The figure behind the curtain; the mirror

دوباره سکوت و تاریکی همه جا را فرا گرفت. من پیه‌سوز اطاقم را روشن نکردم؛ خوشم آمد که در تاریکی بنشینم.

Once more silence and darkness enveloped everything. I did not light the oil lamp in my room; I liked sitting in the dark.

تاریکی، این ماده غلیظ سیال که در همه جا و در همه چیز تراوش می‌کند، من به آن خو گرفته بودم.

Darkness, this thick fluid substance that seeps everywhere and into everything—I had grown accustomed to it.

در تاریکی بود که افکار گمشده، ترس‌های فراموش شده، افکار مهیب باور نکردنی که نمی‌دانستم در کدام گوشه مغزم پنهان شده بود، همه از سر نو جان می‌گرفت، راه می‌افتاد و به من دهن کجی می‌کرد.

It was in the dark that lost thoughts, forgotten fears, and terrible incredible thoughts, hidden in some unknown corner of my brain, all came alive anew, moved about, and made faces at me.

کنج اطاق، پشت پرده، کنار در، پر از این افکار و هیکل‌های بی‌شکل و تهدید کننده بود. آنجا کنار پرده یک هیکل ترسناک نشسته بود، تکان نمی‌خورد، نه غمناک بود و نه خوشحال، هر دفعه که برمی‌گشتم توی تخم چشمم نگاه می‌کرد.

The room’s corner, behind the curtain, beside the door, were full of these thoughts and shapeless threatening forms. There beside the curtain a frightening figure sat motionless, neither sad nor happy; whenever I turned, it looked directly into my eyes.

با صورت او آشنا بودم، مثل این بود که در بچگی همین صورت را دیده بودم. یک روز سیزده به در بود، کنار نهر سورن، من با بچه‌ها سرمامک بازی می‌کردم، همین صورت به نظرم آمده بود که با صورت‌های معمولی دیگر که قد کوتاه و مضحک و بی‌خطر داشتند، به من ظاهر شده بود، صورتش شبیه همین مرد قصاب روبروی دریچه اطاقم بود.

I knew his face; it was as though I had seen that same face in childhood. It was on a Sizdah Bedar day beside the Soren stream, when I was playing hide-and-seek with the other children, that this face had appeared to me among the other ordinary faces, short, ridiculous and harmless; it resembled the butcher across from my window.

گویا این شخص در زندگی من دخالت داشته است و او را زیاد دیده بودم! گویا این سایه همزاد من بود و در دایره محدود زندگی من واقع شده بود...

Apparently this person had been involved in my life and I had seen him often! Apparently this shadow was my double and belonged within the narrow circle of my life...

همینکه بلند شدم پیه‌سوز را روشن بکنم آن هیکل هم خودبخود محو و ناپدید شد.

As soon as I got up to light the oil lamp, that figure too vanished of itself.

رفتم جلوی آینه به صورت خودم دقیق شدم، تصویری که نقش بست به نظرم بیگانه آمد. باور نکردنی و ترسناک بود. عکس من قوی‌تر از خودم شده بود و من مثل تصویر روی آینه شده بودم.

I went before the mirror and examined my face; the image that appeared seemed foreign to me. It was unbelievable and frightening. My reflection had become stronger than I, and I had become like the image in the mirror.

به نظرم آمد نمی‌توانم تنها با خودم در یک اطاق بمانم. می‌ترسیدم اگر فرار بکنم او دنبالم کند، مثل دو گربه که برای مبارزه روبرو می‌شوند.

I felt that I could not remain alone with myself in a room. I feared that if I ran away he would follow me, like two cats confronting each other to fight.

اما دستم را بلند کردم، جلو چشمم گرفتم تا در چاله کف دستم شب جاودانی را تولید بکنم.

But I raised my hand and held it before my eyes so as to produce an eternal night in the hollow of my palm.

اغلب حالت وحشت برایم کیف و مستی مخصوصی داشت به طوری که سرم گیج می‌رفت و زانوهایم سست می‌شد و می‌خواستم قی بکنم.

Often terror held a special pleasure and intoxication for me, so that my head grew dizzy, my knees weakened, and I wanted to vomit.

ناگهان ملتفت شدم که روی پاهایم ایستاده بودم. این مسئله برایم غریب بود، معجزه بود. چطور من می‌توانستم روی پاهایم ایستاده باشم؟

Suddenly I became aware that I was standing on my feet. This was strange to me; it was a miracle. How could I be standing on my feet?

به نظرم آمد اگر یکی از پاهایم را تکان می‌دادم تعادلم از دست می‌رفت، یکنوع حالت سرگیجه برایم پیدا شده بود. زمین و موجوداتش بی‌اندازه از من دور شده بودند.

It seemed that if I moved one foot I would lose my balance; a kind of vertigo had come over me. The earth and its creatures had become immeasurably distant from me.

به طور مبهمی آرزوی زمین‌لرزه یا یک صاعقه آسمانی می‌کردم برای اینکه بتوانم مجددا در دنیای آرام و روشنی به دنیا بیایم.

Vaguely I wished for an earthquake or a thunderbolt from heaven, so that I might be born again in a peaceful, bright world.

وقتی که خواستم در رختخوابم بروم چند بار با خودم گفتم: «مرگ... مرگ...» لب‌هایم بسته بود، ولی از صدای خودم ترسیدم.

When I wanted to go to bed, I said to myself several times: “Death... death...” My lips were closed, yet I was frightened by the sound of my own voice.

اصلا جرأت سابق از من رفته بود، مثل مگس‌هایی شده بودم که اول پاییز به اطاق هجوم می‌آوردند، مگس‌هایی خشکیده و بی‌جان که از صدای وزوز بال خودشان می‌ترسند.

All my former courage had left me; I had become like the flies that invade a room at the beginning of autumn, dried-up, lifeless flies frightened by the buzzing of their own wings.

مدتی بی‌حرکت یک گله دیوار کز می‌کنند، همینکه پی می‌برند که زنده هستند خودشان را بی‌محابا به در و دیوار می‌زنند و مرده آنها در اطراف اطاق می‌افتد.

For some time they crouch motionless in a corner of the wall; as soon as they realize they are alive, they hurl themselves recklessly against the doors and walls, and their dead bodies fall about the room.