاب شفاف قدیمی بنفش داشت که به‌رنگ زنبور طلایی خردشده درآمده بود

The jar had an old transparent violet glaze that had taken on the color of a crushed golden wasp

و یک طرف تنهٔ آن به‌شکل لوزی حاشیه‌ای از نیلوفر کبود رنگ داشت و میان آن ـ میان حاشیهٔ لوزی ـ صورت او، صورت زنی کشیده شده بود

and one side of its body had a diamond-shaped border of blue morning glories, and inside it—inside the diamond border—her face, the face of a woman, had been painted

که چشمهایش سیاه درشت، چشمهای درشت‌تر از معمول، چشمهای سرزنش‌دهنده داشت. مثل اینکه از من گناههای پوزش‌ناپذیری سر زده بود که خودم نمی‌دانستم.

whose eyes were large and black, larger than ordinary eyes, accusing eyes. As if I had committed unpardonable sins of which I myself did not know.

چشمهای افسونگر که در عین حال مضطرب و متعجب، تهدیدکننده و وعده‌دهنده بود.

Bewitching eyes which at the same time were anxious and astonished, threatening and promising.

این چشمها می‌ترسانید و جذب می‌کرد و یک پرتو ماورای طبیعی مست‌کننده در ته آن می‌درخشید.

These eyes frightened and attracted, and an intoxicating supernatural ray shone in their depths.

گونه‌های برجسته، پیشانی بلند، ابروهای باریک به‌هم‌پیوسته، لبهای گوشت‌آلوی نیمه‌باز و موهای نامرتب داشت که یک رشته از آن روی شقیقه‌هایش چسبیده بود.

She had prominent cheekbones, a high forehead, thin joined eyebrows, half-open fleshy lips, and untidy hair, one strand of which clung to her temples.

تصویری را که دیشب از روی او کشیده بودم از توی قوطی حلبی بیرون آوردم، مقابله کردم؛ با نقاشی کوزه ذره‌ای فرق نداشت، مثل اینکه عکس یکدیگر بودند.

I took the picture I had drawn of her last night out of the tin box and compared them; it differed not a particle from the painting on the jar, as though they were copies of each other.

هر دوی آنها یکی و اصلا کار یک نقاش بدبخت روی قلمدان‌ساز بود.

Both of them were one and the same, indeed the work of one wretched painter of pen cases.

شاید روح نقاش کوزه در موقع کشیدن در من حلول کرده بود و دست من به‌اختیار او درآمده بود.

Perhaps the spirit of the jar painter had entered me while I was drawing, and my hand had come under his control.

آنها را نمی‌شد از هم تشخیص داد؛ فقط نقاشی من روی کاغذ بود، در صورتی که نقاشی روی کوزه لعاب شفاف قدیمی داشت

It was not possible to distinguish them from one another; only my painting was on paper, whereas the painting on the jar had an old transparent glaze

که روح مرموز، یک روح غریب غیر معمولی به این تصویر داده بود و شرارهٔ روح شروری در ته چشمش می‌درخشید.

which had given this image a mysterious spirit, a strange extraordinary spirit, and the spark of a wicked spirit shone in the depth of her eye.

نه، باورکردنی نبود! همان چشمهای درشت بی‌فکر، همان قیافهٔ تودار و در عین حال آزاد!

No, it was unbelievable! The same large thoughtless eyes, the same reserved and at the same time free expression!