The hearseکالسکهٔ نعش‌کش

«اگه حمال خواستی من خودم حاضرم هان... یه کالسکهٔ نعش‌کش هم دارم...

“If you want a porter, I myself am ready, eh... I have a hearse carriage too...

دیدم یک کالسکهٔ نعش‌کش کهنه و اسقاط دم در است که به آن دو اسب سیاه لاغر مثل تشریح بسته شده بود.

I saw an old, dilapidated hearse at the door, to which two lean black horses, like anatomical specimens, were harnessed.

من چمدان را به‌زحمت در درون کالسکه گذاشتم که میانش جای مخصوصی برای تابوت بود.

With difficulty I put the suitcase inside the carriage, which had a special space for a coffin in its middle.

یک نوع راحتی بی‌دلیل و ناگفتنی سرتاپای مرا گرفته بود، به‌طوری که از حرکت کالسکهٔ نعش‌کش آب تو دلم تکان نمی‌خورد.

A kind of causeless, indescribable comfort had taken hold of me from head to foot, so that the motion of the hearse did not stir the water in my heart.

کالسکه با سرعت و راحتی مخصوصی از کوه و دشت و رودخانه می‌گذشت.

The carriage passed across mountains, plains and rivers with a particular speed and ease.

بعد از آنکه مدتها رفتیم نزدیک یک کوه بلند بی‌آب و علف، کالسکهٔ نعش‌کش نگه داشت.

After we had gone on for a long time, near a tall mountain without water or vegetation, the hearse stopped.

کوزه را که میان دستمال چروکی بسته بود زیر بغلش گرفته بود و به‌طرف کالسکهٔ نعش‌کش رفت و با چالاکی مخصوصی بالای نشیمن قرار گرفت.

He held beneath his arm the jar that he had tied inside a wrinkled handkerchief, went toward the hearse, and with a peculiar agility took his place on the seat.

نزدیک غروب بود، نم‌نم باران می‌آمد، من بی‌اراده رد چرخ کالسکهٔ نعش‌کش را گرفتم و راه افتادم.

It was near sunset; a fine rain was falling. Without willing it, I followed the tracks of the hearse’s wheels and set off.

همینکه هوا تاریک شد جای چرخ کالسکهٔ نعش‌کش را گم کردم.

As soon as it grew dark I lost the traces of the hearse’s wheels.

همین بغل، من یه کالسکه نعش‌کش دارم بیا تو رو به خونت برسونم هان! دو قدم راس.»

Right nearby I have a hearse. Come, let me take you to your house, eh! It is [only] two steps away.”

سر پیچ جاده یک کالسکهٔ نعش‌کش لکنته با دو اسب سیاه لاغر ایستاده بود.

At the bend in the road a rickety hearse stood with two thin black horses.

پیرمرد با چالاکی مخصوصی رفت بالای نشیمن نشست و من هم رفتم درون کالسکه میان جای مخصوصی که برای تابوت درست شده بود دراز کشیدم و سرم را روی لبهٔ بلند آن گذاشتم.

With his particular agility the old man climbed up and sat on the driver’s seat, and I too got into the carriage, lay down in the special space made for a coffin, and placed my head on its high edge.