The drawing in the tin box; night leaves on tiptoe

ولی اصل کار صورت او، نه، چشمهایش بود؛

But the essential thing was her face—no, her eyes;

و حالا این چشمها را داشتم، روح چشمهایش را روی کاغذ داشتم و دیگر تنش به‌درد من نمی‌خورد،

and now I had these eyes; I had the soul of her eyes on paper, and her body was no longer of use to me,

این تنی که محکوم به نیستی و طعمهٔ کرمها و موشهای زیرزمین بود!

this body condemned to nonexistence and to become food for worms and underground mice!

حالا از این به‌بعد او در اختیار من بود نه من دست‌نشاندهٔ او.

Now, from this point on, she was at my disposal, not I her dependent.

هر دقیقه که مایل بودم می‌توانستم چشمهایش را ببینم.

Whenever I wished, I could see her eyes.

نقاشی را با احتیاط هرچه تمامتر بردم در قوطی حلبی خودم که جای دخلم بود گذاشتم و در پستوی اطاقم پنهان کردم.

With the greatest care I took the drawing, placed it in my tin box where I kept my money, and hid it in the back closet of my room.

شب پاورچین پاورچین می‌رفت، گویا به‌اندازهٔ کافی خستگی درکرده بود،

The night was leaving on tiptoe, as though it had rested enough,

صداهای دوردست خفیف به‌گوش می‌رسید، شاید یک مرغ یا پرندهٔ رهگذری خواب می‌دید، شاید گیاهها می‌روییدند.

faint sounds from far away could be heard; perhaps a fowl or a passing bird was dreaming, perhaps plants were growing.

در این وقت ستاره‌های رنگ‌پریده پشت توده‌های ابر ناپدید می‌شدند.

At this time the pale stars were disappearing behind masses of clouds.

روی صورتم نفس ملایم صبح را حس کردم و در همین وقت بانگ خروس از دور بلند شد.

I felt the gentle breath of morning on my face, and at that moment a rooster’s crow rose from afar.