The hearse through the geometric country

از سر جایش بلند شد، من به‌طرف خانه‌ام برگشتم، رفتم در اطاقم و چمدان مرده را به‌زحمت تا دم در آوردم.

He rose from where he sat; I returned toward my house, went into my room and with difficulty brought the suitcase containing the corpse to the door.

دیدم یک کالسکهٔ نعش‌کش کهنه و اسقاط دم در است که به آن دو اسب سیاه لاغر مثل تشریح بسته شده بود.

I saw an old, dilapidated hearse at the door, to which two lean black horses, like anatomical specimens, were harnessed.

پیرمرد قوزکرده آن بالا روی نشیمن نشسته بود و یک شلاق بلند در دست داشت، ولی اصلاً برنگشت به‌طرف من نگاه بکند.

The hunchbacked old man was seated up on the driver’s bench with a long whip in his hand, but did not turn at all to look at me.

من چمدان را به‌زحمت در درون کالسکه گذاشتم که میانش جای مخصوصی برای تابوت بود.

With difficulty I put the suitcase inside the carriage, which had a special space for a coffin in its middle.

خودم هم رفتم بالا میان جای تابوت دراز کشیدم و سرم را روی لبهٔ آن گذاشتم تا بتوانم اطراف را ببینم.

I too climbed in, lay down in the coffin space, and placed my head on its edge so that I could see around me.

بعد چمدان را روی سینه‌ام لغزانیدم و با دو دستم محکم نگه داشتم.

Then I slid the suitcase onto my chest and held it firmly with both hands.

شلاق در هوا صدا کرد، اسبها نفس‌زنان به‌راه افتادند،

The whip cracked in the air; the horses set off, breathing heavily,

از بینی آنها بخار نفسشان مثل لولهٔ دود در هوای بارانی دیده می‌شد و خیزهای بلند و ملایم برمی‌داشتند.

the vapor of their breath could be seen from their nostrils like a pipe of smoke in the rainy air, and they took long, gentle strides.

دستهای لاغر آنها مثل دزدی که طبق قانون انگشتهایش را بریده و در روغن داغ فرو کرده باشند آهسته و بلند و بی‌صدا روی زمین گذاشته می‌شد.

Their thin forelegs, like those of a thief whose fingers had been cut off according to the law and plunged into hot oil, were set slowly, with long movements and without sound, on the ground.

صدای زنگوله‌های گردن آنها در هوای مرطوب به‌آهنگ مخصوصی مترنم بود.

The sound of the bells on their necks rang in a particular rhythm through the damp air.

یک نوع راحتی بی‌دلیل و ناگفتنی سرتاپای مرا گرفته بود، به‌طوری که از حرکت کالسکهٔ نعش‌کش آب تو دلم تکان نمی‌خورد.

A kind of causeless, indescribable comfort had taken hold of me from head to foot, so that the motion of the hearse did not stir the water in my heart.

فقط سنگینی چمدان را روی قفسهٔ سینه‌ام حس می‌کردم.

I felt only the weight of the suitcase on my rib cage.

مردهٔ او، نعش او، مثل این بود که همیشه این وزن روی سینهٔ مرا فشار می‌داده.

Her dead body, her corpse—it was as though this weight had always been pressing on my chest.

مه غلیظ اطراف جاده را گرفته بود.

Thick mist had enveloped the surroundings of the road.

کالسکه با سرعت و راحتی مخصوصی از کوه و دشت و رودخانه می‌گذشت.

The carriage passed across mountains, plains and rivers with a particular speed and ease.

اطراف من یک چشم‌انداز جدید و بی‌مانندی پیدا بود که نه در خواب و نه در بیداری دیده بودم.

Around me there appeared a new and incomparable landscape that I had seen neither in sleep nor in wakefulness.

کوههای بریده‌بریده، درختهای عجیب و غریب توسری‌خورده، نفرین‌زده از دو جانب جاده پیدا که از لابه‌لای آن خانه‌های خاکستری‌رنگ به‌اشکال سه‌گوشه، مکعب و منشور، و با پنجره‌های کوتاه و تاریک بدون شیشه دیده می‌شد.

Jagged mountains and strange, beaten-down, accursed trees appeared on either side of the road; between them gray houses in the shapes of triangles, cubes and prisms, with low, dark, glassless windows, could be seen.

این پنجره‌ها به‌چشمهای گیج کسی که تب هذیانی داشته باشد شبیه بود.

These windows resembled the bewildered eyes of someone with a delirious fever.

نمی‌دانم دیوارها با خودشان چه داشتند که سرما و برودت را تا قلب انسان انتقال می‌دادند.

I do not know what the walls possessed that carried cold and chill as far as a person’s heart.

مثل این بود که هرگز یک موجود زنده نمی‌توانست در این خانه‌ها مسکن داشته باشد!

It was as though no living being could ever have inhabited these houses!

شاید برای سایهٔ موجودات اثیری این خانه‌ها درست شده بود!

Perhaps these houses had been made for the shadows of ethereal beings!

گویا کالسکه‌چی مرا از جادهٔ مخصوصی و یا از بیراهه می‌برد.

Apparently the carriage driver was taking me along a particular road or along a byway.

بعضی جاها فقط تنه‌های بریده و درختهای کج و کوله دور جاده را گرفته بودند

In some places only cut-off trunks and crooked, misshapen trees surrounded the road,

و پشت آنها خانه‌های پست و بلند به‌شکلهای هندسی مخروطی ـ مخروط ناقص ـ با پنجره‌های باریک و کج دیده می‌شد که گلهای نیلوفر کبود از لای آنها درآمده بود و از در و دیوار بالا می‌رفت.

and behind them low and tall houses in geometric, conical—truncated-conical—shapes were visible, with narrow, crooked windows from between which blue morning glories had come out and were climbing over doors and walls.

این منظره یکمرتبه پشت مه غلیظ ناپدید شد.

This landscape suddenly disappeared behind the thick mist.

ابرهای سنگین باردار قلهٔ کوهها را در میان گرفته می‌فشردند و نم‌نم باران مانند گرد و غبار ویلان و بی‌تکلیف در هوا پراکنده شده بود.

Heavy, pregnant clouds enclosed and pressed the mountain peaks, and fine rain was scattered in the air like wandering, aimless dust.

بعد از آنکه مدتها رفتیم نزدیک یک کوه بلند بی‌آب و علف، کالسکهٔ نعش‌کش نگه داشت.

After we had gone on for a long time, near a tall mountain without water or vegetation, the hearse stopped.

من چمدان را از روی سینه‌ام لغزانیدم و بلند شدم.

I slid the suitcase off my chest and stood up.

پشت کوه یک محوطهٔ خلوت آرام و باصفا بود، یک جایی که هرگز ندیده بودم و نمی‌شناختم، ولی به‌نظرم آشنا آمد.

Behind the mountain was a deserted, peaceful and pleasant enclosure, a place I had never seen and did not know, yet it seemed familiar to me.

مثل اینکه خارج از تصور من نبود.

As though it were not beyond my imagination.

روی زمین از بته‌های نیلوفر کبود بی‌بو پوشیده شده بود.

The ground was covered with plants of scentless blue morning glory.

به‌نظر می‌آمد که تاکنون کسی پایش را در این محل نگذاشته بود.

It seemed that no one had set foot in this place before.

من چمدان را روی زمین گذاشتم، پیرمرد کالسکه‌چی رویش را برگرداند و گفت:

I put the suitcase on the ground, and the old carriage driver turned his face and said:

«اینجا شاعبدالعظیمه، جایی بهتر از این برات پیدا نمیشه، پرنده پر نمیزنه ها...»

“This is Shah Abdol-Azim; you will not find a better place than this; not a bird stirs here, eh...”