Night window: call to prayer and drunken watchmen

سر شب از پای منقل تریاک که بلند شدم از دریچه اطاقم به بیرون نگاه کردم؛ یک درخت خشک سیاه با در دکان قصابی که تخته کرده بودند پیدا بود.

At the beginning of the night, when I got up from beside the opium brazier, I looked out through my room’s window; a dry black tree and the boarded-up door of the butcher’s shop could be seen.

سایه‌های تاریک درهم مخلوط شده بودند. حس می‌کردم که همه چیز تهی و موقت است. آسمان سیاه و قیراندود مانند چادر کهنه سیاهی بود که به وسیله ستاره‌های بیشمار درخشان سوراخ سوراخ شده باشد.

Dark shadows had become mingled together. I felt that everything was empty and temporary. The black, tar-covered sky was like an old black veil perforated by countless shining stars.

در همین وقت صدای اذان بلند شد؛ یک اذان بی‌موقع بود؛ گویا زنی ـ شاید آن لکاته ـ مشغول زاییدن بود، سر خشت رفته بود. صدای ناله سگی از لابلای اذان صبح شنیده می‌شد.

Just then the call to prayer rose; it was a call at an unusual time; apparently a woman—perhaps that harlot—was in labor, had gone to the birthing bricks. A dog’s whining could be heard through the morning call to prayer.

من با خودم فکر کردم: «اگر راست است که هر کسی یک ستاره روی آسمان دارد، ستاره من باید دور، تاریک و بی‌معنی باشد! شاید اصلا من ستاره نداشته‌ام!»

I thought to myself: “If it is true that every person has a star in the sky, mine must be distant, dark, and meaningless! Perhaps I have never had a star at all!”

در این وقت صدای یکدسته گزمه مست از توی کوچه بلند شد که می‌گذشتند و شوخی‌های هرزه با هم می‌کردند. بعد دسته جمعی زدند زیر آواز و خواندند:

At this moment the voices of a band of drunken watchmen rose from the lane as they passed, making obscene jokes with one another. Then they broke into song together and sang:

«بیا بریم تا می‌خوریم، شراب ملک ری خوریم، حالا نخوریم کی خوریم؟»

“Come, let us go and drink wine, drink the wine of the land of Ray; if we do not drink now, when shall we drink?”

من هراسان خودم را کنار کشیدم، آواز آنها در هوا به طور مخصوصی می‌پیچید، کم‌کم صدایشان دور و خفه شد. نه، آنها با من کاری نداشتند، آنها نمی‌دانستند...

I drew back in fear; their song echoed in the air in a peculiar way. Little by little their voices became distant and muffled. No, they had no business with me; they did not know...