The frightening figure (the double)هیکل ترسناک

کنج اطاق، پشت پرده، کنار در، پر از این افکار و هیکل‌های بی‌شکل و تهدید کننده بود. آنجا کنار پرده یک هیکل ترسناک نشسته بود، تکان نمی‌خورد، نه غمناک بود و نه خوشحال، هر دفعه که برمی‌گشتم توی تخم چشمم نگاه می‌کرد.

The room’s corner, behind the curtain, beside the door, were full of these thoughts and shapeless threatening forms. There beside the curtain a frightening figure sat motionless, neither sad nor happy; whenever I turned, it looked directly into my eyes.

با صورت او آشنا بودم، مثل این بود که در بچگی همین صورت را دیده بودم. یک روز سیزده به در بود، کنار نهر سورن، من با بچه‌ها سرمامک بازی می‌کردم، همین صورت به نظرم آمده بود که با صورت‌های معمولی دیگر که قد کوتاه و مضحک و بی‌خطر داشتند، به من ظاهر شده بود، صورتش شبیه همین مرد قصاب روبروی دریچه اطاقم بود.

I knew his face; it was as though I had seen that same face in childhood. It was on a Sizdah Bedar day beside the Soren stream, when I was playing hide-and-seek with the other children, that this face had appeared to me among the other ordinary faces, short, ridiculous and harmless; it resembled the butcher across from my window.

گویا این شخص در زندگی من دخالت داشته است و او را زیاد دیده بودم! گویا این سایه همزاد من بود و در دایره محدود زندگی من واقع شده بود...

Apparently this person had been involved in my life and I had seen him often! Apparently this shadow was my double and belonged within the narrow circle of my life...

همینکه بلند شدم پیه‌سوز را روشن بکنم آن هیکل هم خودبخود محو و ناپدید شد.

As soon as I got up to light the oil lamp, that figure too vanished of itself.