The eyes open at dawn

تاریک‌روشن بود، روشنایی کدری از پشت شیشه‌های پنجره داخل اطاقم شده بود.

It was half-light; a dull light had entered my room through the windowpanes.

من مشغول تصویری بودم که به‌نظرم از همه بهتر شده بود، ولی چشمها،

I was working on a picture that seemed to me better than all the others, but the eyes,

آن چشمهایی که به حال سرزنش بود مثل اینکه گناهان پوزش‌ناپذیری از من سرزده باشد!

those eyes that had a reproachful expression, as though I had committed unforgivable sins!

آن چشمها را نمی‌توانستم روی کاغذ بیاورم. یکمرتبه همهٔ زندگی و یادبود آن چشمها از خاطرم محو شد.

I could not put those eyes on paper. All at once the whole life and memory of those eyes was erased from my mind.

کوشش من بیهوده بود. هرچه به صورت او نگاه می‌کردم نمی‌توانستم حالت آن را به خاطر بیاورم.

My effort was futile. However much I looked at her face, I could not recall its expression.

ناگهان دیدم در همین وقت گونه‌های او کم‌کم گل انداخت، یک رنگ سرخ جگرکی مثل رنگ گوشت جلو دکان قصابی جان گرفت

Suddenly I saw that at that moment her cheeks gradually flushed; a dark liver-red color, like the color of meat in front of a butcher’s shop, came to life,

و چشمهای بی‌اندازه باز و متعجب او، چشمهایی که همهٔ فروغ زندگی در آن مجسم شده بود و با روشنایی ناخوشی می‌درخشید،

and her excessively open, astonished eyes, eyes in which all the radiance of life had taken shape and which shone with a sickly light,

چشمهای بیمار سرزنش‌دهندهٔ او خیلی آهسته باز شد و به صورتم نگاه کرد.

her sick, reproaching eyes opened very slowly and looked at my face.

برای اولین‌بار بود که او متوجه من شد، به من نگاه کرد و دوباره چشمهایش به‌هم رفت.

For the first time she became aware of me; she looked at me, and her eyes closed again.

این پیشامد شاید لحظه‌ای بیش طول نکشید ولی کافی بود که من حالت چشمهای او را بگیرم و روی کاغذ بیاورم.

This occurrence perhaps lasted no more than a moment, but it was enough for me to capture the expression of her eyes and put it on paper.

با نیش قلم مو این حالت را کشیدم و این دفعه دیگر نقاشی را پاره نکردم.

With the tip of the brush I drew this expression, and this time I did not tear up the drawing.

بعد از سر جایم بلند شدم، آهسته نزدیک او رفتم، به‌خیالم زنده است، زنده شده،

Afterwards I rose from my place and slowly approached her; I imagined she was alive, had come to life,

عشق من در کالبد او روح دمیده. اما از نزدیک بوی مرده، بوی مردهٔ تجزیه‌شده را حس می‌کردم.

that my love had breathed a soul into her body. But up close I smelled a corpse, the smell of a decomposed corpse.

روی تنش کرمهای کوچک در هم می‌لولیدند و دو مگس زنبور طلایی دور او جلو روشنایی شمع پرواز می‌کردند.

Small worms writhed together on her body, and two golden wasp-flies flew around her in the candlelight.

او کاملاً مرده بود ولی چرا و چطور چشمهایش باز شد؟ نمی‌دانم.

She was completely dead, but why and how had her eyes opened? I do not know.

آیا در حالت رؤیا دیده بودم؟ آیا حقیقت داشت؟ نمی‌خواهم کسی این پرسش را از من بکند.

Had I seen it in a dream? Had it really happened? I do not want anyone to ask me this question.