Flight through the geometric lanes

صبح زود بلند شدم، دوتا کلوچه که سر رف بود برداشتم و به طوری که کسی ملتفت نشود از خانه فرار کردم،

Early in the morning I rose, took two cookies that were on the shelf, and fled from the house in such a way that no one would notice,

از نکبتی که مرا گرفته بود گریختم، بدون مقصود معینی از میان کوچه‌ها،

I escaped from the misery that had seized me, without a definite purpose, through the lanes,

بی‌تکلیف از میان رجاله‌هایی که همهٔ آنها قیافهٔ طماع داشتند و دنبال پول و شهرت می‌دویدند گذشتم؛

aimlessly I passed among rabble who all had greedy faces and ran after money and fame;

من احتیاجی به دیدن آنها نداشتم چون یکی از آنها نمایندهٔ باقی دیگرشان بود.

I had no need to see them, since one of them represented all the others.

همهٔ آنها یک دهن بودند که یک مشت روده به دنبال آن آویخته و منتهی به آلت تناسلی‌شان می‌شد.

They were all a mouth, with a bunch of intestines hanging after it, ending in their sexual organ.

ناگهان حس کردم که چالاک‌تر و سبک‌تر شده‌ام، عضلات پاهایم به تندی و جلدی مخصوصی که تصورش را نمی‌توانستم بکنم به راه افتاده بود.

Suddenly I felt that I had become more agile and lighter; the muscles of my legs had begun to move with a particular speed and nimbleness that I could not imagine.

حس می‌کردم که از همهٔ قیدهای زندگی رسته‌ام.

I felt that I had escaped from all the bonds of life.

شانه‌هایم را بالا انداختم، این حرکت طبیعی من بود،

I raised my shoulders; this was my natural movement,

در بچگی هر وقت از زیر بار زحمت و مسئولیتی آزاد می‌شدم همین حرکت را انجام می‌دادم.

in childhood, whenever I was freed from the burden of some toil or responsibility, I made this same movement.

آفتاب بالا می‌آمد و می‌سوزانید.

The sun was rising and burning.

در کوچه‌های خلوت افتادم، سر راهم خانه‌های خاکستری رنگ به اشکال هندسی عجیب و غریب - مکعب، منشور، مخروطی - با دریچه‌های کوتاه و تاریک دیده می‌شد.

I entered deserted lanes; along my way gray-colored houses in strange geometrical shapes—cubes, prisms, cones—could be seen, with short, dark openings.

این دریچه‌ها بی‌دروبست، بی‌صاحب و موقت به نظر می‌آمدند.

These openings seemed without doors or barriers, ownerless and temporary.

مثل این بود که هرگز یک موجود زنده نمی‌توانست در این خانه‌ها مسکن داشته باشد.

It was as though a living creature could never have dwelt in these houses.

خورشید مانند تیغ طلایی از کنار سایهٔ دیوار می‌تراشید و برمی‌داشت.

The sun, like a golden blade, shaved away and removed the edge of the wall's shadow.

کوچه‌ها بین دیوارهای کهنهٔ سفیدکرده ممتد می‌شدند، همه جا آرام و گنگ بود، مثل اینکه همهٔ عناصر قانون مقدس آرامش هوای سوزان - قانون سکوت - را مراعات کرده بودند.

The lanes stretched between old whitewashed walls; everything was quiet and mute, as though all the elements had observed the sacred law of the stillness of the burning air—the law of silence.

به نظر می‌آمد که در همه جا اسراری پنهان بود، به طوری که ریه‌هایم جرئت نفس کشیدن را نداشتند.

It seemed that secrets were hidden everywhere, so that my lungs did not dare to breathe.

یک مرتبه ملتفت شدم که از دروازه خارج شده‌ام.

Suddenly I noticed I had passed outside the gate.

حرارت آفتاب با هزاران دهن مکنده عرق تن مرا بیرون می‌کشید.

The heat of the sun, with a thousand sucking mouths, drew the sweat out of my body.

بته‌های صحرا زیر آفتاب تابان به رنگ زردچوبه درآمده بودند.

The shrubs of the plain had become the color of turmeric under the shining sun.

خورشید مثل چشم تب‌دار، پرتو سوزان خود را از ته آسمان نثار منظرهٔ خاموش و بی‌جان می‌کرد.

The sun, like a feverish eye, scattered its burning rays from the bottom of the sky over the silent, lifeless landscape.

ولی خاک و گیاه‌های اینجا بوی مخصوصی داشت، بوی آن به قدری قوی بود که از استشمام آن به یاد دقیقه‌های بچگی خودم افتادم.

But the soil and plants here had a particular smell, so strong that smelling it reminded me of the moments of my childhood.

نه تنها حرکات و کلمات آن زمان را در خاطرم مجسم کرد، بلکه یک لحظه آن دوره را در خودم حس کردم، مثل اینکه دیروز اتفاق افتاده بود.

It not only brought the movements and words of that time before my memory, but for a moment I felt that period within myself, as though it had happened yesterday.

یک نوع سرگیجهٔ گوارا به من دست داد، مثل اینکه دوباره در دنیای گمشده‌ای متولد شده بودم.

A kind of pleasant dizziness came over me, as though I had been born again in a lost world.

این احساس یک خاصیت مست‌کننده داشت و مانند شراب کهنهٔ شیرین در رگ و پی من تا ته وجودم تأثیر کرد.

This feeling had an intoxicating property and affected the depths of my being, through my veins and sinews, like sweet old wine.

در صحرا خارها، سنگ‌ها، تنهٔ درخت‌ها و بته‌های کوچک کاکوتی را می‌شناختم، بوی خودمانی سبزه‌ها را می‌شناختم، یاد روزهای دوردست خودم افتادم ولی همهٔ این یادبودها به طرز افسون‌مانندی از من دور شده بود و آن یادگارها با هم زندگی مستقلی داشتند، در صورتی که من شاهد دور و بیچاره‌ای بیش نبودم و حس می‌کردم که میان من و آنها گرداب عمیقی کنده شده بود.

In the plain I recognized the thorns, stones, tree trunks and little wild-thyme shrubs; I recognized the familiar smell of the greenery; I remembered my faraway days, but all these memories had moved away from me in an enchanted manner, and those memories had an independent life among themselves, while I was no more than a distant and helpless witness, and I felt a deep whirlpool had been dug between them and me.

حس می‌کردم که امروز دلم تهی است، و بته‌های عطر جادویی آن زمان را گم کرده بودند، درخت‌های سرو بیشتر فاصله پیدا کرده بودند، تپه‌ها خشک‌تر شده بودند.

I felt that today my heart was empty, and the bushes had lost the magical fragrance of that time; the cypress trees were farther apart and the hills had become drier.

موجودی که آن وقت بودم دیگر وجود نداشت و اگر حاضرش می‌کردم و با او حرف می‌زدم نمی‌شنید و مطالب مرا نمی‌فهمید.

The being I had been then no longer existed; if I summoned him and spoke to him, he would not hear or understand what I said.

صورت یک نفر آدمی را داشت که سابق بر این با او آشنا بوده‌ام ولی از من و جزو من نبود.

He had the appearance of someone I once knew, but he was not me and not part of me.

دنیا به نظرم یک خانهٔ خالی و غم‌انگیز آمد و در سینه‌ام اضطرابی دوران می‌زد، مثل اینکه حالا مجبور بودم با پای برهنه همهٔ اطاق‌های این خانه را سرکشی بکنم.

The world seemed to me an empty and sorrowful house, and anxiety swirled in my breast, as though I were now compelled to inspect all the rooms of this house barefoot.

از اطاق‌های تودرتو می‌گذشتم، ولی زمانی که به اطاق آخر در مقابل آن لکاته می‌رسیدم درهای پشت سرم خودبخود بسته می‌شد و فقط سایه‌های لرزان دیوارهایی که زاویهٔ آنها محو شده بود مانند کنیزان و غلامان سیاهپوست در اطراف من پاسبانی می‌کردند.

I passed through the rooms within rooms, but when I reached the last room facing that harlot, the doors behind me closed of themselves, and only the trembling shadows of walls whose angles had disappeared stood guard around me like Black female and male servants.