Eyes like black diamond in tears

آیا ناخوش بود؟ راهش را گم کرده بود؟ او بدون اراده مانند یک نفر خوابگرد آمده بود.

Was she ill? Had she lost her way? She had come without will, like a sleepwalker.

در این لحظه هیچ موجودی حالاتی را که طی کردم نمی‌تواند تصور کند. یکجور درد گوارا و ناگفتنی حس کردم.

At this moment—no being can imagine the states through which I passed. I felt a kind of pleasant, inexpressible pain.

نه، گول نخورده بودم. این همان زن، همان دختر بود که بدون تعجب، بدون یک کلمه حرف وارد اطاق من شده بود.

No, I had not been deceived. This was the same woman, the same girl who had entered my room without surprise, without a single word.

همیشه پیش خودم تصور می‌کردم که اولین برخورد ما همینطور خواهد بود.

I had always imagined to myself that our first meeting would be like this.

این حالت برایم حکم یک خواب ژرف بی‌پایان را داشت ـ چون باید به خواب خیلی عمیق رفت تا بشود چنین خوابی را دید ـ

This state had for me the force of a deep, endless sleep—for one must go into a very deep sleep to be able to see such a dream—

و این سکوت برایم حکم یک زندگی جاودانی را داشت، چون در حالت ازل و ابد نمی‌شود حرف زد.

and this silence had for me the force of an eternal life, because in the state of pre-eternity and eternity one cannot speak.

برای من او در عین حال یک زن بود و یک چیز ماوراء بشری با خودش داشت.

For me she was at once a woman, and she had something beyond human about her.

صورتش یک فراموشی گیج‌کنندهٔ همهٔ صورتهای آدمهای دیگر را برایم می‌آورد، بطوری که از تماشای او لرزه به‌اندامم افتاد و زانوهایم سست شد.

Her face brought me a bewildering forgetting of the faces of all other people, so that looking at her made my body tremble and my knees go weak.

در این لحظه تمام سرگذشت دردناک زندگی خودم را پشت چشمهای درشت، چشمهای بی‌اندازه درشت او دیدم، چشمهای تر و براق، مثل گوی الماس سیاهی که در اشک انداخته باشند.

At this moment I saw the whole painful story of my life behind her large eyes, her immeasurably large eyes, wet and shining, like a sphere of black diamond placed in tears.

در چشمهایش، در چشمهای سیاهش، شب ابدی و تاریکی متراکمی را که جستجو می‌کردم پیدا کردم، و در سیاهی مهیب افسونگر آن غوطه‌ور شدم.

In her eyes, in her black eyes, I found the eternal night and dense darkness I had been seeking, and I was submerged in their terrifying, enchanting blackness.

مثل این بود که قوه‌ای را از درون وجودم بیرون می‌کشند. زمین زیر پایم می‌لرزید و اگر زمین خورده بودم یک کیف ناگفتنی کرده بودم.

It was as though a force were being drawn out of my being. The earth beneath my feet trembled, and if I had fallen I would have experienced an indescribable pleasure.

قلبم ایستاد، جلو نفس خودم را گرفتم، می‌ترسیدم که نفس بکشم و او مانند ابر یا دود ناپدید بشود.

My heart stopped; I held back my breath; I was afraid to breathe lest she disappear like a cloud or smoke.

سکوت او حکم معجز را داشت. مثل این بود که یک دیوار بلورین میان ما کشیده بودند.

Her silence had the force of a miracle. It was as though a crystal wall had been drawn between us.

از این دم، از این ساعت و تا ابدیت خفه می‌شدم.

From this moment, from this hour and until eternity, I was suffocating.

چشمهای خستهٔ او مثل اینکه یک چیز غیرطبیعی که همه‌کس نمی‌تواند ببیند، مثل اینکه مرگ را دیده باشد آهسته به‌هم رفت، پلکهای چشمش بسته شد،

Her tired eyes, as though she had seen something unnatural that not everyone can see, as though she had seen death, slowly came together; her eyelids closed,

و من مانند غریقی که بعد از تقلا و جان‌کندن روی آب می‌آید از شدت حرارت تب به‌خودم لرزیدم و با سر آستین عرق روی پیشانیم را پاک کردم.

and I, like a drowning person who comes to the surface after struggling and agonizing, shook from the intensity of the fever's heat and wiped the sweat on my forehead with the end of my sleeve.

صورت او همان حالت آرام و بی‌حرکت را داشت ولی مثل این بود که تکیده‌تر و لاغرتر شده بود.

Her face had the same calm and motionless expression, but it seemed to have become more wasted and thinner.

همینطور دراز کشیده بود، ناخن انگشت سبابهٔ دست چپش را می‌جوید،

She lay there just so, biting the nail of the index finger of her left hand,

رنگ صورتش مهتابی و از پشت رخت سیاه نازکی که چسب تنش بود خط ساق پا، بازو و دو طرف سینه و تمام تنش پیدا بود.

her face was moon-colored, and through the thin black garment clinging to her body the outlines of her lower legs, arms, both sides of her chest, and her whole body were visible.

برای اینکه او را بهتر ببینم من خم شدم، چون چشمهایش بسته شده بود.

I bent down to see her better, because her eyes had closed.

اما هرچه به‌صورتش نگاه کردم مثل این بود که او از من به‌کلی دور است.

But however much I looked at her face, it was as though she were entirely far away from me.

ناگهان حس کردم که من به‌هیچ‌وجه از مکنونات قلب او خبر نداشتم و هیچ رابطه‌ای بین ما وجود ندارد.

Suddenly I felt that I knew nothing whatever of what was concealed in her heart and that no connection existed between us.

خواستم چیزی بگویم؛ ولی ترسیدم که گوش او، گوشهای حساس او که باید به‌یک موسیقی دور آسمانی و ملایم عادت داشته باشد، از صدای من متنفر بشود.

I wanted to say something; but I feared that her ears, her sensitive ears, which must have been accustomed to a distant, heavenly, gentle music, would be repelled by my voice.