The city lanesکوچه‌ها

از نکبتی که مرا گرفته بود گریختم، بدون مقصود معینی از میان کوچه‌ها،

I escaped from the misery that had seized me, without a definite purpose, through the lanes,

در کوچه‌های خلوت افتادم، سر راهم خانه‌های خاکستری رنگ به اشکال هندسی عجیب و غریب - مکعب، منشور، مخروطی - با دریچه‌های کوتاه و تاریک دیده می‌شد.

I entered deserted lanes; along my way gray-colored houses in strange geometrical shapes—cubes, prisms, cones—could be seen, with short, dark openings.

کوچه‌ها بین دیوارهای کهنهٔ سفیدکرده ممتد می‌شدند، همه جا آرام و گنگ بود، مثل اینکه همهٔ عناصر قانون مقدس آرامش هوای سوزان - قانون سکوت - را مراعات کرده بودند.

The lanes stretched between old whitewashed walls; everything was quiet and mute, as though all the elements had observed the sacred law of the stillness of the burning air—the law of silence.

در این وقت صدای یکدسته گزمه مست از توی کوچه بلند شد که می‌گذشتند و شوخی‌های هرزه با هم می‌کردند. بعد دسته جمعی زدند زیر آواز و خواندند:

At this moment the voices of a band of drunken watchmen rose from the lane as they passed, making obscene jokes with one another. Then they broke into song together and sang: